Χολερυθρίνη: Εξέταση Αίματος, Φυσιολογικές Τιμές, Υψηλή ή Χαμηλή & Ερμηνεία Αποτελεσμάτων
Τελευταία ενημέρωση:
1
Τι είναι η Χολερυθρίνη
Η χολερυθρίνη είναι προϊόν διάσπασης της αιμοσφαιρίνης και χρησιμοποιείται ως βασικός βιοδείκτης για τη λειτουργία του ήπατος, των χοληφόρων και για καταστάσεις αυξημένης καταστροφής ερυθρών αιμοσφαιρίων (αιμόλυση).
Παράγεται κυρίως στο δικτυοενδοθηλιακό σύστημα (σπλήνας και ήπαρ) μετά τη φυσιολογική αποδόμηση των γερασμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων και στη συνέχεια μεταφέρεται στο ήπαρ, όπου υφίσταται μεταβολισμό πριν αποβληθεί μέσω της χολής.
Σε φυσιολογικές συνθήκες, η χολερυθρίνη δεν συσσωρεύεται στο αίμα. Όταν όμως διαταραχθεί οποιοδήποτε στάδιο της παραγωγής, μεταφοράς, σύζευξης ή απέκκρισής της, εμφανίζεται αύξηση στις εργαστηριακές τιμές και ενδεχομένως κλινικά σημεία όπως ίκτερος.
Κλινικά, η μέτρηση της χολερυθρίνης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ηπατικού ελέγχου και αξιολογείται πάντα σε συνδυασμό με ALT, AST, ALP και γ-GT ώστε να καθοριστεί αν η διαταραχή είναι αιμολυτική, ηπατοκυτταρική ή αποφρακτική.
2
Τύποι Χολερυθρίνης
Η εξέταση χολερυθρίνης διαχωρίζει τρεις διαφορετικές μορφές, οι οποίες βοηθούν τον ιατρό να εντοπίσει το σημείο της διαταραχής στον μεταβολικό κύκλο της:
- Ολική χολερυθρίνη: αντιπροσωπεύει το συνολικό ποσό στο αίμα (άμεση + έμμεση).
- Άμεση (συζευγμένη): έχει υποστεί επεξεργασία από τα ηπατοκύτταρα, είναι υδατοδιαλυτή και αυξάνεται κυρίως σε χολόσταση ή απόφραξη χοληφόρων.
- Έμμεση (ασύζευκτη): προέρχεται από τη διάσπαση της αιμοσφαιρίνης, είναι λιποδιαλυτή, μεταφέρεται δεσμευμένη με λευκωματίνη και αυξάνεται σε αιμόλυση ή σύνδρομο Gilbert.
Η αναλογία άμεσης προς έμμεση χολερυθρίνη είναι συχνά πιο διαγνωστικά χρήσιμη από την ολική τιμή, καθώς επιτρέπει τη διάκριση μεταξύ αιμολυτικού, ηπατικού και αποφρακτικού ίκτερου.
Για παράδειγμα, επικράτηση της έμμεσης μορφής παραπέμπει σε αυξημένη παραγωγή ή μειωμένη σύζευξη, ενώ επικράτηση της άμεσης μορφής υποδηλώνει διαταραχή στην αποβολή της χολής.
3
Πώς παράγεται και μεταβολίζεται
Η χολερυθρίνη σχηματίζεται καθημερινά από τη φυσιολογική καταστροφή περίπου 1% των ερυθρών αιμοσφαιρίων και ακολουθεί έναν αυστηρά ρυθμιζόμενο μεταβολικό κύκλο, γνωστό ως κύκλος της χολερυθρίνης. Ο κύκλος αυτός εξηγεί γιατί η αύξηση μπορεί να είναι έμμεση, άμεση ή ανάμεικτη.
Συνοπτικά, ο μεταβολισμός ακολουθεί τα εξής στάδια:
- Καταστροφή γερασμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων → απελευθέρωση αιμοσφαιρίνης
- Μετατροπή της αίμης σε έμμεση (ασύζευκτη) χολερυθρίνη στο δικτυοενδοθηλιακό σύστημα
- Δέσμευση με λευκωματίνη και μεταφορά μέσω αίματος προς το ήπαρ
- Σύζευξη στα ηπατοκύτταρα μέσω του ενζύμου UGT1A1 → άμεση (συζευγμένη) χολερυθρίνη
- Έκκριση στη χολή και είσοδος στο έντερο
- Μετατροπή σε ουροχολινογόνο και τελική απέκκριση με κόπρανα και ούρα
Οποιαδήποτε διαταραχή σε αυτά τα στάδια μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της χολερυθρίνης στο αίμα. Πρακτικά:
- Αυξημένη αιμόλυση → άνοδος της έμμεσης χολερυθρίνης
- Μειωμένη σύζευξη (π.χ. σύνδρομο Gilbert) → έμμεση αύξηση με φυσιολογικά ένζυμα
- Χολόσταση ή απόφραξη χοληφόρων → συσσώρευση άμεσης χολερυθρίνης
- Ηπατοκυτταρική βλάβη → ανάμεικτο πρότυπο
Σημαντικό ρόλο παίζει και η γενετική δραστηριότητα του ενζύμου UGT1A1, η οποία εξηγεί περιπτώσεις όπως το σύνδρομο Gilbert, όπου η σύζευξη είναι μειωμένη χωρίς οργανική ηπατική βλάβη.
4
Φυσιολογικές Τιμές
Οι φυσιολογικές τιμές χολερυθρίνης αντικατοπτρίζουν την ισορροπία μεταξύ παραγωγής και αποβολής της. Αποκλίσεις από αυτά τα όρια απαιτούν ερμηνεία σε συνδυασμό με το κλινικό ιστορικό και τις υπόλοιπες ηπατικές δοκιμασίες.
| Είδος | Τιμή Αναφοράς |
|---|---|
| Ολική | 0,3 – 1,2 mg/dL |
| Άμεση | < 0,3 mg/dL |
| Έμμεση | 0,2 – 0,9 mg/dL |
Οι τιμές μπορεί να διαφέρουν ελαφρώς ανά εργαστήριο.
Για μετατροπή: 1 mg/dL ≈ 17,1 μmol/L.
Παράδειγμα: ολική χολερυθρίνη 1,2 mg/dL αντιστοιχεί περίπου σε 20,5 μmol/L.
Σε νεογνά και πρόωρα βρέφη ισχύουν διαφορετικά όρια, καθώς ο ηπατικός μεταβολισμός δεν έχει πλήρως ωριμάσει — γεγονός που εξηγεί τον συχνό νεογνικό ίκτερο και την ανάγκη ηλικιακά προσαρμοσμένης ερμηνείας.
5
Υψηλή Χολερυθρίνη – Τι σημαίνει
Η υψηλή χολερυθρίνη σημαίνει ότι ο οργανισμός δεν μπορεί να επεξεργαστεί ή να αποβάλει φυσιολογικά τη χολερυθρίνη και συνήθως υποδηλώνει αιμόλυση, ηπατική δυσλειτουργία ή απόφραξη των χοληφόρων.
Ανάλογα με το ποιο κλάσμα αυξάνεται, η διαταραχή ταξινομείται σε τρεις βασικούς μηχανισμούς:
- Έμμεση αύξηση: αυξημένη παραγωγή ή μειωμένη σύζευξη (αιμόλυση, σύνδρομο Gilbert, σοβαρή σήψη).
- Άμεση αύξηση: διαταραχή αποβολής χολής (χολόσταση, ιογενής ή φαρμακευτική ηπατίτιδα, απόφραξη χοληφόρων, νεοπλάσματα).
- Ανάμεικτη αύξηση: συνδυασμός ηπατοκυτταρικής βλάβης και χολόστασης.
Στην πράξη, τιμές ολικής χολερυθρίνης έως περίπου 2 mg/dL θεωρούνται συνήθως ήπιες, ενώ υψηλότερα επίπεδα απαιτούν συστηματική διερεύνηση, ιδιαίτερα όταν συνοδεύονται από αυξημένα ALT/AST ή ALP/γ-GT.
Κλινικά, η αυξημένη χολερυθρίνη μπορεί να εκδηλωθεί με:
- ίκτερο (κιτρινωπή χροιά δέρματος και σκληρών)
- σκουρόχρωμα ούρα
- αποχρωματισμένα κόπρανα
- κόπωση, ναυτία ή κοιλιακό άλγος
Η ερμηνεία γίνεται πάντα συνδυαστικά με τις υπόλοιπες ηπατικές εξετάσεις και το κλινικό ιστορικό του ασθενούς.
6
Χαμηλή Χολερυθρίνη
Η χαμηλή χολερυθρίνη σχεδόν πάντα αποτελεί τυχαίο εργαστηριακό εύρημα και δεν έχει παθολογική σημασία.
Μπορεί να παρατηρηθεί μετά από αυξημένη ενυδάτωση, ενδοφλέβια υγρά ή σε καταστάσεις αιμοαραίωσης και δεν σχετίζεται με συγκεκριμένα νοσήματα.
Όταν όλες οι υπόλοιπες αιματολογικές και ηπατικές παράμετροι είναι φυσιολογικές, δεν απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση ή παρακολούθηση.
7
Σύνδρομο Gilbert
Το σύνδρομο Gilbert είναι καλοήθης κληρονομική κατάσταση κατά την οποία το ήπαρ εμφανίζει μειωμένη ικανότητα σύζευξης της έμμεσης χολερυθρίνης λόγω χαμηλής δραστηριότητας του ενζύμου UGT1A1.
Αποτέλεσμα είναι ήπια, διαλείπουσα αύξηση της έμμεσης χολερυθρίνης, με φυσιολογικά ηπατικά ένζυμα και απουσία οργανικής ηπατικής νόσου. Η κατάσταση δεν εξελίσσεται σε ηπατική ανεπάρκεια και δεν απαιτεί θεραπεία.
Η αύξηση εμφανίζεται συχνότερα σε καταστάσεις όπως νηστεία, έντονο στρες, αφυδάτωση, λοιμώξεις ή έντονη σωματική κόπωση και μπορεί να συνοδεύεται από ήπιο παροδικό ίκτερο.
Κλινικό «μαργαριτάρι»: σε νέο άτομο με απομονωμένη αύξηση έμμεσης χολερυθρίνης και φυσιολογικά ALT/AST, το σύνδρομο Gilbert αποτελεί την πιο συχνή διάγνωση.
📌 Αναλυτικός οδηγός:
Σύνδρομο Gilbert – Οδηγός Ασθενών
8
Ίκτερος και Χολερυθρίνη
Ο ίκτερος είναι η κιτρινωπή χροιά δέρματος και σκληρών που προκαλείται από εναπόθεση χολερυθρίνης στους ιστούς και γίνεται ορατός συνήθως όταν η ολική χολερυθρίνη υπερβεί τα 2–3 mg/dL.
Ανάλογα με τον παθοφυσιολογικό μηχανισμό, διακρίνεται σε:
- Αιμολυτικό ίκτερο (επικράτηση έμμεσης χολερυθρίνης)
- Ηπατικό ίκτερο (ανάμεικτος τύπος)
- Αποφρακτικό ίκτερο (επικράτηση άμεσης χολερυθρίνης)
Η σωστή ταξινόμηση βασίζεται στον τύπο χολερυθρίνης και στον συνδυασμό με ALT, AST, ALP και γ-GT, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνονται υπόψη συμπτώματα όπως σκουρόχρωμα ούρα, αποχρωματισμένα κόπρανα και κοιλιακό άλγος.
Σημαντικό: ο ίκτερος λόγω Gilbert είναι συνήθως ήπιος και παροδικός, σε αντίθεση με τον αποφρακτικό ίκτερο που απαιτεί άμεση διερεύνηση.
9
Χολερυθρίνη στην Εγκυμοσύνη
Κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να παρατηρηθούν ήπιες μεταβολές της χολερυθρίνης, κυρίως στο τρίτο τρίμηνο, οι οποίες συνήθως δεν έχουν κλινική σημασία όταν οι υπόλοιπες ηπατικές δοκιμασίες παραμένουν φυσιολογικές.
Ωστόσο, αύξηση της άμεσης χολερυθρίνης απαιτεί διερεύνηση για καταστάσεις όπως:
- ενδοηπατική χολόσταση κύησης
- προεκλαμψία / σύνδρομο HELLP
- οξεία ιογενή ή φαρμακευτική ηπατίτιδα
Σε περιπτώσεις ενδοηπατικής χολόστασης κύησης, η αντιμετώπιση περιλαμβάνει συχνά χολικά άλατα (ουρσοδεοξυχολικό οξύ), τα οποία μειώνουν τον κνησμό και βελτιώνουν τη ροή της χολής, με στενή μαιευτική και εργαστηριακή παρακολούθηση.
Κλινικά συμπτώματα όπως έντονος κνησμός, σκουρόχρωμα ούρα, αποχρωματισμένα κόπρανα ή δεξιό υποχόνδριο άλγος αποτελούν κόκκινες σημαίες και επιβάλλουν άμεσο εργαστηριακό έλεγχο.
Σε εγκύους με προϋπάρχον σύνδρομο Gilbert, μπορεί να εμφανιστεί παροδική αύξηση έμμεσης χολερυθρίνης χωρίς παθολογική σημασία.
9a
Χολερυθρίνη στα Νεογνά
Η νεογνική υπερχολερυθριναιμία είναι ιδιαίτερα συχνή τις πρώτες ημέρες ζωής και οφείλεται κυρίως στην ανωριμότητα του ηπατικού μεταβολισμού σε συνδυασμό με τη φυσιολογικά αυξημένη καταστροφή ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Για αναλυτική παρουσίαση των αιτίων, της διάγνωσης και της αντιμετώπισης, δείτε τον πλήρη οδηγό:
Ίκτερος Νεογνών – Αίτια, διάγνωση και αντιμετώπιση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για φυσιολογικό νεογνικό ίκτερο, ο οποίος εμφανίζεται συνήθως μεταξύ 2ης–5ης ημέρας ζωής και υποχωρεί αυτόματα.
| Ηλικία νεογνού | Ενδεικτικά φυσιολογικά όρια (mg/dL) |
|---|---|
| 24 ώρες | < 6 |
| 48 ώρες | < 10 |
| 72 ώρες | < 12 |
| 4–5 ημέρες | < 12–13 |
Τα όρια είναι ενδεικτικά και διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία κύησης, το βάρος γέννησης και τη συνολική κλινική εικόνα.
Τιμές ≥20 mg/dL θεωρούνται υψηλού κινδύνου για πυρηνικό ίκτερο, ανάλογα με ηλικία κύησης και συνοδούς παράγοντες.
Παθολογική αύξηση μπορεί να παρατηρηθεί σε περιπτώσεις:
- ασυμβατότητας ομάδων αίματος (ABO ή Rhesus)
- συγγενών αιμολυτικών αναιμιών
- νεογνικών λοιμώξεων
- πρόωρων νεογνών
Ιδιαίτερη σημασία έχει η έμμεση χολερυθρίνη, καθώς πολύ υψηλές συγκεντρώσεις ενδέχεται να προκαλέσουν πυρηνικό ίκτερο (bilirubin encephalopathy), μια σοβαρή νευρολογική επιπλοκή.
Η παρακολούθηση πραγματοποιείται με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις και, όταν απαιτείται, εφαρμόζεται φωτοθεραπεία ή αφαιμαξομετάγγιση σύμφωνα με διεθνή θεραπευτικά πρωτόκολλα.
Κάθε ίκτερος που εμφανίζεται εντός των πρώτων 24 ωρών ζωής ή παρουσιάζει ταχεία επιδείνωση απαιτεί άμεση παιδιατρική αξιολόγηση.
10
Φάρμακα που επηρεάζουν τη Χολερυθρίνη
Ορισμένα φάρμακα μπορούν να αυξήσουν τη χολερυθρίνη είτε προκαλώντας ηπατοκυτταρική βλάβη είτε παρεμβαίνοντας στη μεταφορά και απέκκρισή της μέσω της χολής.
- Παρακεταμόλη (ιδίως σε υψηλές ή χρόνιες δόσεις)
- Αντιβιοτικά: ριφαμπικίνη, ερυθρομυκίνη
- Αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό
- Στατίνες
- Ορμονικά αντισυλληπτικά και αναβολικά στεροειδή
Σε αυτές τις περιπτώσεις παρατηρείται συνήθως παράλληλη αύξηση ALT/AST ή ALP/γ-GT, γεγονός που βοηθά στη διάκριση του μηχανισμού.
Πρακτικά, κάθε ανεξήγητη αύξηση χολερυθρίνης σε άτομο που λαμβάνει νέα φαρμακευτική αγωγή πρέπει να οδηγεί σε επανεκτίμηση της θεραπείας και επανάληψη ηπατικού ελέγχου.
Σημείωση: Αντίθετα με τα παραπάνω, τα χολικά άλατα (ουρσοδεοξυχολικό οξύ) χρησιμοποιούνται θεραπευτικά σε καταστάσεις χολόστασης και δεν αυξάνουν τη χολερυθρίνη.
11
Διάγνωση και Εργαστηριακός Έλεγχος
Η διαγνωστική προσέγγιση της αυξημένης χολερυθρίνης ξεκινά πάντα με μέτρηση ολικής και κλασματικής χολερυθρίνης και ακολουθεί συστηματικός έλεγχος για να εντοπιστεί το επίπεδο της διαταραχής.
Ο βασικός εργαστηριακός έλεγχος περιλαμβάνει:
- ALT, AST: δείκτες ηπατοκυτταρικής βλάβης
- ALP, γ-GT: δείκτες χολόστασης ή απόφραξης χοληφόρων
- LDH, αιματοκρίτης, δικτυοερυθροκύτταρα: έλεγχος για αιμόλυση
Η ερμηνεία βασίζεται σε πρότυπα:
- επικράτηση έμμεσης χολερυθρίνης + αυξημένη LDH → αιμόλυση
- επικράτηση άμεσης χολερυθρίνης + αυξημένη ALP/γ-GT → χολόσταση
- ανάμεικτο πρότυπο + αυξημένες ALT/AST → ηπατοκυτταρική βλάβη
Σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί υπερηχογράφημα άνω κοιλίας, ιολογικός έλεγχος ή αυτοάνοσα αντισώματα, ανάλογα με τα ευρήματα.
Ο συνδυασμός όλων των παραμέτρων επιτρέπει τη σαφή διάκριση μεταξύ αιμολυτικού, ηπατικού και αποφρακτικού ίκτερου.
12
Διαφορική Διάγνωση – Gilbert vs Ηπατίτιδα vs Αιμόλυση
Ο παρακάτω συγκριτικός πίνακας συνοψίζει τα πιο χαρακτηριστικά εργαστηριακά πρότυπα των τριών συχνότερων αιτιών αυξημένης χολερυθρίνης:
| Παράμετρος | Σύνδρομο Gilbert | Οξεία Ηπατίτιδα | Αιμολυτικός Ίκτερος |
|---|---|---|---|
| Τύπος χολερυθρίνης | Έμμεση | Άμεση / Ανάμεικτη | Έμμεση |
| ALT / AST | Φυσιολογικά | Σημαντικά αυξημένα | Φυσιολογικά |
| ALP / γ-GT | Φυσιολογικά | Ήπια αύξηση | Φυσιολογικά |
| LDH | Φυσιολογική | Φυσιολογική | Αυξημένη |
| Αιματοκρίτης | Φυσιολογικός | Φυσιολογικός | Χαμηλός |
| Αιμοσφαιρίνη | Φυσιολογική | Φυσιολογική | Μειωμένη |
| Άλλες ενδείξεις | Υποτροπές χωρίς συμπτώματα | Κόπωση, ίκτερος | Σκούρα ούρα, αυξημένα δικτυοερυθροκύτταρα |
Η σωστή αναγνώριση του προτύπου αποτρέπει περιττές εξετάσεις και επιταχύνει την ορθή διάγνωση.
13
Τύπος Αύξησης Χολερυθρίνης & Πιθανές Αιτίες
Ο τύπος της αυξημένης χολερυθρίνης καθοδηγεί άμεσα τη διαγνωστική σκέψη και επιτρέπει γρήγορη στόχευση του πιθανού μηχανισμού.
| Τύπος Αύξησης | Πιθανές Αιτίες |
|---|---|
| Έμμεση | Αιμόλυση, σύνδρομο Gilbert, σοβαρή σήψη |
| Άμεση | Χολόσταση, ιογενής ή φαρμακευτική ηπατίτιδα, καρκίνος χοληφόρων |
| Ανάμεικτη | Ηπατοκυτταρική βλάβη, ίκτερος από φάρμακα |
Στην καθημερινή πράξη, επικράτηση της έμμεσης μορφής κατευθύνει προς αιμόλυση ή Gilbert, ενώ επικράτηση της άμεσης μορφής εγείρει υποψία χολόστασης ή απόφραξης χοληφόρων και απαιτεί απεικονιστικό έλεγχο.
14
Πότε χρειάζεται άμεση ιατρική εκτίμηση
Ορισμένες καταστάσεις με αυξημένη χολερυθρίνη αποτελούν επείγον και απαιτούν άμεση ιατρική αξιολόγηση:
- ταχεία άνοδος χολερυθρίνης με έντονο ίκτερο
- νεογνικός ίκτερος (κίνδυνος πυρηνικού ίκτερου)
- σκουρόχρωμα ούρα σε συνδυασμό με αποχρωματισμένα κόπρανα
- πυρετός, κοιλιακό άλγος ή διαταραχή επιπέδου συνείδησης
- υποψία πλήρους απόφραξης χοληφόρων
Αντίθετα, ήπια απομονωμένη αύξηση έμμεσης χολερυθρίνης με φυσιολογικά ένζυμα συχνά επιτρέπει προγραμματισμένο έλεγχο και όχι επείγουσα αντιμετώπιση.
15
Συχνές Ερωτήσεις
Είναι φυσιολογικό να αυξάνεται η χολερυθρίνη μετά από νηστεία;
Ναι — κυρίως η έμμεση χολερυθρίνη μπορεί να αυξηθεί παροδικά, ιδιαίτερα σε άτομα με σύνδρομο Gilbert.
Τι είναι το σύνδρομο Gilbert;
Καλοήθης κληρονομική κατάσταση με διαλείπουσα αύξηση έμμεσης χολερυθρίνης και φυσιολογικά ηπατικά ένζυμα.
Πότε χρειάζεται έλεγχος χολερυθρίνης;
Σε ίκτερο, σκουρόχρωμα ούρα, αποχρωματισμένα κόπρανα, κόπωση ή αυξημένα ηπατικά ένζυμα.
Ποια είναι η διαφορά άμεσης και έμμεσης χολερυθρίνης;
Η άμεση είναι επεξεργασμένη από το ήπαρ, ενώ η έμμεση προέρχεται από τη διάσπαση των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Μπορεί η χολερυθρίνη να αυξηθεί χωρίς ηπατική νόσο;
Ναι — σε αιμόλυση ή σύνδρομο Gilbert μπορεί να υπάρχει αύξηση χωρίς οργανική ηπατική βλάβη.
Ποια επίπεδα θεωρούνται ανησυχητικά;
Σημαντική αύξηση (>2–3 mg/dL) ή ταχεία άνοδος απαιτούν πάντοτε ιατρική αξιολόγηση.
Μπορεί να επηρεαστεί από φάρμακα;
Ναι — παρακεταμόλη (σε υψηλές δόσεις), ριφαμπικίνη, αντισυλληπτικά και αναβολικά μπορεί να αυξήσουν τις τιμές.
Ο ίκτερος είναι πάντα επικίνδυνος;
Όχι — μπορεί να είναι καλοήθης (π.χ. Gilbert), αλλά ο αποφρακτικός ίκτερος αποτελεί επείγουσα κατάσταση.
Πώς συνδυάζεται με τις υπόλοιπες ηπατικές εξετάσεις;
Ερμηνεύεται πάντα μαζί με ALT, AST, ALP και γ-GT ώστε να προσδιοριστεί αν πρόκειται για αιμόλυση, ηπατική βλάβη ή χολόσταση.
Πότε θεωρείται επικίνδυνη η χολερυθρίνη στα νεογνά;
Όταν εμφανίζεται ίκτερος τις πρώτες 24 ώρες ζωής, όταν οι τιμές αυξάνονται ταχέως ή υπερβαίνουν τα αναμενόμενα όρια για την ηλικία κύησης, απαιτείται άμεση παιδιατρική εκτίμηση λόγω κινδύνου πυρηνικού ίκτερου.
Μέχρι πότε θεωρείται φυσιολογικός ο νεογνικός ίκτερος;
Συνήθως υποχωρεί μέσα στις πρώτες 7–10 ημέρες στα τελειόμηνα νεογνά· παραμονή πέραν αυτού απαιτεί παιδιατρικό έλεγχο.
16
Κλείστε Ραντεβού
Ερμηνεία αποτελεσμάτων από ιατρό στο εργαστήριό μας. Μπορείτε να προγραμματίσετε εξέταση ή να δείτε τον πλήρη κατάλογο διαθέσιμων εξετάσεων.
17
Βιβλιογραφία
https://www.uptodate.com
https://mikrobiologikolamia.gr/katalogos-eksetaseon/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33485764/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/11161819/
Δρ. Παντελής Αναγνωστόπουλος, Ιατρός Μικροβιολόγος – Βιοπαθολόγος
Μικροβιολογικό Εργαστήριο Λαμίας, Έσλιν 19, Λαμία 35100
📞 +30-22310-66841 • Δευτέρα–Παρασκευή 07:00–13:30





