1

Τι είναι η θρομβοφιλία

Η θρομβοφιλία είναι μια προδιάθεση για αυξημένη πήξη του αίματος και ευκολότερο σχηματισμό θρόμβων. Δεν είναι πάντα “αρρώστια” με μόνιμα συμπτώματα· πολύ συχνά είναι ένα χαρακτηριστικό που αποκαλύπτεται μόνο όταν συμβεί ένα επεισόδιο θρόμβωσης ή όταν γίνεται στοχευμένος έλεγχος λόγω ιστορικού.

Στον ανθρώπινο οργανισμό η πήξη είναι απαραίτητος μηχανισμός άμυνας. Αν κοπεί ένα αγγείο, ενεργοποιούνται αιμοπετάλια και παράγοντες πήξης ώστε να δημιουργηθεί ένας θρόμβος που περιορίζει την αιμορραγία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτός ο μηχανισμός ενεργοποιείται περισσότερο από όσο πρέπει ή σε λάθος στιγμή. Τότε μπορεί να δημιουργηθεί θρόμβος μέσα σε φλέβα ή αρτηρία και να εμποδίσει τη φυσιολογική κυκλοφορία του αίματος.

Η θρομβοφιλία σχετίζεται κυρίως με φλεβικές θρομβώσεις, όπως η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση (DVT) και η πνευμονική εμβολή (PE). Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος με θρομβοφιλία θα εμφανίσει θρόμβωση ούτε ότι κάθε θρόμβωση οφείλεται σε θρομβοφιλία. Συνήθως πρόκειται για συνδυασμό γενετικής προδιάθεσης και εκλυτικών παραγόντων, όπως ακινησία, χειρουργείο, κάπνισμα, παχυσαρκία, εγκυμοσύνη ή χρήση οιστρογόνων.

2

Πώς σχηματίζεται ο θρόμβος και γιατί έχει σημασία

Ένας θρόμβος δημιουργείται όταν το σύστημα πήξης “γέρνει” υπέρ της θρόμβωσης. Για να καταλάβει κάποιος τη θρομβοφιλία, βοηθά να σκεφτεί ότι στον οργανισμό υπάρχει μια συνεχής ισορροπία ανάμεσα σε δυνάμεις που ευνοούν την πήξη και σε φυσικούς μηχανισμούς που την περιορίζουν.

Κλασικά, ο κίνδυνος θρόμβωσης εξηγείται από την τριάδα του Virchow: βλάβη του αγγειακού τοιχώματος, επιβράδυνση της ροής του αίματος και αυξημένη πηκτικότητα. Η θρομβοφιλία ανήκει κυρίως στο τρίτο σκέλος, αλλά στην πράξη σχεδόν ποτέ δεν δρα μόνη της. Για παράδειγμα, ένας φορέας Factor V Leiden μπορεί να ζει χρόνια χωρίς πρόβλημα και να εμφανίσει θρόμβωση μόνο μετά από μεγάλο χειρουργείο, κάταγμα ή λήψη αντισυλληπτικών.

Αυτός είναι και ο λόγος που δύο άνθρωποι με το ίδιο γενετικό εύρημα μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετική πορεία. Ο ένας να μην πάθει ποτέ θρόμβωση και ο άλλος να εμφανίσει επεισόδιο σε νεαρή ηλικία. Η προσωπική ιστορία, το φύλο, η ηλικία, η εγκυμοσύνη, οι ορμόνες, η παχυσαρκία, η πολύωρη ακινησία και το κάπνισμα μεταβάλλουν σημαντικά τον πραγματικό κίνδυνο.

Για τον ασθενή, πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί να γνωρίζει “αν έχει θρομβοφιλία”. Χρειάζεται να ξέρει σε ποιες καταστάσεις ο κίνδυνός του αυξάνεται και ποια προληπτικά βήματα πρέπει να ακολουθήσει.

3

Κληρονομική και επίκτητη θρομβοφιλία

Η θρομβοφιλία χωρίζεται σε κληρονομική και επίκτητη. Η διάκριση αυτή είναι σημαντική γιατί επηρεάζει τόσο το είδος του ελέγχου όσο και τον τρόπο που συζητάμε τον κίνδυνο για τον ίδιο τον ασθενή και την οικογένειά του.

Κληρονομική θρομβοφιλία σημαίνει ότι υπάρχει γενετική παραλλαγή ή έλλειψη φυσικού αντιπηκτικού μηχανισμού που μεταφέρεται οικογενειακά. Οι συχνότερες μορφές είναι το Factor V Leiden και η μετάλλαξη της προθρομβίνης G20210A, ενώ πιο σπάνιες αλλά συχνά ισχυρότερες είναι οι ελλείψεις αντιθρομβίνης, πρωτεΐνης C και πρωτεΐνης S.

Επίκτητη θρομβοφιλία εμφανίζεται στη διάρκεια της ζωής και δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη γονιδιακό πρόβλημα. Το πιο κλασικό παράδειγμα είναι το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο (APS), όπου ανιχνεύονται συγκεκριμένα αυτοαντισώματα σε άτομο με θρόμβωση ή μαιευτικές επιπλοκές. Άλλες καταστάσεις που αυξάνουν τον θρομβωτικό κίνδυνο είναι η κακοήθεια, η φλεγμονή, η χρόνια ακινησία, η νοσηλεία, η κύηση, η λοχεία και οι ορμονικές θεραπείες.

Στην καθημερινή πράξη, πολλοί χρησιμοποιούν τον όρο “θρομβοφιλία” μόνο για τα γονίδια. Αυτό είναι ελλιπές. Ένα άτομο μπορεί να μην έχει καμία κληρονομική παραλλαγή, αλλά να έχει επίκτητο πολύ υψηλό κίνδυνο θρόμβωσης λόγω APS ή κακοήθειας. Αντίστροφα, ένα άτομο με ήπια κληρονομική θρομβοφιλία μπορεί να μην θρομβώσει ποτέ αν δεν εκτεθεί σε άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες.

4

Οι συχνότερες κληρονομικές μορφές

Δεν έχουν όλες οι κληρονομικές θρομβοφιλίες το ίδιο “βάρος”. Άλλες είναι συχνές αλλά σχετικά ήπιες, ενώ άλλες είναι πιο σπάνιες αλλά συνδέονται με μεγαλύτερο θρομβωτικό κίνδυνο.

Σημαντικό είναι να αποφεύγεται η υπεραπλούστευση. Για παράδειγμα, το να βρεθεί κάποιος ετερόζυγος για Factor V Leiden δεν σημαίνει το ίδιο με το να βρεθεί ομόζυγος ή να έχει ταυτόχρονα και μετάλλαξη προθρομβίνης. Ο κίνδυνος ανεβαίνει όσο “βαρύτερη” είναι η διαταραχή και όσο περισσότεροι παράγοντες συνδυάζονται.

Επίσης, ένα θετικό γονιδιακό εύρημα δεν απαντά από μόνο του στο ερώτημα “θα χρειαστώ θεραπεία;”. Αυτό απαντιέται μόνο αφού συνεκτιμηθούν: αν υπήρξε ήδη θρόμβωση, αν ήταν προκλητή ή ανεξήγητη, σε ποια ηλικία συνέβη, αν υπάρχει ισχυρό οικογενειακό ιστορικό και ποιοι μελλοντικοί εκλυτικοί παράγοντες είναι πιθανό να υπάρξουν.

5

Αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο και άλλες επίκτητες καταστάσεις

Το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο είναι η σημαντικότερη επίκτητη θρομβοφιλία που ελέγχουμε εργαστηριακά. Δεν αρκεί όμως μια τυχαία “θετικότητα” σε ένα αντισώμα· χρειάζεται σωστή κλινική συσχέτιση και επιβεβαίωση με τον σωστό τρόπο.

Το APS συνδέεται με φλεβική ή αρτηριακή θρόμβωση και με ειδικές μαιευτικές επιπλοκές. Εργαστηριακά αναζητούνται τρεις βασικές κατηγορίες: lupus anticoagulant, αντικαρδιολιπινικά αντισώματα και αντισώματα anti-β2 glycoprotein I. Για να τεθεί διάγνωση, απαιτείται κατά κανόνα να είναι θετικά σε δύο μετρήσεις με απόσταση τουλάχιστον 12 εβδομάδων και να υπάρχει συμβατό κλινικό γεγονός.

Αυτό είναι κρίσιμο, γιατί παροδική θετικότητα μπορεί να παρατηρηθεί μετά από λοιμώξεις, φλεγμονώδη επεισόδια ή άλλες καταστάσεις χωρίς να σημαίνει πραγματικό APS. Επιπλέον, τα αντιπηκτικά μπορούν να επηρεάσουν την ερμηνεία ορισμένων εξετάσεων, ιδιαίτερα του lupus anticoagulant, οπότε ο χρόνος του ελέγχου έχει μεγάλη σημασία.

Πέρα από το APS, υπάρχουν και άλλοι επίκτητοι παράγοντες που αυξάνουν τον θρομβωτικό κίνδυνο χωρίς να εντάσσονται σε “τυπικό panel θρομβοφιλίας”: κακοήθεια, σοβαρή φλεγμονή, νεφρωσικό σύνδρομο, νοσηλεία, παρατεταμένη ακινησία, παχυσαρκία, οιστρογόνα, εγκυμοσύνη και λοχεία. Αυτοί συχνά παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο από ένα ήπιο γονιδιακό εύρημα.

6

Συμπτώματα θρόμβωσης που δεν πρέπει να αγνοήσετε

Η θρομβοφιλία από μόνη της συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα· τα συμπτώματα εμφανίζονται όταν σχηματιστεί θρόμβος. Γι’ αυτό ο ασθενής πρέπει να αναγνωρίζει έγκαιρα τις ενδείξεις που υποδηλώνουν εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση ή πνευμονική εμβολή.

Στην DVT τα συχνότερα συμπτώματα είναι:

• πρήξιμο στο ένα πόδι

• πόνος ή βάρος στη γάμπα ή στον μηρό

• τοπική θερμότητα

• κοκκίνισμα ή αλλαγή χρώματος

• αίσθημα τάσης ή ευαισθησίας κατά τη βάδιση.

Στην πνευμονική εμβολή μπορεί να υπάρχουν:

• αιφνίδια δύσπνοια

• πόνος στο στήθος, συχνά πλευριτικού τύπου

• ταχυκαρδία

• ζάλη ή τάση λιποθυμίας

• βήχας, μερικές φορές με αιμόπτυση.

Υπάρχουν και πιο ασυνήθιστες εντοπίσεις θρόμβωσης, όπως σε εγκεφαλικές φλεβώδεις κόλπους, σε σπλαχνικές φλέβες ή σε φλέβες άνω άκρου. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα συμπτώματα εξαρτώνται από την περιοχή και μπορεί να μπερδέψουν. Επίμονος ασυνήθιστος πονοκέφαλος, νευρολογικά συμπτώματα, έντονο κοιλιακό άλγος ή οίδημα ενός άνω άκρου χρειάζονται ιατρική αξιολόγηση όταν υπάρχει σχετικό ιστορικό.

Το κλειδί είναι να μη θεωρεί κανείς ότι “εφόσον ξέρω πως έχω θρομβοφιλία, θα καταλάβω εγκαίρως μόνος μου”. Η θρόμβωση μπορεί να παρουσιαστεί ξαφνικά και να χρειάζεται άμεσο έλεγχο με υπερηχογράφημα, αξονική ή άλλο κατάλληλο απεικονιστικό έλεγχο.

7

Πότε χρειάζεται άμεση ιατρική βοήθεια

Άμεση αξιολόγηση χρειάζεται όταν υπάρχει υποψία πνευμονικής εμβολής ή συμπτωματικής DVT. Σε αυτά τα σενάρια δεν περιμένουμε “να δούμε αν θα περάσει”.

Ζητήστε επείγουσα ιατρική βοήθεια αν εμφανίσετε:

• ξαφνική δύσπνοια

• οξύ πόνο στο στήθος

• λιποθυμική τάση

• αιμόπτυση

• σημαντικό μονόπλευρο πρήξιμο στο πόδι με πόνο ή θερμότητα.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν τα συμπτώματα εμφανίζονται μετά από χειρουργείο, νοσηλεία, κάταγμα, πολύωρο ταξίδι, κύηση/λοχεία ή χρήση αντισυλληπτικών/ορμονών. Αυτές οι συνθήκες ανεβάζουν σημαντικά την πιθανότητα να πρόκειται πράγματι για θρόμβωση.

Στην εγκυμοσύνη και στη λοχεία το κατώφλι υποψίας πρέπει να είναι ακόμη χαμηλότερο. Πόνος στο πόδι ή δύσπνοια σε έγκυο ή λεχωίδα δεν πρέπει να αποδίδονται αυτόματα σε “κούραση” ή “πίεση της εγκυμοσύνης”.

8

Ποιοι πρέπει να σκεφτούν έλεγχο θρομβοφιλίας

Ο έλεγχος θρομβοφιλίας έχει αξία όταν το αποτέλεσμα μπορεί να αλλάξει πρακτικά την απόφαση για πρόληψη, θεραπεία ή οικογενειακή συμβουλευτική. Δεν είναι εξέταση screening για τον γενικό πληθυσμό.

Συνήθως ο έλεγχος συζητείται όταν υπάρχει:

• ανεξήγητη (unprovoked) θρόμβωση

• θρόμβωση σε νεαρή ηλικία

• υποτροπιάζουσες θρομβώσεις

• θρόμβωση σε ασυνήθιστη εντόπιση

• ισχυρό οικογενειακό ιστορικό

• ειδικό ερώτημα σε γυναίκα που σχεδιάζει κύηση ή χρειάζεται ορμονική αγωγή

• υποψία για APS με θρόμβωση ή συμβατές μαιευτικές επιπλοκές.

Αντίθετα, ο έλεγχος συνήθως δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικό όταν το επεισόδιο ήταν σαφώς προκλητό, για παράδειγμα μετά από μεγάλο χειρουργείο, σοβαρό τραύμα ή παρατεταμένη ακινησία, ιδίως αν ο ασθενής ήδη θα λάβει την ενδεδειγμένη διάρκεια αντιπηκτικής θεραπείας ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

Εξίσου σημαντικό είναι να αποφεύγεται ο “αμυντικός” έλεγχος μόνο και μόνο επειδή υπάρχει άγχος. Οι εξετάσεις αυτές μπορεί να οδηγήσουν σε σύγχυση, υπερδιάγνωση ή λάθος αποφάσεις όταν ζητούνται χωρίς σαφές κλινικό ερώτημα.

9

Ποιες εξετάσεις έχουν αξία και ποιες όχι

Οι εξετάσεις που έχουν πραγματική κλινική αξία είναι συγκεκριμένες και δεν πρέπει να συγχέονται με μεγάλα “πακέτα” γενετικών πολυμορφισμών αμφίβολης χρησιμότητας.

Σε έναν στοχευμένο έλεγχο θρομβοφιλίας συνήθως συζητούμε:

• Factor V Leiden

• Προθρομβίνη G20210A

• αντιθρομβίνη

• πρωτεΐνη C

• πρωτεΐνη S

• αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα όταν υπάρχει σχετική ένδειξη.

Αντίθετα, το MTHFR έχει υπερχρησιμοποιηθεί επί χρόνια αλλά σήμερα δεν θεωρείται βασική εξέταση σε τυπικό έλεγχο θρομβοφιλίας ή επαναλαμβανόμενων αποβολών. Η αναφορά του σε παλαιότερα panels ή σε εμπορικά πακέτα δεν σημαίνει ότι αλλάζει ουσιαστικά τη διαχείριση του ασθενούς.

Το σωστό ερώτημα προς τον ιατρό δεν είναι “να κάνω όλο το πακέτο;”, αλλά “ποια συγκεκριμένη εξέταση θα αλλάξει πρακτικά τι θα κάνουμε μετά;”. Αυτό προφυλάσσει από άχρηστο κόστος, αμφίβολα ευρήματα και περιττό άγχος.

10

Πότε οι εξετάσεις μπορεί να βγουν παραπλανητικές

Ο χρόνος του ελέγχου είναι καθοριστικός. Πολλές εξετάσεις θρομβοφιλίας μπορεί να είναι ψευδώς χαμηλές ή δύσκολες στην ερμηνεία αν γίνουν σε λάθος στιγμή.

Κλασικά προβληματικές καταστάσεις είναι:

• η οξεία φάση θρόμβωσης

• η λήψη αντιπηκτικών

• η εγκυμοσύνη

• η λοχεία

• η λήψη ορμονών

• ορισμένες φλεγμονώδεις ή ηπατικές καταστάσεις.

Οι λειτουργικές/ποσοτικές εξετάσεις για πρωτεΐνη C, πρωτεΐνη S και αντιθρομβίνη είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες σε αυτούς τους παράγοντες. Έτσι, ένα “παθολογικό” αποτέλεσμα μπορεί να μην σημαίνει πραγματική κληρονομική έλλειψη, αλλά προσωρινή μεταβολή λόγω του κλινικού πλαισίου. Σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως χρειάζεται επανέλεγχος όταν ο ασθενής είναι σταθερός.

Επίσης, ορισμένα αντιπηκτικά επηρεάζουν τον έλεγχο για lupus anticoagulant, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ψευδώς θετικά ή ψευδώς δύσκολα ερμηνεύσιμα αποτελέσματα. Γι’ αυτό δεν έχει νόημα να ζητείται ένα panel “εκείνη την ώρα” μόνο και μόνο επειδή ο ασθενής θρόμβωσε.

Σωστά οργανωμένος έλεγχος σημαίνει: σαφές κλινικό ερώτημα, κατάλληλη χρονική στιγμή και σωστή επανάληψη όπου χρειάζεται.

11

Πώς ερμηνεύονται τα αποτελέσματα

Τα αποτελέσματα θρομβοφιλίας δεν διαβάζονται ποτέ απομονωμένα. Η ίδια εξέταση μπορεί να έχει τελείως διαφορετική σημασία σε έναν ασθενή που έχει ήδη περάσει ανεξήγητη πνευμονική εμβολή σε ηλικία 28 ετών και σε έναν ασυμπτωματικό συγγενή που βρέθηκε τυχαία φορέας σε προληπτικό έλεγχο.

Στην ερμηνεία λαμβάνουμε υπόψη:

• αν υπήρξε θρόμβωση ή όχι

• αν η θρόμβωση ήταν προκλητή ή ανεξήγητη

• αν πρόκειται για φλεβική ή αρτηριακή θρόμβωση

• την ηλικία εμφάνισης

• το οικογενειακό ιστορικό

• την παρουσία επιβαρυντικών παραγόντων

• τη “βαρύτητα” του ίδιου του εργαστηριακού ευρήματος.

Ένα από τα πιο συχνά λάθη είναι η σκέψη ότι “βρέθηκε θρομβοφιλία, άρα εξηγήθηκαν όλα”. Στην πραγματικότητα, αρκετά επεισόδια VTE οφείλονται κυρίως σε επίκτητους παράγοντες και το γονιδιακό εύρημα είναι δευτερεύον. Αντίστροφα, ένα αρνητικό panel δεν αποκλείει ότι ο ασθενής έχει αυξημένο κίνδυνο λόγω άλλων κλινικών παραγόντων.

Γι’ αυτό η τελική συζήτηση με τον ασθενή πρέπει να καταλήγει σε πρακτικές απαντήσεις:

• Χρειάζομαι αντιπηκτική αγωγή;

• Για πόσο;

• Τι αλλάζει στην εγκυμοσύνη ή στα αντισυλληπτικά;

• Τι θα κάνω σε χειρουργείο ή ταξίδι;

• Ποιοι συγγενείς έχουν νόημα να ενημερωθούν ή να εξεταστούν;

12

Θρομβοφιλία και εγκυμοσύνη

Η εγκυμοσύνη από μόνη της είναι κατάσταση αυξημένης πηκτικότητας, οπότε η συνύπαρξη θρομβοφιλίας χρειάζεται προσεκτική και εξατομικευμένη εκτίμηση.

Στην κύηση αυξάνονται φυσιολογικά παράγοντες πήξης και μειώνονται ορισμένοι αντιπηκτικοί μηχανισμοί, κάτι που προστατεύει από αιμορραγία στον τοκετό αλλά αυξάνει τη θρομβωτική προδιάθεση. Αν σε αυτό προστεθεί προηγούμενο επεισόδιο VTE, ισχυρό οικογενειακό ιστορικό ή σοβαρή κληρονομική/επίκτητη θρομβοφιλία, ο κίνδυνος μεγαλώνει.

Εδώ χρειάζεται μια ουσιαστική διευκρίνιση: δεν χρειάζονται όλες οι έγκυες με θρομβοφιλία αυτόματα ηπαρίνη. Η απόφαση εξαρτάται από:

• το αν υπάρχει προσωπικό ιστορικό θρόμβωσης

• τον τύπο της θρομβοφιλίας

• το αν πρόκειται για ετερόζυγο ή ομόζυγο φορέα

• το οικογενειακό ιστορικό

• πρόσθετους παράγοντες όπως παχυσαρκία, καισαρική, ακινησία, σοβαρή υπερέμεση ή νοσηλεία.

Για παράδειγμα, μια γυναίκα ετερόζυγη για Factor V Leiden χωρίς προηγούμενο VTE δεν αντιμετωπίζεται το ίδιο με μια γυναίκα με αντιθρομβίνη deficiency, με διπλή ετεροζυγωτία ή με προηγούμενη ορμονοεξαρτώμενη/ανεξήγητη θρόμβωση.

13

Αποβολές, πλακούντας και μαιευτικές επιπλοκές

Η σχέση θρομβοφιλίας και αποβολών είναι πιο σύνθετη από όσο συχνά παρουσιάζεται. Δεν τεκμηριώνεται ότι κάθε επαναλαμβανόμενη αποβολή σημαίνει υποχρεωτικά κληρονομική θρομβοφιλία, ούτε ότι κάθε θετικό γονιδιακό εύρημα εξηγεί αυτόματα μαιευτικά προβλήματα.

Η ισχυρότερη και κλασικότερη σχέση είναι με το αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, όπου υπάρχουν σαφή μαιευτικά κριτήρια και οργανωμένη στρατηγική παρακολούθησης. Στις κληρονομικές θρομβοφιλίες, τα δεδομένα είναι πιο ετερογενή. Μπορεί να υπάρχει συσχέτιση σε ορισμένα σενάρια, αλλά δεν τεκμηριώνεται ότι ο γενικευμένος έλεγχος ή η αυτόματη χορήγηση ηπαρίνης βελτιώνει κάθε κύηση με προηγούμενες απώλειες.

Γι’ αυτό σε γυναίκα με:

• επαναλαμβανόμενες αποβολές

• ενδομήτρια καθυστέρηση ανάπτυξης

• σοβαρή προεκλαμψία

• αποκόλληση πλακούντα

• ανεξήγητο ενδομήτριο θάνατο
η διερεύνηση πρέπει να είναι στοχευμένη και να μην περιορίζεται μηχανικά σε “ένα panel θρομβοφιλίας”.

Στην πράξη, ο γυναικολόγος και ο αιματολόγος εκτιμούν το σύνολο της μαιευτικής ιστορίας, τα ακριβή χρονικά σημεία των απωλειών, τυχόν προϋπάρχουσα θρόμβωση, το οικογενειακό ιστορικό και το αν υπάρχει υποψία APS. Αυτή είναι πολύ πιο χρήσιμη προσέγγιση από την απλή αναζήτηση πολυμορφισμών χωρίς σαφή κλινική στόχευση.

14

Αντισυλληπτικά, ορμόνες και υποβοηθούμενη αναπαραγωγή

Τα οιστρογόνα αυξάνουν τον θρομβωτικό κίνδυνο και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε γυναίκες με γνωστή ή ύποπτη θρομβοφιλία.

Τα συνδυασμένα οιστρογονούχα αντισυλληπτικά είναι ένας από τους πιο κλασικούς εκλυτικούς παράγοντες VTE. Σε γυναίκες με ισχυρό ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό θρόμβωσης, ή με γνωστή σημαντική θρομβοφιλία, η επιλογή αντισύλληψης χρειάζεται ειδική συζήτηση. Συχνά αναζητούνται εναλλακτικές χωρίς οιστρογόνα.

Το ίδιο ισχύει και για τη θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης στην εμμηνόπαυση. Γενικά, τα από του στόματος οιστρογόνα θεωρούνται πιο προθρομβωτικά από τα διαδερμικά σχήματα, αλλά η τελική απόφαση παραμένει εξατομικευμένη.

Στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, ο κίνδυνος ανεβαίνει ιδιαίτερα όταν συνυπάρχει σοβαρό σύνδρομο υπερδιέγερσης ωοθηκών ή άλλοι παράγοντες κινδύνου. Δεν χρειάζονται όμως όλες οι γυναίκες αυτόματα αντιπηκτική προφύλαξη. Απαιτείται εξατομίκευση, ειδικά αν υπάρχει προηγούμενο VTE, σοβαρή θρομβοφιλία ή ιστορικό σχετιζόμενο με ορμόνες.

Αν γνωρίζετε ότι έχετε θρομβοφιλία, μην ξεκινήσετε μόνοι σας αντισυλληπτικά ή ορμονική αγωγή χωρίς ιατρική εκτίμηση. Και αν έχετε πάθει θρόμβωση μετά από ορμόνες, αυτό είναι πληροφορία που αλλάζει ουσιαστικά τον μελλοντικό σχεδιασμό.

15

Θεραπεία μετά από DVT ή πνευμονική εμβολή

Αν συμβεί θρόμβωση, η βασική θεραπεία είναι η αντιπηκτική αγωγή και όχι το “κυνήγι” του γονιδίου. Το κύριο ερώτημα είναι αν η θρόμβωση ήταν προκλητή ή ανεξήγητη και ποιος είναι ο κίνδυνος υποτροπής σε σχέση με τον κίνδυνο αιμορραγίας.

Στην καθημερινή πράξη χρησιμοποιούνται:

• DOACs σε πολλούς ασθενείς με φλεβική θρόμβωση

• LMWH σε ειδικές καταστάσεις

• ανταγωνιστές βιταμίνης Κ όπως η βαρφαρίνη/ασενοκουμαρόλη σε επιλεγμένα σενάρια.

Η διάρκεια θεραπείας μπορεί να είναι:

• περιορισμένη, π.χ. 3 μήνες σε σαφώς προκλητό επεισόδιο

• μεγαλύτερη ή και παρατεταμένη σε ανεξήγητο επεισόδιο, υποτροπές ή ισχυρή εμμένουσα προδιάθεση.

Εδώ χρειάζεται μία ακόμη σημαντική διόρθωση: το αποτέλεσμα της θρομβοφιλίας από μόνο του δεν καθορίζει πάντα τη διάρκεια της θεραπείας. Ένα ήπιο θετικό εύρημα δεν σημαίνει αυτομάτως ισόβια αντιπηκτικά. Αντίστροφα, ένας ασθενής με αρνητικό panel μπορεί να χρειάζεται παρατεταμένη αγωγή επειδή είχε σοβαρή ανεξήγητη ή υποτροπιάζουσα θρόμβωση.

Στο τριπλά θετικό αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, η προσέγγιση διαφέρει και συνήθως προτιμάται στρατηγική με LMWH/VKA αντί για DOAC. Στην εγκυμοσύνη, τα DOACs δεν αποτελούν συνήθη επιλογή και χρησιμοποιείται κυρίως LMWH.

16

Πρόληψη σε χειρουργείο, ακινησία και νοσηλεία

Η μεγαλύτερη αξία της διάγνωσης θρομβοφιλίας συχνά φαίνεται στις στιγμές υψηλού κινδύνου: χειρουργείο, κάταγμα, ακινησία, νοσηλεία. Εκεί αλλάζει ο τρόπος πρόληψης.

Αν έχετε γνωστή θρομβοφιλία ή προηγούμενο VTE, πρέπει να ενημερώνετε πάντα τον χειρουργό, τον αναισθησιολόγο και την ιατρική ομάδα πριν από:

• προγραμματισμένο χειρουργείο

• ορθοπαιδική επέμβαση

• παρατεταμένη νοσηλεία

• ακινητοποίηση γύψου

• σοβαρό τραύμα.

Η πρόληψη μπορεί να περιλαμβάνει:

• έγκαιρη κινητοποίηση

• μηχανικά μέσα όπου ενδείκνυται

• προφυλακτική αντιπηκτική αγωγή για συγκεκριμένο διάστημα.

Το αν χρειάζεται προφύλαξη και με ποιο φάρμακο δεν εξαρτάται μόνο από το γονίδιο. Εξαρτάται και από το είδος της επέμβασης, τη διάρκεια ακινησίας, το ιστορικό θρομβώσεων, την ηλικία, τη νεφρική λειτουργία και τον κίνδυνο αιμορραγίας. Γι’ αυτό ο “κανόνας για όλους” δεν είναι ασφαλής.

Αν λαμβάνετε ήδη αντιπηκτικά, πριν από επέμβαση πρέπει να υπάρχει σαφές πλάνο για το πότε θα διακοπούν, πότε θα ξαναρχίσουν και αν χρειάζεται bridging. Αυτές οι αποφάσεις δεν πρέπει να γίνονται εμπειρικά από τον ασθενή μόνος του.

17

Ταξίδια, πολύωρη καθιστική θέση και μετακινήσεις

Τα ταξίδια δεν είναι απαγορευμένα σε άτομα με θρομβοφιλία, αλλά θέλουν σωστή πρόληψη όταν υπάρχει πολύωρη ακινησία. Ο κίνδυνος αυξάνεται κυρίως σε πολύωρες πτήσεις ή οδικά ταξίδια, ειδικά όταν συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες όπως πρόσφατο χειρουργείο, προηγούμενο VTE, παχυσαρκία ή εγκυμοσύνη.

Στην πράξη βοηθούν:

• να σηκώνεστε και να περπατάτε κάθε 1–2 ώρες όπου είναι εφικτό

• να κάνετε ασκήσεις γαστροκνημίας και δακτύλων ενώ κάθεστε

• να πίνετε νερό και να αποφεύγετε την αφυδάτωση

• να αποφεύγετε πολύ σφιχτά ρούχα

• να συζητάτε για κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης μόνο όταν υπάρχει σαφής ένδειξη.

Δεν χρειάζονται όλοι ενέσεις ή επιπλέον φάρμακα πριν από ένα ταξίδι. Αυτό αφορά κυρίως επιλεγμένα άτομα υψηλού κινδύνου και πρέπει να αποφασίζεται από γιατρό. Το “πάρε μια προληπτική ένεση για καλό και για κακό” δεν είναι ορθός κανόνας.

Αν έχετε πρόσφατη θρόμβωση, ενεργό θεραπεία, κύηση ή σοβαρή θρομβοφιλία, καλό είναι να ζητάτε εξατομικευμένες οδηγίες πριν από πολύωρο ταξίδι. Συχνά αρκούν οργανωμένα πρακτικά μέτρα· σε άλλες περιπτώσεις χρειάζεται πιο ειδικό πλάνο.

18

Καθημερινότητα: κίνηση, βάρος, κάπνισμα, ενυδάτωση

Η καθημερινή πρόληψη είναι συχνά πιο σημαντική από ένα θεωρητικό εργαστηριακό εύρημα. Ακόμη και όταν υπάρχει κληρονομική προδιάθεση, ο τρόπος ζωής επηρεάζει ουσιαστικά τον πραγματικό κίνδυνο.

Οι βασικοί άξονες είναι:

• συστηματική κίνηση και αποφυγή πολύωρης ακινησίας

• διατήρηση υγιούς βάρους

• διακοπή καπνίσματος

• επαρκής ενυδάτωση

• σωστή τήρηση της αντιπηκτικής αγωγής όταν υπάρχει.

Η άσκηση γενικά είναι θετική και δεν “απαγορεύεται” λόγω θρομβοφιλίας. Το περπάτημα, η τακτική αερόβια δραστηριότητα και η αποφυγή παρατεταμένου καθίσματος βελτιώνουν τη φλεβική κυκλοφορία. Αν κάποιος λαμβάνει αντιπηκτικά, χρειάζεται μόνο ιδιαίτερη προσοχή σε αθλήματα με αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού.

Το κάπνισμα, σε συνδυασμό με οιστρογόνα ή άλλη προδιάθεση, αποτελεί ιδιαίτερα κακή συνύπαρξη. Αν υπάρχει γνωστή θρομβοφιλία, η διακοπή του καπνίσματος αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία.

Τέλος, η καλή ενημέρωση είναι μέρος της πρόληψης. Ο ασθενής πρέπει να ξέρει το ιστορικό του, να έχει διαθέσιμη λίστα φαρμάκων, να ενημερώνει γιατρούς και οδοντιάτρους αν παίρνει αντιπηκτικά, και να αναφέρει εγκαίρως κάθε νέο επεισόδιο πρηξίματος, δύσπνοιας ή αιμορραγίας.

19

Οικογένεια, συγγενείς και γενετική συμβουλευτική

Το ότι βρέθηκε κληρονομική θρομβοφιλία σε ένα μέλος της οικογένειας δεν σημαίνει ότι πρέπει να ελεγχθούν αυτόματα όλοι οι συγγενείς. Ο οικογενειακός έλεγχος γίνεται επιλεκτικά.

Σε ορισμένες περιπτώσεις έχει νόημα να συζητηθεί έλεγχος πρώτου βαθμού συγγενών, κυρίως όταν:

• υπάρχει ισχυρό οικογενειακό ιστορικό VTE

• το εύρημα είναι υψηλότερου κινδύνου

• πρόκειται για γυναίκα που σχεδιάζει κύηση ή χρειάζεται οιστρογόνα

• το αποτέλεσμα θα αλλάξει συγκεκριμένη πρόληψη.

Σε πολλές άλλες περιπτώσεις, η γνώση ότι κάποιος είναι απλώς φορέας χωρίς συμπτώματα δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό και μπορεί να δημιουργήσει υπερβολικό άγχος. Γι’ αυτό οι σύγχρονες οδηγίες δεν υποστηρίζουν τον αδιάκριτο μαζικό έλεγχο συγγενών.

Η γενετική συμβουλευτική είναι χρήσιμη όταν υπάρχει:

• σύνθετο οικογενειακό ιστορικό

• σπάνια ή σοβαρή θρομβοφιλία

• ερώτημα για κύηση/αντισύλληψη

• ανάγκη να εξηγηθεί καθαρά τι σημαίνει ετεροζυγωτία, ομοζυγωτία ή συνδυασμός μεταλλάξεων.

Το ζητούμενο είναι οι συγγενείς να λάβουν χρήσιμη πληροφορία, όχι απλώς μια ετικέτα. Ακόμη και χωρίς εργαστηριακό έλεγχο, η οικογένεια πρέπει να γνωρίζει ότι σε χειρουργείο, ταξίδι, κύηση ή λήψη ορμονών το ιστορικό αυτό πρέπει να αναφέρεται στον θεράποντα ιατρό.

20

Συχνές ερωτήσεις

21

Τι να θυμάστε

22

Κλείστε Ραντεβού & Βιβλιογραφία

Ερμηνεία αποτελεσμάτων από ιατρό στο εργαστήριό μας. Μπορείτε να προγραμματίσετε εξέταση ή να δείτε τον πλήρη κατάλογο διαθέσιμων εξετάσεων.