1Τι είναι ο HPV

Ο HPV είναι ένας πολύ συχνός ιός που μεταδίδεται κυρίως με σεξουαλική επαφή, συνήθως περνά μόνος του, αλλά ορισμένοι τύποι υψηλού κινδύνου μπορεί να οδηγήσουν σε προκαρκινικές αλλοιώσεις και καρκίνο.

Ο όρος HPV προέρχεται από το Human Papillomavirus, δηλαδή Ιός Ανθρωπίνων Θηλωμάτων. Πρόκειται για μια μεγάλη ομάδα ιών που προσβάλλουν το δέρμα και τους βλεννογόνους και αποτελούν τον συχνότερο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο ιό παγκοσμίως. Ο HPV αφορά εξίσου γυναίκες και άνδρες και δεν είναι μια σπάνια ή «ειδική» λοίμωξη, αλλά κάτι εξαιρετικά συχνό στον γενικό πληθυσμό.

Από τους περισσότερους από 200 γνωστούς τύπους, περίπου 40 μπορούν να μολύνουν την αναγεννητική περιοχή, τον πρωκτό και το στοματοφάρυγγα. Ορισμένοι τύποι προκαλούν καλοήθεις βλάβες, όπως κονδυλώματα, ενώ άλλοι είναι τύποι υψηλού κινδύνου και σχετίζονται με προκαρκινικές αλλοιώσεις και καρκίνο, ιδιαίτερα όταν η λοίμωξη παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η λοίμωξη από HPV είναι τόσο συχνή ώστε η επαφή με τον ιό κάποια στιγμή στη ζωή θεωρείται πολύ πιθανή για τα περισσότερα σεξουαλικά ενεργά άτομα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλοι θα εμφανίσουν πρόβλημα. Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, το ανοσοποιητικό σύστημα καταφέρνει να περιορίσει και τελικά να απομακρύνει τη λοίμωξη μέσα σε 1–2 χρόνια.

Η κλινική σημασία προκύπτει όταν η λοίμωξη επιμένει, ιδιαίτερα αν πρόκειται για τύπο υψηλού κινδύνου. Τότε μπορεί να εμφανιστούν κυτταρικές αλλοιώσεις που με τον χρόνο εξελίσσονται σε δυσπλασία και, σε μικρότερο ποσοστό, σε κακοήθεια. Για αυτό ο HPV δεν πρέπει ούτε να υποτιμάται ούτε να προκαλεί πανικό, αλλά να αντιμετωπίζεται με σωστή ενημέρωση και παρακολούθηση.

2Πώς μεταδίδεται ο HPV

Ο HPV μεταδίδεται κυρίως μέσω της σεξουαλικής επαφής, αλλά όχι μόνο με τη στενή έννοια της πλήρους διείσδυσης. Η επαφή δέρμα με δέρμα ή βλεννογόνος με βλεννογόνο στην αναγεννητική περιοχή αρκεί για να γίνει μετάδοση.

Αυτό εξηγεί γιατί ο ιός μεταδίδεται εύκολα και γιατί συχνά δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί με ακρίβεια πότε και από ποιον αποκτήθηκε. Η μετάδοση μπορεί να συμβεί ακόμη και όταν δεν υπάρχουν κονδυλώματα ή άλλα εμφανή σημεία. Έτσι, πολλοί άνθρωποι λειτουργούν ως ασυμπτωματικοί φορείς χωρίς να το γνωρίζουν.

Ο HPV μπορεί να μεταδοθεί με κολπική, πρωκτική και στοματική επαφή. Η στοματική οδός έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή συνδέεται με λοίμωξη στο στόμα και στο στοματοφάρυγγα. Αντίστοιχα, η πρωκτική επαφή σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λοίμωξης στην περιοχή του πρωκτού, ειδικά σε ορισμένες ομάδες υψηλού κινδύνου.

• Κολπική επαφή
• Πρωκτική επαφή
• Στοματικό σεξ
• Επαφή δέρμα με δέρμα στην περιοχή των γεννητικών οργάνων
• Χρήση sex toys χωρίς σωστή υγιεινή ή προστασία

Έχει επίσης περιγραφεί κάθετη μετάδοση από μητέρα σε νεογνό κατά τον τοκετό, αλλά αυτό είναι σπάνιο και δεν αποτελεί τον κύριο τρόπο διασποράς του ιού. Η καθημερινή κοινωνική επαφή, όπως μια απλή χειραψία ή η κοινή χρήση αντικειμένων γενικής χρήσης, δεν θεωρείται τυπικός τρόπος μετάδοσης του γεννητικού HPV.

3Τύποι HPV χαμηλού και υψηλού κινδύνου

Οι τύποι HPV διακρίνονται πρακτικά σε χαμηλού κινδύνου και υψηλού κινδύνου. Η διάκριση αυτή είναι θεμελιώδης, γιατί εξηγεί γιατί ορισμένοι τύποι συνδέονται κυρίως με κονδυλώματα και άλλοι με προκαρκινικές αλλοιώσεις και καρκίνο.

Οι τύποι χαμηλού κινδύνου, κυρίως οι HPV 6 και 11, ευθύνονται για τη μεγάλη πλειονότητα των γεννητικών κονδυλωμάτων. Συνήθως δεν συνδέονται με κακοήθεια, αλλά μπορεί να προκαλέσουν επαναλαμβανόμενες καλοήθεις βλάβες που επηρεάζουν την καθημερινότητα, την ψυχολογία και τη σεξουαλική ζωή του ασθενούς. Σε ορισμένες περιπτώσεις σχετίζονται και με ήπιες αλλοιώσεις που υποχωρούν αυτόματα.

Αντίθετα, οι τύποι υψηλού κινδύνου, με σημαντικότερους τους HPV 16 και 18, σχετίζονται με τραχηλικές δυσπλασίες και καρκίνο τραχήλου μήτρας, αλλά και με καρκίνους πρωκτού, στοματοφάρυγγα, πέους, αιδοίου και κόλπου. Άλλοι γνωστοί τύποι υψηλού κινδύνου είναι οι 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59, 66 και 68.

Το πιο σημαντικό πρακτικό σημείο είναι ότι η παρουσία τύπου υψηλού κινδύνου δεν σημαίνει αυτόματα καρκίνο. Αυτό που καθορίζει την πορεία είναι κυρίως η επιμονή της λοίμωξης, η ύπαρξη ή όχι κυτταρικών αλλοιώσεων και οι συνυπάρχοντες παράγοντες κινδύνου, όπως το κάπνισμα, η ανοσοκαταστολή και η HIV λοίμωξη.

Με άλλα λόγια, μια μεμονωμένη θετικότητα για HPV υψηλού κινδύνου είναι λόγος για σωστή παρακολούθηση και όχι για πανικό. Η κλινική αξία του αποτελέσματος προκύπτει όταν συνδυάζεται με Pap test, HPV DNA test, κολποσκόπηση ή άλλα ευρήματα, ανάλογα με το φύλο και την ανατομική περιοχή που αφορά.

4Πόσο συχνός είναι ο HPV

Ο HPV είναι εξαιρετικά συχνός στον γενικό πληθυσμό. Η έκθεση σε κάποιον τύπο HPV κάποια στιγμή στη ζωή θεωρείται πολύ πιθανή για τους περισσότερους σεξουαλικά ενεργούς ανθρώπους.

Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία που πρέπει να κατανοήσει ο ασθενής: ο HPV δεν είναι μια «σπάνια» ή «ασυνήθιστη» λοίμωξη. Αντίθετα, είναι τόσο διαδεδομένος ώστε σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού η επαφή με τον ιό συμβαίνει χωρίς να γίνει ποτέ αντιληπτή, επειδή η λοίμωξη παραμένει ασυμπτωματική και υποχωρεί αυτόματα.

Η μεγάλη συχνότητα της λοίμωξης είναι επίσης βασικός λόγος για τον οποίο ο HPV δεν πρέπει να στιγματίζεται. Ένα θετικό αποτέλεσμα δεν σημαίνει απαραίτητα πρόσφατη μετάδοση, «απροσεξία» ή σοβαρή νόσο. Στην πράξη, το πραγματικό κλινικό ερώτημα είναι ποιοι ασθενείς θα καθαρίσουν τη λοίμωξη μόνοι τους και ποιοι θα εμφανίσουν επίμονη λοίμωξη ή αλλοιώσεις που χρειάζονται παρακολούθηση.

Παράγοντες που ευνοούν την επιμονή της λοίμωξης περιλαμβάνουν το κάπνισμα, την ανοσοκαταστολή, την HIV λοίμωξη, τους πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους και την παρατεταμένη έκθεση σε τύπους υψηλού κινδύνου. Γι’ αυτό δύο άνθρωποι με HPV δεν έχουν απαραίτητα την ίδια πορεία ή τον ίδιο κίνδυνο επιπλοκών.

Από κλινική άποψη, η μεγάλη συχνότητα του HPV είναι ακριβώς ο λόγος που ο εμβολιασμός και τα προγράμματα προσυμπτωματικού ελέγχου έχουν τόσο μεγάλη σημασία σε επίπεδο δημόσιας υγείας.

5Συμπτώματα στις γυναίκες

Στις γυναίκες, η HPV λοίμωξη είναι συνήθως ασυμπτωματική. Αυτό είναι το πιο κρίσιμο πρακτικό σημείο, γιατί σοβαρές τραχηλικές αλλοιώσεις μπορούν να υπάρχουν χωρίς κανένα προειδοποιητικό σύμπτωμα.

Οι πιο συχνές εμφανείς εκδηλώσεις είναι τα κονδυλώματα στο αιδοίο, στον κόλπο ή περιπρωκτικά. Ωστόσο, οι κυτταρικές αλλοιώσεις του τραχήλου συνήθως δεν προκαλούν πόνο, έκκριση ή εμφανή σημεία στα αρχικά στάδια. Γι’ αυτό οι γυναίκες διαγιγνώσκονται συχνά μόνο μέσω Pap test ή HPV DNA test.

• Κονδυλώματα σε αιδοίο, κόλπο ή περιπρωκτική περιοχή
• Τραχηλικές αλλοιώσεις χωρίς εμφανή συμπτώματα
• Σπανιότερα αιμορραγία μετά την επαφή
• Πόνος ή ενοχλήματα σε πιο προχωρημένες βλάβες

Το γεγονός ότι οι περισσότερες τραχηλικές αλλοιώσεις δεν δίνουν συμπτώματα είναι ακριβώς ο λόγος που ο προσυμπτωματικός έλεγχος παραμένει αναντικατάστατος. Μια γυναίκα μπορεί να αισθάνεται απόλυτα καλά και παρ’ όλα αυτά να έχει βλάβη που απαιτεί επανέλεγχο ή θεραπεία.

Σε πιο προχωρημένες ή παραμελημένες καταστάσεις μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα όπως αιμορραγία μετά τη σεξουαλική επαφή, ακανόνιστη αιμορραγία, χρόνιος πυελικός πόνος ή άλλες γυναικολογικές ενοχλήσεις. Αυτά όμως δεν είναι τα συνηθισμένα πρώιμα σημεία του HPV, αλλά ευρήματα που επιβάλλουν άμεση γυναικολογική εκτίμηση.

Στην πράξη, το σημαντικότερο μήνυμα είναι ότι η απουσία συμπτωμάτων δεν αποκλείει λοίμωξη ούτε αποκλείει ανάγκη για παρακολούθηση.

6Συμπτώματα στους άνδρες

Στους άνδρες, ο HPV επίσης είναι συνήθως ασυμπτωματικός. Αυτό εξηγεί γιατί πολλοί άνδρες μολύνονται και μεταδίδουν τον ιό χωρίς ποτέ να παρουσιάσουν εμφανή βλάβη ή κάποιο ξεκάθαρο σύμπτωμα.

Όταν υπάρχουν εκδηλώσεις, οι συχνότερες είναι τα γεννητικά κονδυλώματα στο πέος, στο όσχεο, στη βουβωνική χώρα ή περιπρωκτικά. Σε ορισμένους άνδρες μπορεί να εμφανιστούν βλάβες στην πρωκτική περιοχή ή λοίμωξη στο στόμα και στο στοματοφάρυγγα, ιδιαίτερα όταν συνυπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες κινδύνου.

Το σημαντικό είναι ότι στους άνδρες δεν υπάρχει καθιερωμένο μαζικό screening αντίστοιχο με το Pap test στις γυναίκες. Έτσι, η απουσία συμπτωμάτων συχνά οδηγεί σε καθυστερημένη διάγνωση ή σε πλήρη άγνοια της λοίμωξης. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε HPV λοίμωξη στους άνδρες είναι επικίνδυνη, αλλά εξηγεί γιατί ο ρόλος της πρόληψης και του εμβολιασμού είναι ιδιαίτερα σημαντικός.

• Γεννητικά κονδυλώματα
• Περιπρωκτικές βλάβες
• Στοματοφαρυγγικές ενοχλήσεις σε ειδικές περιπτώσεις
• Συχνά πλήρης απουσία συμπτωμάτων

Σε πιο προχωρημένες ή ειδικές περιπτώσεις, ο άνδρας μπορεί να εμφανίσει επίμονη βλάβη, ερεθισμό, δυσφορία, πόνο ή αιμορραγία σε συγκεκριμένη περιοχή. Αυτά τα συμπτώματα δεν είναι τα πιο συχνά, αλλά όταν υπάρχουν χρειάζονται κλινική εκτίμηση.

7Πότε χρειάζεται ιατρική εκτίμηση

Ιατρική εκτίμηση χρειάζεται όταν υπάρχουν βλάβες, παθολογικά τεστ ή επίμονα συμπτώματα που δεν εξηγούνται διαφορετικά. Στην πράξη, δεν χρειάζεται πανικός με κάθε θετικό αποτέλεσμα, αλλά ούτε και αμέλεια.

Ορισμένα ευρήματα πρέπει να κινητοποιούν τον ασθενή πιο γρήγορα, γιατί μπορεί να υποδηλώνουν ανάγκη για εξέταση από γυναικολόγο, δερματολόγο, ουρολόγο, πρωκτολόγο ή ΩΡΛ, ανάλογα με την περιοχή και το σύμπτωμα.

• Εμφάνιση κονδυλωμάτων στα γεννητικά όργανα ή στον πρωκτό
• Θετικό HPV DNA test ή παθολογικό Pap test
• Αιμορραγία μετά τη σεξουαλική επαφή
• Επίμονος πονόλαιμος, βραχνάδα ή βλάβη στο στόμα
• MSM, HIV+ ή ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς που χρειάζονται εξατομικευμένη εκτίμηση

Η ιατρική αξιολόγηση δεν πρέπει να προκαλεί πανικό. Στόχος είναι να διαχωριστούν οι συχνές και καλοήθεις καταστάσεις από εκείνες που απαιτούν πιο στενή παρακολούθηση ή θεραπεία. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στον HPV, επειδή πολλές βλάβες είναι διαχειρίσιμες όταν αναγνωριστούν νωρίς.

Ειδικά στις γυναίκες, ένα παθολογικό Pap test ή ένα θετικό HPV DNA test δεν σημαίνει αυτόματα σοβαρή νόσο, αλλά σημαίνει ότι χρειάζεται να ακολουθηθεί ο αλγόριθμος παρακολούθησης. Αντίστοιχα, στους άνδρες, κάθε επίμονη βλάβη στο πέος, στον πρωκτό ή στο στόμα δεν πρέπει να αγνοείται.

8HPV και κονδυλώματα

Τα γεννητικά κονδυλώματα είναι η πιο γνωστή εξωτερική εκδήλωση του HPV και συνήθως σχετίζονται με τύπους χαμηλού κινδύνου, κυρίως τους 6 και 11.

Μπορεί να είναι μικρά ή μεγαλύτερα, μεμονωμένα ή πολλαπλά, επίπεδα ή εξωφυτικά, και να εντοπίζονται στα γεννητικά όργανα, στο περίνεο ή περιπρωκτικά. Αν και δεν θεωρούνται προκαρκινικές βλάβες, μπορούν να υποτροπιάσουν και να επηρεάσουν σημαντικά την ψυχολογία, την εικόνα σώματος και τη σεξουαλική ζωή.

Η ύπαρξη κονδυλωμάτων δεν σημαίνει καρκίνο. Επίσης, η αφαίρεσή τους δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο ιός έφυγε πλήρως από τον οργανισμό. Αυτό εξηγεί γιατί αρκετοί ασθενείς εμφανίζουν νέα επεισόδια μετά από αρχική επιτυχημένη θεραπεία.

Στην κλινική πράξη, τα κονδυλώματα είναι σημαντικά όχι επειδή θεωρούνται κακοήθη, αλλά επειδή είναι ορατά, μεταδοτικά και συχνά επίμονα. Γι’ αυτό χρειάζονται σωστή διάγνωση, κατάλληλη θεραπεία και ενημέρωση του ασθενούς για το ενδεχόμενο υποτροπής.

Ορισμένοι ασθενείς καθυστερούν να ζητήσουν βοήθεια επειδή ντρέπονται ή θεωρούν ότι οι βλάβες θα εξαφανιστούν μόνες τους. Παρότι κάποιες βλάβες μπορεί να υποχωρήσουν, η ιατρική αξιολόγηση παραμένει σημαντική ώστε να επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται πράγματι για κονδυλώματα και όχι για άλλη βλάβη που χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση.

9HPV και καρκίνος τραχήλου μήτρας

Η επίμονη λοίμωξη με HPV υψηλού κινδύνου είναι ο βασικός αιτιολογικός παράγοντας για τον καρκίνο τραχήλου μήτρας. Αυτή είναι η πιο καλά τεκμηριωμένη κλινική σχέση του HPV με κακοήθεια και ο λόγος που η πρόληψη του καρκίνου τραχήλου βασίζεται τόσο έντονα στον εντοπισμό του ιού και των κυτταρικών αλλοιώσεων που προκαλεί.

Η πορεία από τη λοίμωξη μέχρι τον καρκίνο είναι συνήθως αργή και περνά από ενδιάμεσα στάδια, όπως οι τραχηλικές δυσπλασίες και οι προκαρκινικές αλλοιώσεις. Αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα της πρόληψης: οι αλλοιώσεις μπορούν να εντοπιστούν χρόνια πριν εξελιχθούν σε διηθητικό καρκίνο. Με άλλα λόγια, η HPV λοίμωξη δεν οδηγεί ξαφνικά σε καρκίνο από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά συνήθως ακολουθείται από μια μακρά περίοδο στην οποία υπάρχουν ευκαιρίες για έγκαιρη παρέμβαση.

Οι σημαντικότεροι τύποι υψηλού κινδύνου είναι οι HPV 16 και 18, όμως και άλλοι τύποι μπορούν να συμμετέχουν στην καρκινογένεση. Αυτό που καθορίζει τον κίνδυνο δεν είναι μόνο το ανιχνεύεται ένας τύπος υψηλού κινδύνου, αλλά κυρίως το αν η λοίμωξη επιμένει, αν υπάρχουν παθολογικά κυτταρολογικά ευρήματα και αν συνυπάρχουν παράγοντες όπως το κάπνισμα ή η ανοσοκαταστολή.

Αυτός είναι ο λόγος που ο προσυμπτωματικός έλεγχος σώζει ζωές. Το Pap test, το HPV DNA test και η κολποσκόπηση δεν είναι απλώς διαγνωστικά εργαλεία, αλλά ουσιαστικά μέσα πρόληψης καρκίνου. Όταν χρησιμοποιούνται σωστά και με συνέπεια, επιτρέπουν να εντοπιστούν βλάβες σε στάδιο όπου μπορούν ακόμη να παρακολουθηθούν ή να θεραπευτούν αποτελεσματικά.

Για την ασθενή, το πρακτικό μήνυμα είναι ότι ένα θετικό HPV test ή ένα παθολογικό Pap test δεν σημαίνει αυτόματα καρκίνο. Σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να χαθεί ο επανέλεγχος, γιατί η έγκαιρη παρακολούθηση είναι ακριβώς αυτό που προλαμβάνει την επικίνδυνη εξέλιξη.

10HPV και άλλοι καρκίνοι

Ο HPV δεν αφορά μόνο τον τράχηλο της μήτρας. Συνδέεται επίσης με καρκίνους του πρωκτού, του στοματοφάρυγγα, του πέους, του αιδοίου και του κόλπου. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί δείχνει ότι ο HPV δεν είναι «μόνο γυναικολογικό θέμα», αλλά μια λοίμωξη με ευρύτερη ογκολογική σημασία και για τα δύο φύλα.

Στον πρωκτό, η συσχέτιση είναι ιδιαίτερα σημαντική σε MSM και HIV+ άτομα, όπου η επίμονη λοίμωξη και οι πρωκτικές αλλοιώσεις εμφανίζονται συχνότερα. Στο στοματοφάρυγγα, ο HPV 16 έχει ξεχωριστή κλινική σημασία και σχετίζεται με αυξανόμενο αριθμό καρκίνων τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα σε άνδρες μέσης ηλικίας.

Στους άνδρες, ο καρκίνος του πέους είναι σπανιότερος αλλά υπαρκτός, ενώ στις γυναίκες ο HPV συμμετέχει και σε ορισμένους καρκίνους αιδοίου και κόλπου. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των κακοηθειών είναι ότι η επίμονη λοίμωξη με τύπο υψηλού κινδύνου μπορεί να προκαλέσει κυτταρικές αλλαγές που, με τον χρόνο, εξελίσσονται σε δυσπλασία και κακοήθεια.

Η κατανόηση αυτής της ευρύτερης εικόνας είναι πολύ σημαντική για τον ασθενή. Βοηθά να γίνει κατανοητό γιατί ο εμβολιασμός δεν προστατεύει μόνο από καρκίνο τραχήλου μήτρας, αλλά από ένα σύνολο νοσημάτων που σχετίζονται με τον ίδιο ιό.

11Πώς ο HPV προκαλεί καρκίνο

Ο HPV δεν προκαλεί καρκίνο με άμεσο και γρήγορο τρόπο. Η καρκινογένεση είναι συνήθως μια αργή, πολυετής διαδικασία που αφορά κυρίως τους τύπους υψηλού κινδύνου. Αυτό είναι κρίσιμο, γιατί δημιουργεί ένα σημαντικό χρονικό παράθυρο μέσα στο οποίο οι αλλοιώσεις μπορούν να εντοπιστούν και να αντιμετωπιστούν εγκαίρως.

Όταν η λοίμωξη επιμένει, το ιικό DNA μπορεί να ενσωματωθεί στο γενετικό υλικό του κυττάρου. Στη συνέχεια εκφράζονται οι ιικές πρωτεΐνες E6 και E7, οι οποίες επηρεάζουν κρίσιμους μηχανισμούς του κυτταρικού κύκλου, όπως οι πρωτεΐνες p53 και RB. Αυτό οδηγεί σε απορρύθμιση της κυτταρικής ανάπτυξης, συσσώρευση βλαβών και τελικά δυσπλασία ή κακοήθεια.

Με απλά λόγια, ο ιός «παρεμβαίνει» στους φυσικούς μηχανισμούς που προστατεύουν το κύτταρο από ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό. Όσο περισσότερο παραμένει η λοίμωξη, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να δημιουργηθούν κυτταρικές αλλοιώσεις που δεν θα υποχωρήσουν από μόνες τους.

Το γεγονός ότι η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο είναι εξαιρετικά σημαντικό. Δίνει τη δυνατότητα να εντοπιστούν οι αλλοιώσεις σε προκλινικά στάδια και να αντιμετωπιστούν πριν εξελιχθούν σε διηθητικό καρκίνο. Για αυτό ο HPV είναι ένας ιός που, παρότι συνδέεται με καρκινογένεση, μας δίνει ταυτόχρονα και μια σημαντική ευκαιρία για πρόληψη.

12Διάγνωση στις γυναίκες: Pap test και HPV DNA

Στις γυναίκες, η διάγνωση και παρακολούθηση του HPV βασίζεται κυρίως στο Pap test, στο HPV DNA test και, όταν χρειάζεται, στην κολποσκόπηση. Αυτές οι εξετάσεις δεν είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους· είναι συμπληρωματικές και η καθεμία έχει διαφορετικό ρόλο στην πρόληψη και στη διαχείριση των τραχηλικών αλλοιώσεων.

Το Pap test ελέγχει τις κυτταρικές αλλοιώσεις του τραχήλου. Δεν ανιχνεύει τον ίδιο τον ιό, αλλά τις συνέπειες που μπορεί να έχει προκαλέσει στα κύτταρα. Το HPV DNA test, αντίθετα, ανιχνεύει το γενετικό υλικό του ιού και βοηθά ιδιαίτερα στον εντοπισμό τύπων υψηλού κινδύνου. Σε παθολογικά αποτελέσματα, η κολποσκόπηση επιτρέπει λεπτομερέστερη αξιολόγηση και, όπου χρειάζεται, λήψη βιοψίας.

Στη σύγχρονη πράξη, η συνδυαστική χρήση Pap test και HPV DNA test προσφέρει σημαντικό πλεονέκτημα, ιδίως σε γυναίκες όπου η ανίχνευση επίμονης λοίμωξης έχει ιδιαίτερη αξία. Το Pap test είναι πολύτιμο για να αποκαλύψει κυτταρικές βλάβες, ενώ το HPV DNA test βοηθά να αναγνωριστεί αν υπάρχει λοίμωξη υψηλού κινδύνου που απαιτεί στενότερη παρακολούθηση.

Για την ασθενή, το σημαντικό είναι ότι ένα παθολογικό εύρημα δεν σημαίνει αυτόματα σοβαρή νόσο. Σημαίνει ότι χρειάζεται να ακολουθηθεί ο σωστός αλγόριθμος επανελέγχου ή περαιτέρω διερεύνησης. Αυτή ακριβώς η διαδοχική προσέγγιση είναι που επιτρέπει να προλαμβάνονται σοβαρότερες εξελίξεις.

13Έλεγχος στους άνδρες και ειδικές περιπτώσεις

Δεν υπάρχει γενικευμένο screening HPV για όλους τους άνδρες, αντίστοιχο με το Pap test στις γυναίκες. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει ένα εξίσου απλό, τυποποιημένο και καθολικά εφαρμοσμένο εργαλείο για τον ανδρικό πληθυσμό.

Ωστόσο, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις ο έλεγχος είναι απολύτως λογικός. Αυτό αφορά άνδρες με ορατές βλάβες, με κονδυλώματα, με επίμονα συμπτώματα στην πρωκτική ή στοματοφαρυγγική περιοχή, αλλά και άνδρες που ανήκουν σε ομάδες αυξημένου κινδύνου, όπως οι MSM, οι HIV+ ασθενείς και οι ανοσοκατασταλμένοι.

Ο έλεγχος μπορεί να περιλαμβάνει κλινική εξέταση, πρωκτικό Pap test, βιοψία ύποπτης βλάβης ή ειδικό μοριακό έλεγχο. Η προσέγγιση είναι εξατομικευμένη και εξαρτάται από το ιστορικό, τα συμπτώματα, την ανατομική περιοχή και το συνολικό προφίλ κινδύνου του ασθενούς.

Στην πράξη, το πιο σημαντικό είναι να μη θεωρείται ότι «αφού δεν υπάρχει καθιερωμένο screening, δεν υπάρχει και λόγος ελέγχου». Σε άνδρες με επίμονα συμπτώματα ή ορατές βλάβες, ο έλεγχος είναι απολύτως απαραίτητος. Το ίδιο ισχύει και για άτομα που ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου και χρειάζονται πιο προσεκτική ιατρική παρακολούθηση.

14HPV στο στόμα και στοματοφάρυγγα

Ο HPV μπορεί να προσβάλει και την περιοχή του στοματοφάρυγγα, δηλαδή τις αμυγδαλές, τη βάση της γλώσσας και το οπίσθιο τμήμα του φάρυγγα. Αυτό έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία τα τελευταία χρόνια, γιατί οι σχετιζόμενοι με HPV καρκίνοι στοματοφάρυγγα έχουν αυξηθεί αισθητά σε αρκετές χώρες.

Η στοματοφαρυγγική λοίμωξη σχετίζεται κυρίως με στοματικό σεξ. Ο τύπος HPV 16 έχει τη μεγαλύτερη κλινική σημασία και συνδέεται με σημαντικό ποσοστό καρκίνων στοματοφάρυγγα. Σε αρκετές χώρες, οι σχετιζόμενοι με HPV στοματοφαρυγγικοί καρκίνοι εμφανίζονται συχνότερα σε άνδρες μέσης ηλικίας και όχι απαραίτητα σε βαρείς καπνιστές, όπως παλαιότερα θεωρούνταν.

Η λοίμωξη μπορεί να είναι ασυμπτωματική για μεγάλο διάστημα. Όταν υπάρχουν συμπτώματα, μπορεί να περιλαμβάνουν επίμονο πονόλαιμο, βραχνάδα, δυσκολία στην κατάποση, πόνο που αντανακλά στο αυτί, ψηλαφητό όζο στον λαιμό ή βλάβη στο στόμα που δεν επουλώνεται. Αυτά τα συμπτώματα δεν σημαίνουν απαραίτητα κακοήθεια, αλλά όταν επιμένουν δεν πρέπει να αγνοούνται.

Δεν υπάρχει τυπικό screening για τον HPV στοματοφάρυγγα όπως στις γυναίκες για τον τράχηλο. Η διάγνωση βασίζεται σε ΩΡΛ εκτίμηση, κλινική εξέταση, βιοψία ύποπτης περιοχής και, σε ειδικές περιπτώσεις, μοριακή τεκμηρίωση.

Από πλευράς πρόληψης, η σημασία του εμβολιασμού είναι ιδιαίτερα μεγάλη και εδώ. Ο HPV εμβολιασμός δεν προστατεύει μόνο από τον καρκίνο τραχήλου μήτρας, αλλά συμβάλλει και στη μείωση του κινδύνου σχετιζόμενων κακοηθειών σε άλλες ανατομικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένου του στοματοφάρυγγα.

15HPV σε άνδρες που έχουν σεξουαλικές επαφές με άνδρες και άλλες ομάδες αυξημένου κινδύνου

Οι άνδρες που έχουν σεξουαλικές επαφές με άνδρες, τα άτομα με HIV και γενικά οι ανοσοκατασταλμένοι ασθενείς αποτελούν ομάδες αυξημένου κινδύνου για επίμονη HPV λοίμωξη και σχετιζόμενους καρκίνους. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε άτομο που ανήκει σε αυτές τις ομάδες θα εμφανίσει σοβαρή νόσο, αλλά σημαίνει ότι χρειάζεται πιο προσεκτική πρόληψη, στενότερη παρακολούθηση και χαμηλότερο κατώφλι για έλεγχο όταν υπάρχουν συμπτώματα ή βλάβες.

Στους άνδρες που έχουν σεξουαλικές επαφές με άνδρες, ο πρωκτικός HPV και οι σχετιζόμενες αλλοιώσεις έχουν ιδιαίτερη σημασία. Η πρωκτική περιοχή είναι μία από τις βασικές ανατομικές θέσεις όπου μπορεί να εγκατασταθεί επίμονη λοίμωξη από τύπους υψηλού κινδύνου. Γι’ αυτό, όταν υπάρχουν ύποπτες βλάβες, αιμορραγία, πόνος ή άλλα συμπτώματα, απαιτείται στοχευμένη εκτίμηση και όχι απλή αναμονή.

Η συνύπαρξη HIV αυξάνει περαιτέρω τον κίνδυνο επιμονής της λοίμωξης, σοβαρότερων δυσπλασιών και κακοήθειας. Το ίδιο ισχύει και για άλλες μορφές ανοσοκαταστολής, είτε λόγω φαρμάκων είτε λόγω συνοδών νοσημάτων. Όσο πιο αδύναμη είναι η ανοσολογική απάντηση, τόσο δυσκολότερα απομακρύνεται ο ιός και τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η λοίμωξη να παραμείνει ενεργή για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αντίστοιχα, οι στοματοφαρυγγικές λοιμώξεις έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν συνυπάρχουν πολλαπλοί σύντροφοι ή άλλοι παράγοντες κινδύνου. Η σωστή ενημέρωση αυτών των ομάδων είναι κρίσιμη, γιατί συχνά η λοίμωξη είναι ασυμπτωματική και γίνεται αντιληπτή μόνο όταν εμφανιστούν βλάβες ή επίμονα συμπτώματα.

Αυτές οι ομάδες ωφελούνται ιδιαίτερα από έγκαιρο εμβολιασμό, στενή ιατρική παρακολούθηση, σωστή ενημέρωση και χαμηλό κατώφλι για έλεγχο όταν εμφανίζονται βλάβες ή συμπτώματα. Η πρόληψη εδώ δεν είναι απλώς σύσταση, αλλά ουσιαστικό εργαλείο μείωσης μελλοντικού κινδύνου.

• Έγκαιρος εμβολιασμός όπου υπάρχει ένδειξη
• Χρήση προφυλακτικών και dental dams
• Εξειδικευμένος έλεγχος όταν υπάρχει κλινική υποψία
• Σωστή ενημέρωση για τα προειδοποιητικά συμπτώματα

16Θεραπεία των βλαβών και παρακολούθηση

Δεν υπάρχει φαρμακευτική θεραπεία που να εξαλείφει τον HPV από τον οργανισμό με απόλυτη βεβαιότητα. Η θεραπεία στοχεύει στις βλάβες που προκαλεί ο ιός και στην πρόληψη επιδείνωσης. Αυτή η διάκριση είναι πολύ σημαντική, γιατί αρκετοί ασθενείς περιμένουν μια θεραπεία που θα «σβήσει» οριστικά τον ιό, ενώ στην πράξη η ιατρική προσέγγιση εστιάζει στον έλεγχο των αλλοιώσεων και στη μείωση του κινδύνου κακοήθειας.

Στα γεννητικά κονδυλώματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν τοπικά σκευάσματα, κρυοθεραπεία, διαθερμία, laser ή χειρουργική αφαίρεση. Η επιλογή εξαρτάται από τη θέση, το μέγεθος, τον αριθμό των βλαβών, την εγκυμοσύνη και το ιστορικό υποτροπών. Σε μικρές βλάβες μπορεί να επιλεγεί πιο συντηρητική τοπική αντιμετώπιση, ενώ σε εκτεταμένες ή υποτροπιάζουσες βλάβες προτιμώνται επεμβατικές τεχνικές.

Στις τραχηλικές αλλοιώσεις, η θεραπευτική στρατηγική εξαρτάται από τη βαρύτητα. Ήπιες αλλοιώσεις μπορεί να παρακολουθούνται, ειδικά όταν υπάρχει πιθανότητα αυτόματης υποστροφής. Σοβαρότερες αλλοιώσεις μπορεί να απαιτούν LEEP, laser ή κωνοειδή εκτομή. Σε περίπτωση καρκίνου, η αντιμετώπιση γίνεται από εξειδικευμένη ομάδα και μπορεί να περιλαμβάνει χειρουργική, ακτινοθεραπεία ή άλλη ογκολογική θεραπεία, ανάλογα με το στάδιο και την εντόπιση.

Η παρακολούθηση μετά τη θεραπεία είναι ουσιαστικό μέρος της διαχείρισης. Ο HPV μπορεί να παραμείνει λανθάνων ή να εμφανιστούν νέες βλάβες, επομένως ο επανέλεγχος δεν είναι τυπικός αλλά κλινικά αναγκαίος. Πολλοί ασθενείς πιστεύουν ότι μετά την αφαίρεση μιας βλάβης «τελείωσε το θέμα», αλλά αυτό δεν είναι πάντα αλήθεια.

Η σωστή διαχείριση σημαίνει όχι μόνο θεραπεία, αλλά και ενημέρωση του ασθενούς για το ενδεχόμενο υποτροπής, για την ανάγκη επανεξέτασης και για το πότε πρέπει να αναζητήσει ξανά ιατρική βοήθεια. Στον HPV, η συνέχεια της φροντίδας είναι εξίσου σημαντική με την πρώτη παρέμβαση.

17Εμβόλιο HPV: τύποι, δόσεις, αποτελεσματικότητα

Ο εμβολιασμός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος πρόληψης των σοβαρών συνεπειών του HPV. Η αξία του είναι ιδιαίτερα μεγάλη όταν γίνεται πριν από την έναρξη της σεξουαλικής ζωής, δηλαδή πριν υπάρξει έκθεση στους τύπους που καλύπτει το εμβόλιο.

Το εμβόλιο προστατεύει από σημαντικούς τύπους που σχετίζονται με καρκίνο και, ανάλογα με το σκεύασμα, και από τύπους που προκαλούν κονδυλώματα. Η μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα παρατηρείται σε ηλικίες 9–14 ετών, αλλά μπορεί να υπάρχει όφελος και αργότερα, επειδή ένα άτομο συνήθως δεν έχει εκτεθεί σε όλους τους τύπους που καλύπτει το εμβόλιο.

Ανάλογα με την ηλικία και την ανοσολογική κατάσταση, χρησιμοποιούνται σχήματα 2 ή 3 δόσεων. Το εμβόλιο δεν περιέχει ζωντανό ιό και δεν προκαλεί λοίμωξη HPV. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί ένα από τα πιο συχνά λάθη στην ενημέρωση του κοινού είναι ο φόβος ότι το εμβόλιο μπορεί να «δώσει τον ιό», κάτι που δεν ισχύει.

Ο εμβολιασμός δεν αντικαθιστά τον γυναικολογικό έλεγχο. Μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο, αλλά δεν καταργεί την ανάγκη για Pap test ή HPV DNA test όπου ενδείκνυται. Το ιδανικό μοντέλο πρόληψης είναι ο συνδυασμός εμβολιασμού και σωστού προσυμπτωματικού ελέγχου.

• Ιδανική ηλικία: 9–14 ετών
• 2 δόσεις στις μικρότερες ηλικίες, 3 δόσεις σε μεγαλύτερους ή ειδικές ομάδες
• Υψηλή αποτελεσματικότητα έναντι HPV 16/18
• Σημαντική μείωση κονδυλωμάτων όταν καλύπτονται οι HPV 6/11

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι συνήθως ήπιες, όπως πόνος στο σημείο της ένεσης, κακουχία ή χαμηλή πυρετική κίνηση. Η ασφάλεια του εμβολίου έχει μελετηθεί εκτενώς και αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που θεωρείται σήμερα θεμελιώδες εργαλείο δημόσιας υγείας.

18Σύγκριση εμβολίων HPV

Στη σημερινή πράξη, το εννιαδύναμο εμβόλιο αποτελεί την κύρια επιλογή, επειδή προσφέρει την ευρύτερη κάλυψη απέναντι στους σημαντικότερους τύπους HPV. Τα παλαιότερα σκευάσματα έχουν κυρίως ιστορική και συγκριτική σημασία, αλλά εξακολουθούν να βοηθούν στην κατανόηση του πώς εξελίχθηκε η πρόληψη του HPV τα τελευταία χρόνια.

Το βασικό πρακτικό πλεονέκτημα του Gardasil 9 είναι ότι καλύπτει όχι μόνο τους τύπους 16 και 18, που έχουν τη μεγαλύτερη ογκολογική σημασία, αλλά και επιπλέον τύπους υψηλού κινδύνου, καθώς και τους 6 και 11 που σχετίζονται με την πλειονότητα των γεννητικών κονδυλωμάτων. Αυτό σημαίνει ευρύτερη προστασία τόσο απέναντι σε κονδυλώματα όσο και απέναντι σε προκαρκινικές αλλοιώσεις και καρκίνους που σχετίζονται με περισσότερους τύπους του ιού.

Το παλαιότερο τετραδύναμο Gardasil προσέφερε επίσης προστασία από κονδυλώματα και από τους σημαντικότερους ογκογόνους τύπους 16 και 18, ενώ το Cervarix στόχευε κυρίως στην προστασία έναντι των 16 και 18 και όχι έναντι των τύπων που προκαλούν κονδυλώματα. Για αυτό, στην τρέχουσα κλινική πρακτική, το εννιαδύναμο σχήμα θεωρείται η πιο ολοκληρωμένη επιλογή όπου είναι διαθέσιμο.

Για τον ασθενή, το ουσιαστικό μήνυμα δεν είναι να χαθεί σε τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά να καταλάβει ότι το σημαντικότερο είναι να γίνει ο εμβολιασμός σωστά, στην κατάλληλη ηλικία και με το σωστό σχήμα δόσεων. Η πρόληψη χάνει την αξία της όταν καθυστερεί υπερβολικά λόγω αμφιβολιών για διαφορές που, στην καθημερινή κλινική πράξη, έχουν μικρότερη σημασία από τη συνολική κάλυψη και την έγκαιρη χορήγηση.

Για τον ασθενή, το πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι έχει μεγαλύτερη σημασία να εμβολιαστεί σωστά και εγκαίρως, παρά να καθυστερεί υπεραναλύοντας διαφορές που έχουν μικρότερη σημασία στην καθημερινή πρόληψη.

19HPV και εγκυμοσύνη

Η HPV λοίμωξη είναι συχνή σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και μπορεί να διαγνωστεί για πρώτη φορά στην εγκυμοσύνη. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η κύηση εξελίσσεται φυσιολογικά και χωρίς επιπλοκές λόγω HPV. Αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα, γιατί πολλές έγκυες ανησυχούν υπερβολικά όταν μαθαίνουν ότι έχουν HPV, ενώ συνήθως η λοίμωξη δεν επηρεάζει την πορεία της εγκυμοσύνης ούτε την ανάπτυξη του εμβρύου.

Τα κονδυλώματα μπορεί να αυξηθούν σε μέγεθος ή να γίνουν πιο εμφανή εξαιτίας ορμονικών και ανοσολογικών αλλαγών. Οι τραχηλικές αλλοιώσεις συνήθως παρακολουθούνται και η θεραπευτική παρέμβαση μετατίθεται για μετά τον τοκετό, εκτός εάν υπάρχει σαφής λόγος για πιο άμεση αντιμετώπιση. Αυτό γίνεται επειδή σε πολλές περιπτώσεις η άμεση θεραπεία δεν αλλάζει ουσιαστικά την πρόγνωση και η παρακολούθηση είναι ασφαλέστερη επιλογή.

Η μετάδοση στο νεογνό είναι σπάνια. Έχουν περιγραφεί περιπτώσεις λαρυγγικής θηλωμάτωσης, αλλά αυτές παραμένουν ασυνήθιστες. Η παρουσία HPV από μόνη της δεν αποτελεί συνήθως λόγο για καισαρική τομή. Η απόφαση για τον τρόπο τοκετού λαμβάνεται με μαιευτικά και κλινικά κριτήρια και όχι μόνο με βάση το αν υπάρχει HPV.

Ο εμβολιασμός δεν χορηγείται κατά την εγκυμοσύνη. Εάν μια γυναίκα ξεκινήσει το σχήμα και στο μεταξύ μείνει έγκυος, οι υπόλοιπες δόσεις συνεχίζονται μετά τον τοκετό. Αυτό δεν σημαίνει ότι η προηγούμενη δόση ήταν επικίνδυνη, αλλά ότι το εμβολιαστικό σχήμα ολοκληρώνεται σε μεταγενέστερο χρόνο για λόγους ασφάλειας και πρακτικής συνέπειας.

Για την έγκυο ασθενή, το πιο σημαντικό είναι η σωστή γυναικολογική παρακολούθηση και η αποφυγή πανικού. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σωστό πλάνο είναι παρακολούθηση, επανεκτίμηση και ολοκλήρωση της διαχείρισης μετά τον τοκετό.

20Μέτρα πρόληψης

Η πρόληψη του HPV βασίζεται σε συνδυασμό μέτρων. Κανένα μόνο του δεν είναι απόλυτο, αλλά όταν εφαρμόζονται μαζί προσφέρουν ισχυρή προστασία και μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο τόσο της λοίμωξης όσο και των επιπλοκών της.

Ο εμβολιασμός παραμένει το πιο αποτελεσματικό προληπτικό μέτρο, ενώ ο γυναικολογικός έλεγχος είναι καθοριστικός για τη δευτερογενή πρόληψη, δηλαδή για την έγκαιρη αναγνώριση αλλοιώσεων πριν εξελιχθούν. Παράλληλα, οι ασφαλέστερες σεξουαλικές πρακτικές, η αποφυγή καπνίσματος και η γρήγορη αξιολόγηση κάθε ύποπτης βλάβης ενισχύουν σημαντικά τη συνολική προστασία.

• Εμβολιασμός αγοριών και κοριτσιών στην κατάλληλη ηλικία
• Εμβολιασμός και σε νεότερους ενήλικες όπου ενδείκνυται
• Τακτικός γυναικολογικός προσυμπτωματικός έλεγχος
• Χρήση προφυλακτικού και dental dams, με επίγνωση ότι μειώνουν αλλά δεν μηδενίζουν τον κίνδυνο
• Διακοπή καπνίσματος
• Έγκαιρη εκτίμηση κάθε ύποπτης βλάβης

Η πρόληψη δεν είναι ένα μόνο βήμα αλλά μια συνολική στρατηγική. Για παράδειγμα, ένα άτομο μπορεί να είναι εμβολιασμένο αλλά να εξακολουθεί να χρειάζεται screening, ειδικά αν πρόκειται για γυναίκα που πρέπει να ακολουθεί τον γυναικολογικό έλεγχο. Αντίστοιχα, η χρήση προφυλακτικού είναι πολύ σημαντική, αλλά δεν εξαλείφει πλήρως τον κίνδυνο μετάδοσης επειδή ο HPV μπορεί να μεταδοθεί και με επαφή δέρμα με δέρμα.

21Συχνές ερωτήσεις και τι να θυμάστε

22Κλείστε Ραντεβού & Βιβλιογραφία

Ερμηνεία αποτελεσμάτων από ιατρό στο εργαστήριό μας. Μπορείτε να προγραμματίσετε εξέταση ή να δείτε τον πλήρη κατάλογο διαθέσιμων εξετάσεων.

1

Τι είναι το γονίδιο JAK2

Το JAK2 (Janus Kinase 2) είναι ένα γονίδιο που κωδικοποιεί μία τυροσινική κινάση η οποία συμμετέχει στη μετάδοση σημάτων από υποδοχείς κυτταροκινών προς τον πυρήνα του κυττάρου. Με απλά λόγια, το JAK2 βοηθά το αιμοποιητικό κύτταρο να «καταλάβει» πότε πρέπει να πολλαπλασιαστεί, να διαφοροποιηθεί ή να επιβιώσει.

Το γονίδιο αυτό ανήκει στο μονοπάτι JAK/STAT, ένα από τα σημαντικότερα κυτταρικά μονοπάτια σηματοδότησης για την αιμοποίηση. Ενεργοποιείται από παράγοντες όπως η ερυθροποιητίνη (EPO), η θρομβοποιητίνη (TPO) και διάφορες ιντερλευκίνες.

• Ρυθμίζει την αιμοποίηση, ιδιαίτερα στις μυελοειδείς σειρές.
• Συμμετέχει στη μεταγραφή γονιδίων μέσω των STAT πρωτεϊνών.
• Παίζει ρόλο στην ανοσία και στη φλεγμονώδη απάντηση.
• Ελέγχεται φυσιολογικά από αρνητικούς ρυθμιστές όπως οι SOCS πρωτεΐνες.

Το JAK2 εντοπίζεται στο χρωμόσωμα 9p24. Σε φυσιολογικές συνθήκες η ενεργοποίησή του είναι παροδική και εξαρτάται από εξωτερικά σήματα. Αυτό αλλάζει όταν εμφανιστεί μία ενεργοποιητική μετάλλαξη, κυρίως η V617F.

2

Τι είναι η μετάλλαξη JAK2 V617F

Η JAK2 V617F είναι η συχνότερη παθολογική μετάλλαξη του γονιδίου JAK2 και αποτελεί βασικό μοριακό εύρημα στα χρόνια μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα (MPNs). Πρόκειται για σημειακή μετάλλαξη στο εξώνιο 14, όπου η βαλίνη (V) αντικαθίσταται από φαινυλαλανίνη (F) στη θέση 617.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η κινάση JAK2 παραμένει παθολογικά ενεργοποιημένη, ακόμη και χωρίς φυσιολογικό ερέθισμα από κυτταροκίνες. Έτσι δημιουργείται συνεχές σήμα πολλαπλασιασμού, με συνέπεια την υπερπαραγωγή αιμοποιητικών κυττάρων και την ανάπτυξη παθολογικού κλώνου.

• Είναι σημειακή μετάλλαξη (1849 G>T).
• Αφορά το εξώνιο 14 του JAK2.
• Οδηγεί σε αυτόνομη ενεργοποίηση του μονοπατιού JAK/STAT.
• Αποτελεί ταυτόχρονα διαγνωστικό, προγνωστικό και θεραπευτικά χρήσιμο δείκτη.

Η συχνότητα της μετάλλαξης είναι πολύ υψηλή στην πολυκυτταραιμία vera και ενδιάμεση στην ιδιοπαθή θρομβοκυτταραιμία και στην πρωτοπαθή μυελοΐνωση. Γι’ αυτό ο έλεγχος JAK2 αποτελεί συνήθως την πρώτη μοριακή εξέταση όταν υπάρχει υποψία MPN.

3

Άλλοι τύποι μεταλλάξεων JAK2

Αν και η JAK2 V617F είναι η συχνότερη και η πιο γνωστή, δεν είναι η μόνη κλινικά σημαντική αλλοίωση του γονιδίου. Υπάρχουν και άλλες μεταλλάξεις που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία όταν η κλινική εικόνα μοιάζει με MPN αλλά η V617F είναι αρνητική.

Μεταλλάξεις εξωνίου 12

Οι μεταλλάξεις του εξωνίου 12 εμφανίζονται κυρίως σε ασθενείς με πολυκυτταραιμία vera που είναι αρνητικοί για V617F. Συχνά συνδέονται με έντονη ερυθροκυττάρωση χωρίς αντίστοιχα έντονη θρομβοκυττάρωση.

• Αποτελούν μικρό ποσοστό των περιπτώσεων PV.
• Δεν ανιχνεύονται με την κλασική εξέταση που ψάχνει μόνο V617F.
• Συνήθως απαιτούν πιο εξειδικευμένη τεχνική ή αλληλούχιση.

Σπανιότερες μεταλλάξεις

Σε ειδικά αιματολογικά ή ερευνητικά πλαίσια έχουν περιγραφεί και άλλες αλλοιώσεις, όπως μεταλλάξεις σε θέσεις R683 ή σπανιότερες επίκτητες μεταβολές του JAK2. Αυτές δεν αποτελούν τη συνήθη καθημερινή διαγνωστική προσέγγιση, αλλά μπορεί να έχουν σημασία σε εξειδικευμένα κέντρα ή σε περιπτώσεις με άτυπη εικόνα.

Επιπλέον, η παρουσία JAK2 μεταλλάξεων έχει περιγραφεί και σε κλωνική αιμοποίηση ηλικιωμένων ατόμων, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα άμεση διάγνωση κακοήθειας. Ωστόσο, τέτοια ευρήματα χρειάζονται ιατρική συσχέτιση και παρακολούθηση. Για πιο εξειδικευμένη ανάλυση της εκτίμησης κινδύνου, της πρόγνωσης και της θεραπείας στα JAK2-positive MPNs, δείτε και το συμπληρωματικό άρθρο για τη JAK2 V617F και τα μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα.

4

Πότε ζητείται η εξέταση JAK2

Η εξέταση JAK2 δεν είναι εξέταση προληπτικού ελέγχου για τον γενικό πληθυσμό. Ζητείται όταν υπάρχουν ευρήματα που δημιουργούν υποψία για μυελοϋπερπλαστικό νεόπλασμα (MPN) ή για ανεξήγητη κλωνική διαταραχή της αιμοποίησης.

Με απλά λόγια, η JAK2 μπαίνει στη διαγνωστική διερεύνηση όταν η γενική αίματος ή η κλινική εικόνα δεν εξηγούνται εύκολα από συχνότερες αιτίες και ο γιατρός θέλει να αποκλείσει ή να επιβεβαιώσει μια κλωνική αιματολογική νόσο.

• Αυξημένος αιματοκρίτης ή αιμοσφαιρίνη χωρίς προφανή δευτεροπαθή αιτία.
• Επίμονη θρομβοκυττάρωση.
• Σπληνομεγαλία ή ύποπτα συμπτώματα από το αίμα.
• Ανεξήγητα θρομβωτικά επεισόδια, ιδιαίτερα σε ασυνήθιστες θέσεις.
• Υποψία πολυκυτταραιμίας vera (PV), ιδιοπαθούς θρομβοκυτταραιμίας (ET) ή πρωτοπαθούς μυελοΐνωσης (PMF) μετά από γενική αίματος και κλινική εκτίμηση.

Στην πολυκυτταραιμία vera, η JAK2 είναι συχνά από τις πρώτες εξετάσεις που καθοδηγούν τη διάγνωση. Στην ιδιοπαθή θρομβοκυτταραιμία και στην πρωτοπαθή μυελοΐνωση, αποτελεί επίσης κεντρικό μέρος του διαγνωστικού αλγορίθμου.

5

Ποιες παθήσεις σχετίζονται με το JAK2

Η κύρια κλινική σημασία της μετάλλαξης βρίσκεται στα χρόνια μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα (MPNs). Αυτές είναι οι βασικές παθήσεις με τις οποίες τη συσχετίζουμε στην καθημερινή πράξη, γιατί εκεί η JAK2 έχει τη μεγαλύτερη διαγνωστική και κλινική βαρύτητα.

Πολυκυτταραιμία vera (PV)

Η JAK2 ανιχνεύεται στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων. Η νόσος χαρακτηρίζεται κυρίως από αυξημένη ερυθροκυττάρωση, υψηλό αιματοκρίτη, υπεργλοιότητα, αυξημένο θρομβωτικό κίνδυνο και συχνά σπληνομεγαλία.

Ιδιοπαθής θρομβοκυτταραιμία (ET)

Ένα σημαντικό ποσοστό των ασθενών με ET είναι JAK2 θετικοί. Η νόσος χαρακτηρίζεται από επίμονη αύξηση των αιμοπεταλίων και σχετίζεται με κίνδυνο θρόμβωσης, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις με αιμορραγική προδιάθεση.

Πρωτοπαθής μυελοΐνωση (PMF)

Στην PMF, η παρουσία JAK2 υποστηρίζει τη διάγνωση, αλλά δεν είναι η μοναδική μετάλλαξη που συναντάται. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει συχνά αναιμία, σπληνομεγαλία, καταβολή, απώλεια βάρους και μυελική ίνωση.

Άλλες καταστάσεις

Η JAK2 μπορεί να ανιχνευθεί σπανιότερα σε κλωνική αιμοποίηση ή σε ειδικές αιματολογικές οντότητες. Παρ’ όλα αυτά, η κύρια διαγνωστική της αξία παραμένει στα κλασικά Philadelphia-negative MPNs.

Αν θέλετε πιο αναλυτική κλινική ερμηνεία για την πρόγνωση, την εκτίμηση κινδύνου και τις θεραπευτικές επιλογές στα JAK2-positive MPNs, δείτε και το συμπληρωματικό άρθρο για τη JAK2 V617F και τη θεραπευτική της σημασία.

6

Πώς γίνεται ο μοριακός έλεγχος

Ο μοριακός έλεγχος για JAK2 γίνεται συνήθως σε δείγμα περιφερικού αίματος και, σε ειδικές περιπτώσεις, σε μυελό των οστών. Η ακριβής τεχνική εξαρτάται από το ερώτημα που θέλει να απαντήσει ο γιατρός: απλή ανίχνευση, ποσοτικοποίηση ή εκτεταμένο panel μεταλλάξεων.

• PCR για ανίχνευση της JAK2 V617F.
• qPCR για ποσοτικοποίηση και εκτίμηση του φορτίου μεταλλαγμένου αλληλομόρφου (allele burden).
• Αλληλούχιση νέας γενιάς (NGS) όταν χρειάζεται ευρύτερος έλεγχος πολλών γονιδίων.
• RT-PCR / HRM / sequencing σε εξειδικευμένα κέντρα για δύσκολες ή άτυπες περιπτώσεις.

Η βιοψία μυελού δεν αντικαθίσταται από τη JAK2. Ιδίως στην πρωτοπαθή μυελοΐνωση και στη διαφορική διάγνωση μεταξύ ET και prefibrotic μυελοΐνωσης, η ιστολογική εκτίμηση του μυελού παραμένει καθοριστική.

7

Πώς ερμηνεύεται το αποτέλεσμα

Η ερμηνεία του αποτελέσματος εξαρτάται από το αν η μετάλλαξη ανιχνεύεται, σε ποιο ποσοστό ανιχνεύεται και ποια είναι η συνολική αιματολογική εικόνα του ασθενούς. Ένα αποτέλεσμα θετικό ή αρνητικό έχει διαφορετικό βάρος ανάλογα με το κλινικό πλαίσιο.

Σε ασθενή με υψηλό αιματοκρίτη, ένα θετικό JAK2 στρέφει έντονα προς PV. Σε ασθενή με επίμονη θρομβοκυττάρωση, μπορεί να υποστηρίζει ET. Αν υπάρχει σπληνομεγαλία, συνταγματικά συμπτώματα και ίνωση, μπορεί να ενισχύει τη διάγνωση PMF.

8

Τι γίνεται αν η JAK2 V617F είναι αρνητική

Ένα αρνητικό αποτέλεσμα για JAK2 V617F δεν κλείνει πάντα τη διαγνωστική διερεύνηση. Αν η γενική αίματος, η κλινική εικόνα και τα υπόλοιπα ευρήματα συνεχίζουν να δείχνουν πιθανό MPN, ο αλγόριθμος προχωρά.

Αυτή η αλληλουχία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για να μη χάνεται η διάγνωση σε ασθενείς με JAK2-negative PV ή σε ασθενείς με ET/PMF που φέρουν άλλες μεταλλάξεις-οδηγούς.

• CALR: συχνή εναλλακτική μετάλλαξη, κυρίως σε ET και PMF.
• MPL: επίσης σχετίζεται με ET και PMF.
• NGS: μπορεί να δείξει επιπλέον μεταλλάξεις με διαγνωστική ή προγνωστική αξία.

Σε αυτό το σημείο αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία και οι υπόλοιπες εξετάσεις, όπως η βιοψία μυελού, οι δείκτες αιμόλυσης/φλεγμονής, η EPO στην ερυθροκυττάρωση και η συνολική αιματολογική εκτίμηση.

9

Φορτίο μεταλλαγμένου αλληλομόρφου και εκτίμηση κινδύνου

Το φορτίο μεταλλαγμένου αλληλομόρφου περιγράφει το ποσοστό του κλώνου που φέρει τη μετάλλαξη JAK2. Δεν αρκεί από μόνο του για να θέσει διάγνωση ή να καθορίσει θεραπεία, αλλά μπορεί να συμβάλει στην εκτίμηση της βαρύτητας και στην παρακολούθηση της νόσου.

Εκτός από το μοριακό φορτίο, η θεραπευτική απόφαση στα μυελοϋπερπλαστικά νεοπλάσματα (MPNs) βασίζεται και σε κλασικά συστήματα εκτίμησης κινδύνου, τα οποία συνυπολογίζουν ηλικία, ιστορικό θρόμβωσης, συμπτώματα, αιματολογικές τιμές και ευρήματα από τον μυελό.

• Στην πολυκυτταραιμία vera (PV) σημαντικά στοιχεία είναι η ηλικία και το ιστορικό θρόμβωσης.
• Στην ιδιοπαθή θρομβοκυτταραιμία (ET) χρησιμοποιούνται μοντέλα όπως το IPSET-thrombosis.
• Στην πρωτοπαθή μυελοΐνωση (PMF) χρησιμοποιούνται συστήματα όπως IPSS, DIPSS και DIPSS-Plus.

10

Θεραπευτική σημασία της μετάλλαξης

Η JAK2 έχει πραγματική θεραπευτική σημασία, επειδή συνδέεται με συγκεκριμένα νοσήματα και επηρεάζει τη στρατηγική παρακολούθησης και αγωγής. Η παρουσία της μετάλλαξης δεν σημαίνει ότι όλοι οι ασθενείς παίρνουν την ίδια θεραπεία. Η θεραπεία καθορίζεται κυρίως από τη νόσο και το προφίλ κινδύνου.

Για παράδειγμα:

• Στην πολυκυτταραιμία vera (PV), στόχος είναι ο έλεγχος του αιματοκρίτη και η μείωση του θρομβωτικού κινδύνου.
• Στην ιδιοπαθή θρομβοκυτταραιμία (ET), στόχος είναι η πρόληψη θρόμβωσης ή αιμορραγίας και ο έλεγχος των αιμοπεταλίων όταν χρειάζεται.
• Στην πρωτοπαθή μυελοΐνωση (PMF), το θεραπευτικό βάρος συχνά πέφτει στη συμπτωματολογία, στη σπληνομεγαλία, στην αναιμία και στην πρόγνωση.

Αν θέλετε πιο αναλυτική κλινική συζήτηση για την πρόγνωση, την παρακολούθηση και τις θεραπευτικές επιλογές στα JAK2-positive MPNs, δείτε και το συμπληρωματικό άρθρο για τη JAK2 V617F και τη θεραπευτική της σημασία.

11

Ρουξολιτινίμπη (ruxolitinib) και άλλες θεραπευτικές επιλογές

Η θεραπεία στις JAK2-θετικές μυελοϋπερπλαστικές νεοπλασίες (MPNs) εξαρτάται κυρίως από το αν πρόκειται για πολυκυτταραιμία vera (PV), ιδιοπαθή θρομβοκυτταραιμία (ET) ή πρωτοπαθή μυελοΐνωση (PMF), αλλά και από τον κίνδυνο θρόμβωσης, την ηλικία, τα συμπτώματα, το μέγεθος του σπλήνα και τις τιμές της γενικής αίματος.

Με πρακτικούς όρους, η μετάλλαξη JAK2 βοηθά στη διάγνωση και στην ταξινόμηση της νόσου, αλλά δεν αρκεί από μόνη της για να καθορίσει τη θεραπεία. Η τελική επιλογή βασίζεται πάντα στη συνολική κλινική εικόνα και στον ατομικό κίνδυνο κάθε ασθενούς.

Ποιες είναι οι βασικές θεραπευτικές στρατηγικές

Οι θεραπευτικές επιλογές μπορεί να περιλαμβάνουν απλά υποστηρικτικά μέτρα, κυτταρομειωτική αγωγή ή πιο εξειδικευμένες στοχευμένες θεραπείες. Δεν υπάρχει ένα κοινό σχήμα για όλους τους ασθενείς.

• Φλεβοτομή στην PV, ώστε να διατηρείται ο αιματοκρίτης σε ασφαλέστερα επίπεδα.
• Χαμηλή δόση ασπιρίνης σε επιλεγμένους ασθενείς με PV ή ET, όταν αυτό βοηθά στη μείωση του θρομβωτικού κινδύνου.
• Υδροξυουρία ως κλασική κυτταρομειωτική επιλογή σε ασθενείς που χρειάζονται έλεγχο αυξημένων κυτταρικών σειρών.
• Ιντερφερόνη, ιδιαίτερα σε ειδικές κατηγορίες ασθενών ή όταν επιδιώκεται διαφορετικό θεραπευτικό προφίλ.
• Anagrelide σε επιλεγμένα περιστατικά θρομβοκυττάρωσης, κυρίως όταν το βασικό πρόβλημα είναι τα πολύ υψηλά αιμοπετάλια.
• Μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων σε αυστηρά επιλεγμένους ασθενείς υψηλού κινδύνου, κυρίως στη PMF ή σε πιο προχωρημένα σενάρια νόσου.

Ρουξολιτινίμπη (ruxolitinib): πότε χρησιμοποιείται

Η ρουξολιτινίμπη (ruxolitinib) είναι στοχευμένος αναστολέας JAK1/2 και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εξειδικευμένες θεραπείες σε αυτό το πεδίο. Χρησιμοποιείται κυρίως σε ασθενείς με μυελοΐνωση, αλλά και σε ορισμένους ασθενείς με PV όταν υπάρχει αντοχή ή δυσανεξία στην υδροξυουρία.

Στην πράξη, η ρουξολιτινίμπη (ruxolitinib) δεν δίνεται απλώς επειδή βρέθηκε θετική JAK2. Χορηγείται όταν υπάρχει συγκεκριμένο κλινικό όφελος, όπως σημαντική σπληνομεγαλία, έντονα συμπτώματα ή ανάγκη καλύτερου ελέγχου της νόσου σε επιλεγμένο θεραπευτικό πλαίσιο.

Τι προσφέρει η ρουξολιτινίμπη (ruxolitinib) στην πράξη

Το βασικό πλεονέκτημα της ρουξολιτινίμπης (ruxolitinib) είναι ότι μπορεί να βελτιώσει ουσιαστικά την καθημερινότητα ασθενών με υψηλό συμπτωματικό φορτίο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ταιριάζει σε κάθε περίπτωση.

• Μπορεί να μειώσει τη σπληνομεγαλία και το αίσθημα βάρους ή πληρότητας στην κοιλιά.
• Συχνά βοηθά στη βελτίωση συστηματικών συμπτωμάτων, όπως κόπωση, νυχτερινοί ιδρώτες, πυρετικά επεισόδια και κακουχία.
• Μπορεί να συμβάλει σε καλύτερη ποιότητα ζωής σε ασθενείς με έντονο συμπτωματικό φορτίο.
• Απαιτεί στενή αιματολογική παρακολούθηση, επειδή μπορεί να σχετίζεται με αναιμία, θρομβοπενία και αυξημένη ευαλωτότητα σε λοιμώξεις.

Άλλοι αναστολείς JAK

Σε πιο εξειδικευμένα θεραπευτικά σενάρια μπορεί να χρησιμοποιηθούν και άλλοι αναστολείς JAK, όπως fedratinib, momelotinib και pacritinib. Αυτές οι επιλογές αφορούν κυρίως ειδικά κλινικά προφίλ και λαμβάνονται συνήθως σε οργανωμένα αιματολογικά κέντρα με εμπειρία στις μυελοϋπερπλαστικές νεοπλασίες.

12

Παρακολούθηση και monitoring

Η παρακολούθηση ενός ασθενούς με JAK2-θετική μυελοϋπερπλαστική νεοπλασία δεν βασίζεται μόνο στη μοριακή εξέταση. Στην καθημερινή πράξη, το follow-up γίνεται με συνδυασμό κλινικής αξιολόγησης, γενικής αίματος, βιοχημικών δεικτών και εκτίμησης των συμπτωμάτων.

Με απλά λόγια, ο γιατρός δεν παρακολουθεί μόνο αν «υπάρχει JAK2». Παρακολουθεί αν η νόσος είναι σταθερή, αν αυξάνεται ο κίνδυνος θρόμβωσης ή αιμορραγίας, αν μεγαλώνει ο σπλήνας, αν εμφανίζεται αναιμία και αν η θεραπεία παραμένει αποτελεσματική και ανεκτή.

Τι περιλαμβάνει συνήθως το follow-up

Το monitoring είναι πολυπαραγοντικό και προσαρμόζεται στον τύπο της νόσου και στη θεραπεία που λαμβάνει ο ασθενής.

• Γενική αίματος (CBC) σε τακτά διαστήματα, για έλεγχο αιματοκρίτη, αιμοσφαιρίνης, λευκών και αιμοπεταλίων.
• LDH, ιδιαίτερα όταν υπάρχει ανάγκη για καλύτερη εκτίμηση της βιολογικής δραστηριότητας της νόσου.
• Φερριτίνη, σίδηρος ή σχετικός έλεγχος αποθηκών σιδήρου, κυρίως σε ασθενείς που υποβάλλονται σε επαναλαμβανόμενες φλεβοτομές.
• Κλινική εκτίμηση για σπληνομεγαλία, απώλεια βάρους, νυχτερινούς ιδρώτες, κνησμό, κόπωση και άλλα συμπτώματα.
• Αναζήτηση για θρομβωτικά ή αιμορραγικά επεισόδια, ανάλογα με τον τύπο της νόσου και το θεραπευτικό σχήμα.
• Σε εξειδικευμένα κέντρα, συστηματική αξιολόγηση συμπτωμάτων με εργαλεία όπως το MPN-SAF.

Χρειάζεται να επαναλαμβάνεται η JAK2;

Η μοριακή παρακολούθηση της JAK2 δεν είναι απαραίτητη με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους ασθενείς. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η καθημερινή παρακολούθηση βασίζεται περισσότερο στην κλινική εικόνα και στις αιματολογικές εξετάσεις παρά σε συχνές επαναλήψεις του ίδιου μοριακού τεστ.

Η επανεκτίμηση του allele burden ή άλλων μοριακών δεικτών μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία σε ειδικά θεραπευτικά πλαίσια, σε ερευνητικά πρωτόκολλα, μετά από μεταμόσχευση ή όταν υπάρχει συγκεκριμένο ερώτημα από τον θεράποντα αιματολόγο.

Ποιος είναι ο ρόλος του εργαστηριακού monitoring

Το σωστό monitoring στις JAK2-θετικές παθήσεις είναι ουσιαστικά μια συνδυαστική ανάγνωση των ευρημάτων. Δεν αρκεί να δούμε μόνο αν ο αιματοκρίτης είναι αυξημένος ή αν τα αιμοπετάλια είναι πολλά. Χρειάζεται να συνεκτιμηθούν:

• το είδος της νόσου (PV, ET ή PMF),
• η τρέχουσα θεραπεία,
• το ιστορικό θρόμβωσης ή αιμορραγίας,
• η παρουσία συμπτωμάτων,
• η πορεία των τιμών στον χρόνο και όχι μόνο ένα μεμονωμένο αποτέλεσμα.

Πότε χρειάζεται στενότερη παρακολούθηση

Πιο στενό monitoring μπορεί να χρειαστεί όταν αλλάζει η θεραπεία, όταν ξεκινά ruxolitinib ή άλλη κυτταρομειωτική αγωγή, όταν υπάρχουν μεγάλες διακυμάνσεις στη γενική αίματος, όταν εμφανίζονται νέα συμπτώματα ή όταν υπάρχει υποψία εξέλιξης της νόσου.

Αυτός είναι και ο λόγος που η παρακολούθηση σε ασθενείς με JAK2-θετικά MPNs είναι περισσότερο μια δυναμική διαδικασία παρά ένα σταθερό, ίδιο για όλους πρωτόκολλο.

13

JAK2 και εγκυμοσύνη

Η παρουσία JAK2 μετάλλαξης σε γυναίκες με μυελοϋπερπλαστική νεοπλασία μπορεί να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης και επιπλοκών της κύησης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχής εγκυμοσύνη, αλλά ότι χρειάζεται στενή και οργανωμένη παρακολούθηση.

Η εγκυμοσύνη σε γυναίκα με JAK2-θετική νόσο θεωρείται κύηση που απαιτεί εξατομικευμένη εκτίμηση από εξειδικευμένη ομάδα, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος για τη μητέρα και το έμβρυο.

• Μπορεί να υπάρχει αυξημένος κίνδυνος αποβολών, προεκλαμψίας και θρομβοεμβολικών επεισοδίων.
• Συχνά απαιτείται συνεργασία αιματολόγου και μαιευτήρα υψηλού κινδύνου.
• Σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν ασπιρίνη και LMWH.
• Η ιντερφερόνη θεωρείται συνήθως η ασφαλέστερη κυτταρομειωτική επιλογή όταν απαιτείται θεραπεία στην κύηση.

Αντίθετα, φάρμακα όπως η υδροξυουρία και οι αναστολείς JAK συνήθως αποφεύγονται στην εγκυμοσύνη, εκτός αν υπάρχει πολύ ειδική εξατομικευμένη απόφαση από το θεράπον κέντρο.

14

Είναι κληρονομική; Γενετική συμβουλευτική

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η JAK2 V617F είναι επίκτητη (somatic) μετάλλαξη και όχι κληρονομική. Δηλαδή εμφανίζεται σε ένα αιμοποιητικό κύτταρο κατά τη διάρκεια της ζωής και δεν υπάρχει σε όλα τα κύτταρα του οργανισμού.

Αυτό σημαίνει ότι συνήθως δεν συνιστάται προληπτικός έλεγχος σε συγγενείς χωρίς συμπτώματα ή ύποπτα αιματολογικά ευρήματα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν οικογένειες με αυξημένη προδιάθεση για MPNs, οπότε η εκτίμηση πρέπει να εξατομικεύεται.

Τι σημαίνει στην πράξη ότι είναι επίκτητη μετάλλαξη

Η συχνότερη απορία των ασθενών είναι αν η JAK2 «περνάει στα παιδιά». Στις περισσότερες περιπτώσεις, η απάντηση είναι όχι, επειδή η συγκεκριμένη μετάλλαξη δεν αποτελεί τυπική κληρονομική μετάλλαξη που βρίσκεται από τη γέννηση σε όλα τα κύτταρα του σώματος.

• Η συνήθης JAK2 V617F δεν μεταβιβάζεται όπως μια κλασική κληρονομική γονιδιακή βλάβη.
• Μπορεί να υπάρχει οικογενής προδιάθεση για μυελοϋπερπλαστικά νοσήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι οι συγγενείς πρέπει να εξεταστούν.
• Η γενετική συμβουλευτική έχει κυρίως ρόλο ενημέρωσης, σωστής καθοδήγησης και αποσαφήνισης του πραγματικού κινδύνου.

Αν υπάρχει έντονο οικογενειακό ιστορικό αιματολογικών νοσημάτων, πολλαπλά μέλη της ίδιας οικογένειας με MPN ή ασυνήθιστα ευρήματα, τότε ο θεράπων ιατρός μπορεί να κρίνει αν χρειάζεται πιο εξειδικευμένη αξιολόγηση.

15

Συχνές ερωτήσεις

16

Τι να θυμάστε

17

Κλείστε Ραντεβού & Βιβλιογραφία

Ερμηνεία αποτελεσμάτων από ιατρό στο εργαστηριό μας. Μπορείτε να προγραμματίσετε εξέταση ή να δείτε τον πλήρη κατάλογο διαθέσιμων εξετάσεων.