Αλλοπουρινόλη vs Φεβουξοστάτη: Zyloric ή Adenuric; Ποιο Μειώνει Καλύτερα το Ουρικό Οξύ;

1Τι είναι η αλλοπουρινόλη και η φεβουξοστάτη

Η αλλοπουρινόλη και η φεβουξοστάτη είναι φάρμακα που μειώνουν την παραγωγή ουρικού οξέος αναστέλλοντας το ένζυμο ξανθίνη οξειδάση. Χρησιμοποιούνται κυρίως στη μακροχρόνια θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας και της χρόνιας υπερουριχαιμίας όταν έχει ήδη υπάρξει εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού, όπως κρίσεις ουρικής αρθρίτιδας ή τόφοι.^[3][4]

Το Zyloric είναι εμπορική ονομασία αλλοπουρινόλης σε διάφορες αγορές. Το Adenuric περιέχει φεβουξοστάτη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εγκριθεί για ενήλικες με χρόνια υπερουριχαιμία όπου έχει ήδη συμβεί εναπόθεση ουρικού, όπως παρουσία ή ιστορικό ουρικής αρθρίτιδας ή τόφων.^[3]

Στην πράξη, πρέπει πάντα να κοιτάμε πρώτα τη δραστική ουσία και όχι μόνο την εμπορική ονομασία, επειδή διαφορετικά σκευάσματα αλλοπουρινόλης ή φεβουξοστάτης μπορεί να διατίθενται ανά χώρα και χρονική περίοδο.

2Πώς δρουν και ποια είναι η βασική διαφορά

Και τα δύο φάρμακα μπλοκάρουν την ξανθίνη οξειδάση, το ένζυμο που συμμετέχει στα τελευταία βήματα παραγωγής του ουρικού οξέος. Όταν το ένζυμο ανασταλεί, παράγεται λιγότερο ουρικό οξύ και σταδιακά μειώνεται η συγκέντρωσή του στο αίμα.

Η αλλοπουρινόλη είναι ανάλογο πουρίνης. Μετατρέπεται μεταξύ άλλων στον ενεργό μεταβολίτη οξυπουρινόλη, ο οποίος συμβάλλει στη μακρά αναστολή της ξανθίνης οξειδάσης. Επειδή η οξυπουρινόλη αποβάλλεται σημαντικά από τους νεφρούς, η νεφρική λειτουργία έχει ιδιαίτερη σημασία κατά την επιλογή της αρχικής δόσης και την παρακολούθηση.^[4]

Η φεβουξοστάτη είναι μη πουρινικός, εκλεκτικός αναστολέας της ξανθίνης οξειδάσης. Η αποβολή της γίνεται μέσω τόσο ηπατικών όσο και νεφρικών οδών. Αυτό εξηγεί γιατί η φαρμακοκινητική της διαφέρει από την αλλοπουρινόλη και γιατί, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή περίληψη χαρακτηριστικών, δεν απαιτείται συνήθως προσαρμογή της δόσης σε ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία.^[3]

Το γεγονός όμως ότι τα δύο φάρμακα έχουν διαφορετικό μεταβολισμό δεν σημαίνει ότι η φεβουξοστάτη είναι αυτομάτως καλύτερη σε κάθε ασθενή με νεφρική νόσο. Οι σύγχρονες κατευθυντήριες οδηγίες εξακολουθούν να υποστηρίζουν την αλλοπουρινόλη ως βασική θεραπεία πρώτης γραμμής, ακόμη και σε αρκετούς ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο, αρκεί να χρησιμοποιείται χαμηλή αρχική δόση και σωστή τιτλοποίηση.^[1]

3Ποιο φάρμακο είναι συνήθως πρώτη επιλογή;

Η αλλοπουρινόλη παραμένει η πιο καθιερωμένη θεραπεία πρώτης γραμμής στις σημαντικότερες διεθνείς οδηγίες. Η American College of Rheumatology συνιστά την αλλοπουρινόλη ως προτιμώμενη αρχική θεραπεία μείωσης ουρικού, ακόμη και σε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή χρόνια νεφρική νόσο, με αρχική χαμηλή δόση και σταδιακή αύξηση σύμφωνα με τις τιμές ουρικού.^[1]

Αντίστοιχα, οι ευρωπαϊκές συστάσεις EULAR έχουν τοποθετήσει την αλλοπουρινόλη ως πρώτη επιλογή και τη φεβουξοστάτη ως σημαντική εναλλακτική όταν ο στόχος δεν επιτυγχάνεται με κατάλληλη δόση αλλοπουρινόλης ή όταν η αλλοπουρινόλη δεν είναι ανεκτή.^[2]

Αυτό δεν σημαίνει ότι η φεβουξοστάτη είναι «δεύτερης ποιότητας». Είναι αποτελεσματικό φάρμακο και μπορεί να μειώσει έντονα το ουρικό οξύ. Η θέση της στην αλληλουχία της θεραπείας σχετίζεται με τη μακρόχρονη εμπειρία από την αλλοπουρινόλη, το προφίλ ασφάλειας, το καρδιαγγειακό ιστορικό, το κόστος και τη δυνατότητα σταδιακής τιτλοποίησης.

4Ποιο μειώνει περισσότερο το ουρικό οξύ;

Η απάντηση χρειάζεται προσοχή. Σε αρκετές κλινικές μελέτες, οι δόσεις φεβουξοστάτης 80 ή 120 mg πέτυχαν τον στόχο ουρικού σε μεγαλύτερο ποσοστό ασθενών από μια σταθερή δόση αλλοπουρινόλης 300 mg.^[2] Αυτό έχει οδηγήσει στην εντύπωση ότι «η φεβουξοστάτη είναι πάντα πιο ισχυρή».

Όμως αυτή η σύγκριση μπορεί να είναι παραπλανητική όταν η αλλοπουρινόλη δεν έχει τιτλοποιηθεί. Τα 300 mg δεν αποτελούν υποχρεωτικά τη μέγιστη αποτελεσματική δόση για όλους. Η επίσημη περίληψη του Zyloric προβλέπει έναρξη χαμηλά, για παράδειγμα στα 100 mg ημερησίως, και αύξηση όταν η ανταπόκριση του ουρικού είναι ανεπαρκής.^[4]

Επομένως, πριν χαρακτηριστεί η αλλοπουρινόλη «αποτυχημένη», πρέπει να εξετάζονται:

• αν λαμβάνεται καθημερινά όπως έχει συνταγογραφηθεί,
• αν η δόση έχει τιτλοποιηθεί επαρκώς,
• αν έχει μεσολαβήσει αρκετός χρόνος,
• αν το ουρικό επανελέγχεται τακτικά,
• αν υπάρχουν φάρμακα ή παράγοντες που αυξάνουν το ουρικό,
• αν η νεφρική λειτουργία περιορίζει ή μεταβάλλει το θεραπευτικό πλάνο.

Ο στόχος δεν είναι να συγκρίνουμε δύο ονόματα φαρμάκων, αλλά να πετύχουμε με ασφάλεια την απαιτούμενη συγκέντρωση ουρικού οξέος.

5Ποιος είναι ο σωστός στόχος ουρικού οξέος;

Στη χρόνια ουρική αρθρίτιδα δεν αρκεί να πούμε ότι «το ουρικό έπεσε λίγο». Η θεραπεία βασίζεται σε συγκεκριμένο εργαστηριακό στόχο.

Οι ACR υποστηρίζουν στρατηγική treat-to-target με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις ουρικού και στόχο κάτω από 6 mg/dL.^[1] Οι EULAR επίσης συστήνουν διατήρηση κάτω από 6 mg/dL και χαμηλότερο στόχο, κάτω από 5 mg/dL, σε επιλεγμένες περιπτώσεις σοβαρής νόσου ώστε να επιταχυνθεί η διάλυση των κρυστάλλων.^[2]

Η τακτική μέτρηση του ουρικού οξέος είναι επομένως αναπόσπαστο μέρος της θεραπείας.

6Δόσεις και τιτλοποίηση

Αλλοπουρινόλη

Η αλλοπουρινόλη πρέπει γενικά να ξεκινά σε χαμηλή δόση. Η επίσημη περίληψη του Zyloric αναφέρει ως παράδειγμα αρχική δόση 100 mg ημερησίως, με αύξηση εφόσον η ανταπόκριση του ουρικού οξέος είναι ανεπαρκής. Σε νεφρική δυσλειτουργία απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή και μπορεί να χρειάζεται χαμηλότερη αρχική δόση ή διαφορετική προσαρμογή.^[4]

Η ACR προτείνει επίσης χαμηλή έναρξη, ≤100 mg/ημέρα και ακόμη χαμηλότερα σε ορισμένους ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο, ακολουθούμενη από τιτλοποίηση βάσει του ουρικού.^[1]

Φεβουξοστάτη

Στην ευρωπαϊκή περίληψη χαρακτηριστικών του Adenuric, η συνιστώμενη δόση για χρόνια υπερουριχαιμία είναι 80 mg μία φορά ημερησίως. Εάν το ουρικό παραμένει πάνω από 6 mg/dL μετά από 2–4 εβδομάδες, μπορεί να εξεταστεί δόση 120 mg μία φορά ημερησίως.^[5]

Τα παραπάνω είναι στοιχεία των επίσημων πληροφοριών προϊόντος και δεν αποτελούν προσωπική δοσολογική οδηγία. Η κατάλληλη δόση εξαρτάται από το ιστορικό, τη νεφρική και ηπατική λειτουργία, τις αλληλεπιδράσεις και τη συνολική θεραπεία.

7Νεφρική λειτουργία: αλλοπουρινόλη ή φεβουξοστάτη;

Η νεφρική λειτουργία είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην επιλογή και την τιτλοποίηση θεραπείας.

Η αλλοπουρινόλη και ιδιαίτερα ο ενεργός μεταβολίτης της οξυπουρινόλη αποβάλλονται μέσω των νεφρών. Σε σημαντική νεφρική δυσλειτουργία μπορεί να αυξηθεί η έκθεση στο φάρμακο, γι’ αυτό η έναρξη γίνεται προσεκτικά και η δόση εξατομικεύεται.^[4]

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ένας ασθενής με χρόνια νεφρική νόσο πρέπει αυτομάτως να πάρει φεβουξοστάτη. Η ACR προτιμά την αλλοπουρινόλη ως αρχική θεραπεία ακόμη και σε χρόνια νεφρική νόσο σταδίου 3 ή μεγαλύτερου, με χαμηλή αρχική δόση και προοδευτική τιτλοποίηση.^[1]

Από την άλλη πλευρά, η ευρωπαϊκή πληροφορία προϊόντος της φεβουξοστάτης αναφέρει ότι δεν απαιτείται συνήθως προσαρμογή σε ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία. Για σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία με κάθαρση κρεατινίνης κάτω από 30 mL/min, τα δεδομένα αποτελεσματικότητας και ασφάλειας είναι πιο περιορισμένα.^[5]

Στην πράξη, ο γιατρός συνυπολογίζει ουρικό, κρεατινίνη, eGFR, προηγούμενη θεραπεία, συνοσηρότητες και κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών. Το «έχω νεφρική ανεπάρκεια, άρα χρειάζομαι Adenuric» είναι υπεραπλούστευση.

8Καρδιαγγειακό ιστορικό: τι ισχύει για τη φεβουξοστάτη;

Αυτό είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο σημείο στη σύγκριση.

Η μελέτη CARES, σε ασθενείς με ουρική αρθρίτιδα και εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο, δεν έδειξε σημαντική διαφορά στο κύριο σύνθετο καρδιαγγειακό τελικό σημείο, αλλά παρατηρήθηκε υψηλότερη καρδιαγγειακή και συνολική θνητότητα στην ομάδα φεβουξοστάτης. Η μελέτη είχε όμως σημαντικό ποσοστό διακοπής της θεραπείας και απώλειας παρακολούθησης, γεγονός που δυσκολεύει την ερμηνεία.^[6]

Αργότερα, η μεγάλη ευρωπαϊκή μελέτη FAST βρήκε ότι η φεβουξοστάτη ήταν μη κατώτερη της αλλοπουρινόλης ως προς το κύριο καρδιαγγειακό τελικό σημείο και δεν συσχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο θανάτου ή σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών.^[7]

Οι πληθυσμοί των δύο μελετών δεν ήταν ίδιοι. Στη FAST οι ασθενείς είχαν ήδη λάβει και τιτλοποιήσει αλλοπουρινόλη πριν από την τυχαιοποίηση, ενώ στην CARES όλοι είχαν εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο. Δεν είναι επομένως σωστό να πάρουμε μόνο τη μία μελέτη και να αγνοήσουμε την άλλη.

Η σημερινή ευρωπαϊκή πληροφορία προϊόντος αναφέρει ότι η φεβουξοστάτη πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς με προϋπάρχουσα μείζονα καρδιαγγειακή νόσο, όπως προηγούμενο έμφραγμα, εγκεφαλικό ή ασταθή στηθάγχη, και να υπάρχει τακτική παρακολούθηση.^[8]

9Αλλεργία, εξάνθημα και σοβαρές δερματικές αντιδράσεις

Η αλλοπουρινόλη μπορεί σπάνια να προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις υπερευαισθησίας, όπως DRESS, σύνδρομο Stevens–Johnson και τοξική επιδερμική νεκρόλυση. Αν εμφανιστεί νέο εξάνθημα, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από πυρετό, βλάβες στο στόμα, πρήξιμο προσώπου ή συστηματικά συμπτώματα, απαιτείται άμεση ιατρική αξιολόγηση.^[4]

Ο γενετικός δείκτης HLA-B*58:01 συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο σοβαρής υπερευαισθησίας στην αλλοπουρινόλη. Οι ACR συστήνουν στοχευμένη εξέταση πριν την έναρξη σε πληθυσμούς όπου το αλληλόμορφο είναι συχνότερο, αντί για καθολικό screening σε όλους τους ασθενείς.^[1]

Η φεβουξοστάτη μπορεί επίσης, σπανιότερα, να προκαλέσει σοβαρές αλλεργικές και δερματικές αντιδράσεις. Άρα η αλλαγή σε φεβουξοστάτη δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται κάθε πιθανότητα υπερευαισθησίας.

10Ήπαρ και εργαστηριακή παρακολούθηση

Και οι δύο θεραπείες χρειάζονται αξιολόγηση της συνολικής κλινικής εικόνας, όμως στη φεβουξοστάτη η παρακολούθηση της ηπατικής λειτουργίας έχει ιδιαίτερη θέση. Στις κλινικές μελέτες έχουν παρατηρηθεί ήπιες διαταραχές ηπατικών δοκιμασιών και η πληροφορία προϊόντος συστήνει έλεγχο ηπατικής λειτουργίας πριν από την έναρξη και περιοδικά στη συνέχεια ανάλογα με την κλινική κρίση.^[5]

Σε σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια τα δεδομένα για φεβουξοστάτη είναι ανεπαρκή. Στην αλλοπουρινόλη επίσης μπορεί να απαιτούνται χαμηλότερες δόσεις σε ηπατική δυσλειτουργία και παρακολούθηση της ηπατικής λειτουργίας κατά τα αρχικά στάδια.^[4]

11Συχνές και σημαντικές παρενέργειες

12Αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα

Επειδή και τα δύο φάρμακα αναστέλλουν την ξανθίνη οξειδάση, υπάρχει μια ιδιαίτερα σημαντική αλληλεπίδραση με την αζαθειοπρίνη και τη 6-μερκαπτοπουρίνη.

Η συγχορήγηση αλλοπουρινόλης με αζαθειοπρίνη ή 6-μερκαπτοπουρίνη μπορεί να αυξήσει δραματικά την έκθεση στα φάρμακα αυτά και να προκαλέσει σοβαρή αιματολογική τοξικότητα. Η σύγχρονη πληροφορία του Zyloric αναφέρει ότι η συγχορήγηση πρέπει να αποφεύγεται.^[4]

Παρόμοια προειδοποίηση υπάρχει και για τη φεβουξοστάτη. Η συγχορήγησή της με αζαθειοπρίνη/μερκαπτοπουρίνη δεν συνιστάται, επειδή μπορεί να αυξηθούν σημαντικά οι συγκεντρώσεις τους και να προκληθεί σοβαρή τοξικότητα.^[5]

Για αυτό, πριν από την έναρξη οποιουδήποτε από τα δύο φάρμακα, πρέπει να γίνεται ανασκόπηση όλων των φαρμάκων που λαμβάνει ο ασθενής — συνταγογραφούμενων, μη συνταγογραφούμενων και συμπληρωμάτων.

13Γιατί μπορεί να αυξηθούν οι κρίσεις όταν αρχίσει η θεραπεία;

Ένα συχνό παράδοξο είναι ότι ένας ασθενής αρχίζει φάρμακο για να μειώσει το ουρικό και μέσα στις πρώτες εβδομάδες ή μήνες εμφανίζει νέα κρίση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το φάρμακο δεν λειτουργεί.

Όταν το ουρικό αρχίζει να μειώνεται, μεταβάλλεται η ισορροπία των αποθηκευμένων κρυστάλλων μέσα και γύρω από τις αρθρώσεις. Η κινητοποίησή τους μπορεί προσωρινά να πυροδοτήσει φλεγμονή. Για τον λόγο αυτό, οι κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν αντιφλεγμονώδη προφύλαξη κατά την έναρξη της θεραπείας σε κατάλληλους ασθενείς, συνήθως με χαμηλή δόση κολχικίνης ή άλλη κατάλληλη θεραπεία ανάλογα με τις αντενδείξεις.^[1][2]

Η επίσημη ευρωπαϊκή πληροφορία του Adenuric συστήνει προφύλαξη έναντι κρίσεων για τουλάχιστον έξι μήνες.^[5]

Εάν εμφανιστεί κρίση ενώ ο ασθενής ήδη λαμβάνει σταθερά θεραπεία μείωσης ουρικού, η θεραπεία συνήθως δεν διακόπτεται απλώς και μόνο επειδή εμφανίστηκε η κρίση. Η κρίση αντιμετωπίζεται παράλληλα, εκτός αν υπάρχει ανεπιθύμητη ενέργεια ή διαφορετική ιατρική οδηγία.

14Πότε εξετάζεται αλλαγή από αλλοπουρινόλη σε φεβουξοστάτη;

Η αλλαγή έχει περισσότερο νόημα όταν υπάρχει σαφής κλινικός λόγος και όχι επειδή μία μεμονωμένη εξέταση έδειξε ουρικό λίγο πάνω από το φυσιολογικό.

Συχνές περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να εξεταστεί φεβουξοστάτη είναι:

• Αδυναμία επίτευξης του στόχου κάτω από 6 mg/dL παρά καλή συμμόρφωση και κατάλληλη τιτλοποίηση αλλοπουρινόλης.
• Ανεπιθύμητες ενέργειες που δεν επιτρέπουν συνέχιση της αλλοπουρινόλης.
• Αλλεργική αντίδραση ή άλλη σαφής αντένδειξη στην αλλοπουρινόλη, αφού αξιολογηθεί η βαρύτητα και το ιστορικό.
• Περιπτώσεις όπου η φαρμακοκινητική, οι συνοσηρότητες και η νεφρική λειτουργία οδηγούν τον θεράποντα σε διαφορετική επιλογή.

Αντίθετα, ουρικό 6,5 ή 7 mg/dL σε έναν ασθενή που λαμβάνει μόλις μια χαμηλή αρχική δόση αλλοπουρινόλης δεν αποτελεί από μόνο του απόδειξη ότι «η αλλοπουρινόλη απέτυχε».

15Σε ποιον γέρνει η επιλογή προς αλλοπουρινόλη;

Η αλλοπουρινόλη έχει συνήθως πλεονέκτημα ως αρχική επιλογή όταν:

• ο ασθενής ξεκινά για πρώτη φορά θεραπεία μείωσης ουρικού,
• δεν υπάρχει προηγούμενη δυσανεξία ή σοβαρή υπερευαισθησία,
• μπορεί να γίνει σταδιακή τιτλοποίηση και εργαστηριακός έλεγχος,
• υπάρχει σημαντικό καρδιαγγειακό ιστορικό και δεν υπάρχει λόγος να προτιμηθεί διαφορετική θεραπεία,
• υπάρχει χρόνια νεφρική νόσος αλλά μπορεί να εφαρμοστεί προσεκτική χαμηλή έναρξη και τιτλοποίηση,
• θέλουμε μια θεραπεία με πολύ μεγάλη εμπειρία χρήσης και ισχυρή θέση στις διεθνείς οδηγίες.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ACR χρησιμοποιούν την αλλοπουρινόλη ως προτιμώμενη πρώτη θεραπεία και όχι απλώς ως μία από πολλές ισοδύναμες επιλογές.^[1]

16Σε ποιον μπορεί να προτιμηθεί φεβουξοστάτη;

Η φεβουξοστάτη μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν:

• η αλλοπουρινόλη δεν είναι ανεκτή,
• υπάρχει αντένδειξη στη συνέχιση της αλλοπουρινόλης,
• δεν επιτυγχάνεται ο θεραπευτικός στόχος παρά επαρκή τιτλοποίηση και καλή συμμόρφωση,
• η ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία καθιστά πρακτικά ελκυστικό το δοσολογικό προφίλ της φεβουξοστάτης,
• ο θεράπων θεωρεί, μετά από συνολική εκτίμηση, ότι το αναμενόμενο όφελος είναι μεγαλύτερο.

Η φεβουξοστάτη δεν πρέπει όμως να επιλέγεται μηχανικά επειδή «ρίχνει περισσότερο το ουρικό». Σε ασθενείς με προηγούμενο έμφραγμα, εγκεφαλικό ή ασταθή στηθάγχη, το καρδιαγγειακό ιστορικό πρέπει να συζητείται ειδικά και η θεραπεία να χρησιμοποιείται με προσοχή.^[8]

17Zyloric vs Adenuric: συγκριτικός πίνακας

18Ποιες εξετάσεις χρειάζονται;

Η φαρμακευτική θεραπεία της ουρικής αρθρίτιδας είναι μία από τις περιπτώσεις όπου οι εργαστηριακές εξετάσεις δεν γίνονται απλώς «για παρακολούθηση», αλλά καθορίζουν πραγματικά τη θεραπευτική στρατηγική.

Ουρικό οξύ

Είναι ο βασικός δείκτης για να διαπιστωθεί αν επιτυγχάνεται ο στόχος. Κατά την τιτλοποίηση χρειάζονται επαναλαμβανόμενες μετρήσεις και όχι ένας μόνο έλεγχος μετά από πολλούς μήνες.

Κρεατινίνη και eGFR

Η νεφρική λειτουργία επηρεάζει την επιλογή και τη δοσολογική στρατηγική, ιδιαίτερα για την αλλοπουρινόλη. Παράλληλα, η ίδια η ουρική αρθρίτιδα συχνά συνυπάρχει με χρόνια νεφρική νόσο.

AST, ALT και άλλες ηπατικές δοκιμασίες

Είναι ιδιαίτερα χρήσιμες πριν και κατά τη διάρκεια θεραπείας με φεβουξοστάτη, αλλά μπορούν να είναι χρήσιμες και σε θεραπεία με αλλοπουρινόλη ανάλογα με το ιστορικό.

Γενική αίματος

Δεν απαιτείται με την ίδια συχνότητα σε κάθε ασθενή, αλλά μπορεί να ενταχθεί στην παρακολούθηση, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν άλλα φάρμακα, συνοδά νοσήματα ή συμπτώματα που εγείρουν υποψία αιματολογικής ανεπιθύμητης ενέργειας.

Μεταβολικό και καρδιαγγειακό προφίλ

Υπέρταση, παχυσαρκία, δυσλιπιδαιμία, σακχαρώδης διαβήτης και χρόνια νεφρική νόσος εμφανίζονται συχνά μαζί με την ουρική αρθρίτιδα. Επομένως, γλυκόζη ή HbA1c, λιπιδαιμικό προφίλ και αρτηριακή πίεση έχουν συχνά θέση στη συνολική αξιολόγηση.

19Πρακτικός οδηγός: Zyloric ή Adenuric;

Η ουρική αρθρίτιδα είναι χρόνια νόσος εναπόθεσης κρυστάλλων. Όσο το ουρικό διατηρείται επαρκώς χαμηλά, οι κρύσταλλοι μπορούν σταδιακά να διαλυθούν και οι κρίσεις συνήθως γίνονται λιγότερες. Η θεραπεία επομένως έχει ορίζοντα ετών και όχι ημερών.

20Συχνές ερωτήσεις