1 Τι είναι η Αντιθρομβίνη ΙΙΙ

Η Αντιθρομβίνη ΙΙΙ, που σήμερα αναφέρεται συχνά απλώς ως αντιθρομβίνη, είναι μια φυσική αντιπηκτική πρωτεΐνη του πλάσματος. Παράγεται κυρίως στο ήπαρ και κυκλοφορεί συνεχώς στο αίμα, όπου λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός «φρένου» του καταρράκτη της πήξης. Με απλά λόγια, βοηθά τον οργανισμό να μην σχηματίζει θρόμβους ευκολότερα από όσο πρέπει.

Η αντιθρομβίνη αναστέλλει κυρίως τη θρομβίνη και τον παράγοντα Xa, αλλά επηρεάζει και άλλους ενεργοποιημένους παράγοντες πήξης. Έτσι περιορίζει τη μετατροπή του ινωδογόνου σε ινώδες και τη δημιουργία σταθερού θρόμβου. Χωρίς επαρκή αντιθρομβίνη, το σύστημα πήξης «γέρνει» προς την υπερπηκτικότητα.

Ο όρος «Αντιθρομβίνη ΙΙΙ» έχει διατηρηθεί στην καθημερινή ιατρική γλώσσα και στα εργαστηριακά παραπεμπτικά, όμως ουσιαστικά αναφέρεται στην ίδια βιολογική οντότητα. Σε αρκετά εργαστήρια θα τη δείτε γραμμένη ως ATIII, AT ή Antithrombin activity/Antithrombin antigen.

Η ανεπάρκεια αντιθρομβίνης θεωρείται κλασική μορφή κληρονομικής θρομβοφιλίας και έχει ιδιαίτερη κλινική σημασία, επειδή συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο φλεβικών θρομβώσεων. Ωστόσο, ένα χαμηλό αποτέλεσμα δεν σημαίνει αυτόματα ότι κάποιος έχει κληρονομική διαταραχή. Μπορεί να υπάρχουν και επίκτητες αιτίες, όπως οξεία θρόμβωση, θεραπεία με ηπαρίνη, ηπατική νόσος, διάχυτη ενδαγγειακή πήξη ή νεφρωσικό σύνδρομο.

2 Ποιος είναι ο ρόλος της στην πήξη

Η πήξη του αίματος είναι ένας εξαιρετικά χρήσιμος μηχανισμός: αν κοπούμε ή τραυματιστούμε, πρέπει να σχηματιστεί γρήγορα θρόμβος για να σταματήσει η αιμορραγία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πήξη είναι υπερβολική ή ενεργοποιείται χωρίς λόγο. Εκεί ακριβώς παρεμβαίνει η αντιθρομβίνη.

Η αντιθρομβίνη ανήκει στους φυσικούς αναστολείς της πήξης μαζί με την Πρωτεΐνη C και την Πρωτεΐνη S. Η κύρια δράση της είναι να δεσμεύει και να απενεργοποιεί ένζυμα του καταρράκτη της πήξης, κυρίως τη θρομβίνη και τον παράγοντα Xa. Όταν τα επίπεδα της αντιθρομβίνης είναι φυσιολογικά, ο οργανισμός διατηρεί ισορροπία ανάμεσα στην ικανότητα να θρομβώνει και στην ικανότητα να μην υπερθρομβώνει.

Η σχέση της αντιθρομβίνης με την ηπαρίνη είναι καθοριστική. Η ηπαρίνη δεν «δουλεύει» μόνη της· ενισχύει σημαντικά τη δράση της αντιθρομβίνης. Για αυτό, όταν η αντιθρομβίνη είναι πολύ χαμηλή, μπορεί να παρατηρηθεί μειωμένη ανταπόκριση στην ηπαρίνη, μια κατάσταση που στην πράξη περιγράφεται ως heparin resistance.

Από πρακτική πλευρά, αυτό σημαίνει ότι η αντιθρομβίνη δεν μας ενδιαφέρει μόνο για να «βαφτίσουμε» μια θρομβοφιλία. Μας ενδιαφέρει και για να εξηγήσουμε γιατί ένας ασθενής κάνει θρόμβωση σε μικρή ηλικία, γιατί μια εγκυμοσύνη χρειάζεται πιο στενή αιματολογική παρακολούθηση ή γιατί η ηπαρίνη δεν φαίνεται να αποδίδει όπως περιμένουμε.

3 Πότε ζητείται η εξέταση

Η εξέταση της αντιθρομβίνης ζητείται συνήθως στο πλαίσιο ελέγχου θρομβοφιλίας ή όταν υπάρχει κλινική υποψία ότι ο ασθενής έχει αυξημένη τάση για θρόμβωση. Δεν είναι εξέταση screening για τον γενικό πληθυσμό και δεν χρειάζεται να γίνεται επειδή κάποιος «απλώς θέλει να δει αν πήζει σωστά».

Οι συχνότερες ενδείξεις είναι οι εξής:

• πρώτο επεισόδιο φλεβικής θρόμβωσης σε νεαρή ηλικία,
• υποτροπιάζουσες θρομβώσεις,
• θρόμβωση σε ασυνήθιστη θέση όπως εγκεφαλικές φλέβες ή σπλαχνικές φλέβες,
• ισχυρό οικογενειακό ιστορικό θρόμβωσης,
• θρόμβωση στην κύηση ή λοχεία,
• υποψία αντίστασης στην ηπαρίνη,
• σχεδιασμός πρόληψης πριν από χειρουργείο ή άλλη κατάσταση υψηλού κινδύνου σε άτομα με γνωστό ιστορικό.

Σημαντικό είναι και το πότε δεν έχει νόημα να γίνει. Αν η εξέταση ζητηθεί ενώ ο ασθενής βρίσκεται σε οξεία θρόμβωση, σε νοσηλεία με βαριά νόσο ή λαμβάνει ορισμένα φάρμακα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι παραπλανητικά. Για αυτό, στις περισσότερες περιπτώσεις ο γιατρός επιλέγει προσεκτικά το timing.

Σε ορισμένες γυναίκες η εξέταση ζητείται λόγω ιστορικού αποβολών ή επιπλοκών κύησης. Εκεί χρειάζεται προσοχή, γιατί ο έλεγχος θρομβοφιλίας δεν γίνεται αδιάκριτα σε κάθε περίπτωση, αλλά όταν η πληροφορία αναμένεται να επηρεάσει την ιατρική απόφαση ή την πρόληψη σε επόμενη κύηση.

4 Πώς γίνεται η εξέταση και τι προετοιμασία χρειάζεται

Η εξέταση γίνεται με απλή αιμοληψία. Το δείγμα συνήθως συλλέγεται σε σωληνάριο με κιτρικό νάτριο και αναλύεται στο πλάσμα. Σε επίπεδο εργαστηρίου, υπάρχουν δύο βασικές προσεγγίσεις:

• Λειτουργική εξέταση (activity): μετρά πόσο καλά λειτουργεί η αντιθρομβίνη.
• Ανοσολογική/ποσοτική εξέταση (antigen): μετρά την ποσότητα της πρωτεΐνης.

Στην πράξη, συχνά ξεκινάμε με τη λειτουργική δραστικότητα. Αν αυτή βρεθεί χαμηλή, τότε η μέτρηση του antigen βοηθά να ξεχωρίσουμε εάν πρόκειται για ποσοτική ή ποιοτική ανεπάρκεια.

Συνήθως δεν απαιτείται νηστεία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία. Το πιο σημαντικό είναι να ενημερώνεται το εργαστήριο και ο θεράπων ιατρός για φάρμακα όπως ηπαρίνη, DOACs, αντιπηκτικά γενικότερα, καθώς και για πρόσφατη θρόμβωση, σοβαρή λοίμωξη, χειρουργείο ή εγκυμοσύνη.

Το σωστό timing είναι ουσιώδες. Σε οξεία θρόμβωση ή κατά τη διάρκεια θεραπείας με ηπαρίνη, η αντιθρομβίνη μπορεί να εμφανιστεί χαμηλότερη χωρίς να υπάρχει μόνιμη κληρονομική ανεπάρκεια. Για αυτό αρκετές φορές χρειάζεται επαναληπτικός έλεγχος όταν ο ασθενής βρίσκεται εκτός οξείας φάσης και με σαφείς οδηγίες από τον αιματολόγο.

5 Φυσιολογικές τιμές και πώς ερμηνεύονται

Οι φυσιολογικές τιμές της αντιθρομβίνης διαφέρουν ελαφρά από εργαστήριο σε εργαστήριο και από μέθοδο σε μέθοδο. Στους περισσότερους ενήλικες, η λειτουργική δραστικότητα κινείται περίπου στο 80%–120%, αλλά η ακριβής αναφορά πρέπει να γίνεται πάντα με βάση τα όρια του συγκεκριμένου εργαστηρίου.

Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι μόνο ο αριθμός, αλλά η κλινική του ερμηνεία. Ένα αποτέλεσμα 76% σε άνθρωπο χωρίς κανένα ιστορικό μπορεί να σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό από ένα αποτέλεσμα 76% σε ασθενή με υποτροπιάζουσα θρόμβωση, οικογενειακό ιστορικό και πρόσφατη χρήση ηπαρίνης.

Σε παιδιά, νεογνά και ειδικές κλινικές καταστάσεις, οι τιμές μπορεί να διαφέρουν από των ενηλίκων. Επίσης, οι τιμές κατά την κύηση μπορεί να έχουν μικρές μεταβολές. Για αυτό δεν είναι σωστό να γίνεται αυτοερμηνεία με βάση ένα γενικό νούμερο από το διαδίκτυο.

Όταν η activity είναι χαμηλή και το antigen επίσης χαμηλό, συνήθως μιλάμε για ποσοτική ανεπάρκεια. Όταν η activity είναι χαμηλή αλλά το antigen φυσιολογικό, το εύρημα ταιριάζει περισσότερο με ποιοτική ανεπάρκεια. Αυτή η διάκριση έχει αξία κυρίως για τον εξειδικευμένο έλεγχο και για τη συζήτηση με τον αιματολόγο ή σε οικογενειακό έλεγχο.

6 Χαμηλή αντιθρομβίνη: τι σημαίνει και ποια είναι τα αίτια

Η χαμηλή αντιθρομβίνη σημαίνει ότι το φυσικό αντιπηκτικό «φρένο» του οργανισμού είναι μειωμένο είτε ποσοτικά είτε λειτουργικά. Αυτό μεταφράζεται σε αυξημένη τάση για σχηματισμό θρόμβου, κυρίως στο φλεβικό σύστημα. Ωστόσο, πριν θεωρηθεί ότι κάποιος έχει κληρονομική θρομβοφιλία, πρέπει να αποκλειστούν οι επίκτητες αιτίες.

Οι βασικές κατηγορίες αιτιών είναι:

• κληρονομική ανεπάρκεια λόγω μεταλλάξεων του γονιδίου SERPINC1,
• οξεία θρόμβωση, όπου η αντιθρομβίνη μπορεί να καταναλωθεί,
• θεραπεία με ηπαρίνη, ειδικά σε ορισμένα πλαίσια,
• ηπατική νόσος, επειδή το ήπαρ είναι κύριο όργανο σύνθεσης,
• νεφρωσικό σύνδρομο, όπου χάνονται πρωτεΐνες στα ούρα,
• DIC και άλλες βαριές καταστάσεις κατανάλωσης παραγόντων,
• σοβαρή λοίμωξη, τραύμα, μεγάλη χειρουργική επέμβαση ή εξωσωματικές τεχνικές,
• ορισμένες ειδικές φαρμακευτικές θεραπείες.

Για τον ασθενή, το πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι ένα χαμηλό αποτέλεσμα πρέπει να ερμηνεύεται με ψυχραιμία. Δεν είναι σωστό να διαβάζεται αυτόματα ως «έχω επικίνδυνη θρομβοφιλία». Πρώτα χρειάζεται να απαντηθούν μερικά ερωτήματα: Υπήρξε πρόσφατη θρόμβωση; Υπάρχει νοσηλεία; Λαμβάνεται ηπαρίνη; Υπάρχει ηπατική ή νεφρική νόσος; Το αποτέλεσμα έχει επαναληφθεί;

Αυτή η προσέγγιση αποτρέπει ένα από τα πιο συχνά λάθη: να χαρακτηριστεί ένας ασθενής ως φορέας κληρονομικής ανεπάρκειας χωρίς να έχει γίνει σωστή επιβεβαίωση.

7 Κληρονομική και επίκτητη ανεπάρκεια

Η κληρονομική ανεπάρκεια αντιθρομβίνης είναι σχετικά σπάνια, αλλά έχει ιδιαίτερο βάρος κλινικά γιατί θεωρείται από τις πιο σημαντικές κληρονομικές θρομβοφιλίες. Συνήθως κληρονομείται με αυτοσωμικό επικρατούντα χαρακτήρα, άρα μπορεί να εμφανίζεται σε διαδοχικές γενιές μιας οικογένειας.

Χονδρικά χωρίζεται σε δύο τύπους:

• Τύπος I: ποσοτική ανεπάρκεια. Είναι μειωμένη τόσο η δραστικότητα όσο και το antigen.
• Τύπος II: ποιοτική ανεπάρκεια. Η ποσότητα μπορεί να είναι φυσιολογική, αλλά η λειτουργία προβληματική.

Η επίκτητη ανεπάρκεια δεν οφείλεται σε γονιδιακή μετάλλαξη αλλά σε κατάσταση που επηρεάζει την παραγωγή, την απώλεια ή την κατανάλωση της αντιθρομβίνης. Σε αυτούς τους ασθενείς, μόλις βελτιωθεί η υποκείμενη αιτία, τα επίπεδα συχνά επανέρχονται.

Σε περίπτωση ισχυρής υποψίας κληρονομικής μορφής, ο γιατρός μπορεί να προτείνει επανάληψη εξετάσεων, έλεγχο συγγενών ή και γενετικό έλεγχο σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Αυτό γίνεται όχι για «θεωρητικούς» λόγους, αλλά επειδή βοηθά στον σχεδιασμό πρόληψης σε περιόδους υψηλού κινδύνου.

8 Συμπτώματα, θρομβώσεις και πιθανές επιπλοκές

Η χαμηλή αντιθρομβίνη από μόνη της συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα. Ο ασθενής δεν «νιώθει» ότι έχει χαμηλή ATIII. Το πρόβλημα εκδηλώνεται όταν εμφανιστεί θρόμβωση ή όταν μια περίσταση υψηλού κινδύνου αποκαλύψει την υποκείμενη προδιάθεση.

Η πιο χαρακτηριστική εκδήλωση είναι η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση στα κάτω άκρα. Συμπτώματα που πρέπει να κινητοποιούν άμεση ιατρική εκτίμηση είναι ο πόνος, το πρήξιμο, η ασυμμετρία στο πόδι, η τοπική θερμότητα και η ερυθρότητα. Εξίσου σημαντική είναι η πνευμονική εμβολή, που μπορεί να εμφανιστεί με δύσπνοια, πόνο στο στήθος, ταχυκαρδία ή αιφνίδια επιδείνωση.

Σε ορισμένους ασθενείς, οι θρομβώσεις εμφανίζονται σε ασυνήθιστες θέσεις, όπως εγκεφαλικές φλέβες, ηπατικές φλέβες ή σπλαχνικές φλέβες. Αυτή η πληροφορία έχει μεγάλη διαγνωστική αξία και συχνά είναι λόγος να ζητηθεί στοχευμένος έλεγχος θρομβοφιλίας.

Οι βασικές επιπλοκές που μας απασχολούν είναι:

• υποτροπιάζουσα φλεβική θρόμβωση,
• πνευμονική εμβολή,
• μεταθρομβωτικό σύνδρομο,
• μακροχρόνια ανάγκη για αντιπηκτική παρακολούθηση,
• ειδικές μαιευτικές επιπλοκές σε γυναίκες με σοβαρή προδιάθεση.

Για αυτό, το ενδιαφέρον μας δεν είναι απλώς «να βρούμε χαμηλό έναν δείκτη», αλλά να καταλάβουμε ποιοι ασθενείς έχουν πραγματικό αυξημένο κλινικό κίνδυνο και πότε χρειάζονται προληπτική παρέμβαση.

9 Αντιθρομβίνη και ηπαρίνη: τι είναι η heparin resistance

Η ηπαρίνη ασκεί το αντιπηκτικό της αποτέλεσμα κυρίως ενισχύοντας τη δράση της αντιθρομβίνης. Επομένως, όταν τα επίπεδα αντιθρομβίνης είναι πολύ χαμηλά, η κλασική απόκριση στην ηπαρίνη μπορεί να είναι μικρότερη από την αναμενόμενη. Αυτό περιγράφεται ως μειωμένη ανταπόκριση ή, σε ορισμένα κλινικά περιβάλλοντα, ως heparin resistance.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε βαρέως πάσχοντες, σε χειρουργικά ή μαιευτικά περιστατικά και γενικότερα όταν ο γιατρός βλέπει ότι, παρά την αγωγή, οι δείκτες ή η κλινική εικόνα δεν ακολουθούν την αναμενόμενη πορεία. Δεν σημαίνει ότι κάθε ασθενής με χαμηλή ATIII θα έχει κλασική heparin resistance, αλλά είναι ένα κλινικό ενδεχόμενο που πρέπει να βρίσκεται στο τραπέζι.

Σε ειδικές περιπτώσεις, μπορεί να συζητηθεί και χορήγηση συμπυκνώματος αντιθρομβίνης, κυρίως όταν υπάρχει τεκμηριωμένη σοβαρή έλλειψη και η κατάσταση είναι υψηλού κινδύνου, όπως μεγάλα χειρουργεία, ο τοκετός ή αντιμετώπιση οξείας θρόμβωσης με ιδιαιτερότητες. Αυτές όμως είναι αποφάσεις εξειδικευμένες και όχι self-care πρακτικές.

10 Αντιθρομβίνη ΙΙΙ και εγκυμοσύνη

Η εγκυμοσύνη είναι από μόνη της μια κατάσταση αυξημένης πηκτικότητας. Αυτό είναι φυσιολογικός βιολογικός μηχανισμός, αλλά σε γυναίκες με ανεπάρκεια αντιθρομβίνης μπορεί να μεταφραστεί σε πολύ υψηλότερο κίνδυνο φλεβικής θρόμβωσης σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό.

Ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο την κύηση, αλλά και τη λοχεία, που είναι επίσης περίοδος αυξημένης θρομβωτικής επιβάρυνσης. Επιπλέον, σε ορισμένες περιπτώσεις αναζητείται συσχέτιση με μαιευτικές επιπλοκές, όπως απώλειες κύησης ή προβλήματα του πλακούντα, πάντοτε όμως με προσεκτική ιατρική κρίση και όχι με υπεραπλουστεύσεις.

Όταν μια γυναίκα έχει γνωστή ανεπάρκεια αντιθρομβίνης ή ισχυρό οικογενειακό ιστορικό, η καλύτερη προσέγγιση είναι προσύλληψης συμβουλευτική ή έγκαιρη ενημέρωση του γυναικολόγου και του αιματολόγου. Έτσι σχεδιάζεται από νωρίς αν χρειάζεται προφύλαξη με ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους και πώς θα γίνει η παρακολούθηση κατά την κύηση, στον τοκετό και μετά από αυτόν.

Η λογική εδώ δεν είναι να δημιουργηθεί φόβος, αλλά να μειωθεί ο κίνδυνος με σωστή πρόληψη. Με έγκαιρο σχεδιασμό, πολλές γυναίκες με γνωστή ανεπάρκεια αντιθρομβίνης μπορούν να περάσουν ασφαλή κύηση και τοκετό.

11 Χειρουργείο, ταξίδια, ακινησία και ορμόνες

Η χαμηλή αντιθρομβίνη αποκτά τη μεγαλύτερη πρακτική σημασία όταν συνδυάζεται με πρόσθετους παράγοντες κινδύνου. Ακόμη και άτομο χωρίς προηγούμενη θρόμβωση μπορεί να χρειαστεί ειδική πρόληψη όταν πρόκειται να υποβληθεί σε χειρουργείο, να μείνει πολλές ημέρες ακίνητο ή να ταξιδέψει για πολλές ώρες.

Καταστάσεις που αυξάνουν ιδιαίτερα τον κίνδυνο είναι:

• μείζον χειρουργείο ή ορθοπαιδική επέμβαση,
• παρατεταμένη ακινησία ή νοσηλεία,
• μεγάλες πτήσεις ή πολύωρα οδικά ταξίδια,
• παχυσαρκία, κάπνισμα, αφυδάτωση,
• οιστρογόνα, αντισυλληπτικά και ορμονικές θεραπείες.

Σε αυτούς τους ασθενείς είναι κρίσιμο να έχει προηγηθεί ενημέρωση του γιατρού για το ιστορικό τους. Κάποιες φορές αρκούν γενικά μέτρα όπως κινητοποίηση, ενυδάτωση, κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης. Άλλες φορές απαιτείται οργανωμένη φαρμακευτική προφύλαξη.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται πριν από τη λήψη αντισυλληπτικών χαπιών σε γυναίκες με προσωπικό ή ισχυρό οικογενειακό ιστορικό θρόμβωσης. Εκεί δεν αρκεί ένα γενικό «δεν πειράζει». Χρειάζεται εξατομικευμένη απόφαση, επειδή τα οιστρογόνα μπορούν να αυξήσουν περαιτέρω έναν ήδη επιβαρυμένο κίνδυνο.

12 Ποιες άλλες εξετάσεις γίνονται μαζί

Η αντιθρομβίνη συνήθως δεν ελέγχεται απομονωμένα. Όταν υπάρχει υποψία θρομβοφιλίας, ο γιατρός μπορεί να ζητήσει έναν συνδυαστικό έλεγχο, ώστε να αποκτήσει ολοκληρωμένη εικόνα για τους φυσικούς αναστολείς της πήξης και άλλους κληρονομικούς ή επίκτητους παράγοντες κινδύνου.

Συχνά ο έλεγχος περιλαμβάνει:

• Πρωτεΐνη C
• Πρωτεΐνη S
• Factor V Leiden
• Μετάλλαξη προθρομβίνης G20210A
• Αντιφωσφολιπιδικά αντισώματα σε επιλεγμένα περιστατικά
• βασικό έλεγχο πηκτικότητας και, όπου χρειάζεται, επιπλέον εξετάσεις ηπατικής ή νεφρικής λειτουργίας

Το πιο σημαντικό είναι ότι η αξία αυτών των εξετάσεων δεν βρίσκεται στον αριθμό καθαυτό, αλλά στο εάν η πληροφορία θα αλλάξει την ιατρική διαχείριση. Δηλαδή: θα αλλάξει τη διάρκεια αντιπηκτικής αγωγής; Θα επηρεάσει απόφαση για κύηση, χειρουργείο ή αντισύλληψη; Θα βοηθήσει στον οικογενειακό έλεγχο; Αν όχι, συχνά ο εκτεταμένος έλεγχος δεν προσφέρει όσα περιμένει ο ασθενής.

13 Αντιμετώπιση και παρακολούθηση

Η ανεπάρκεια αντιθρομβίνης δεν αντιμετωπίζεται με ένα ενιαίο σχήμα για όλους. Η θεραπευτική προσέγγιση εξαρτάται από το εάν ο ασθενής έχει ήδη κάνει θρόμβωση, από το πόσο σοβαρό είναι το έλλειμμα, από το αν πρόκειται για κληρονομική ή επίκτητη μορφή και από το αν βρίσκεται μπροστά σε κατάσταση υψηλού κινδύνου.

Στην πράξη, η αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει:

• παρακολούθηση χωρίς μόνιμη αγωγή όταν δεν υπάρχει ιστορικό θρόμβωσης αλλά υπάρχουν μόνο ειδικές περιστάσεις κινδύνου,
• φαρμακευτική προφύλαξη σε χειρουργείο, ακινησία, κύηση ή λοχεία,
• πλήρη αντιπηκτική αγωγή μετά από επεισόδιο θρόμβωσης,
• σε επιλεγμένες περιπτώσεις, χρήση συμπυκνώματος αντιθρομβίνης.

Η καθημερινή πρόληψη έχει επίσης μεγάλο βάρος. Διακοπή καπνίσματος, έλεγχος βάρους, επαρκής ενυδάτωση, αποφυγή παρατεταμένης ακινησίας και έγκαιρη κινητοποίηση μετά από επέμβαση είναι απλές παρεμβάσεις που πραγματικά μειώνουν τον συνολικό θρομβωτικό κίνδυνο.

Η παρακολούθηση γίνεται εξατομικευμένα. Σε άλλους χρειάζεται κυρίως ενημέρωση και πρόληψη, ενώ σε άλλους συχνότερη επανεκτίμηση, ιδίως όταν συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες κινδύνου ή υπάρχει βαρύ οικογενειακό ιστορικό.

14 Ποιοι πρέπει να ελεγχθούν και πότε όχι

Ο έλεγχος αντιθρομβίνης είναι χρήσιμος όταν η πληροφορία που θα προκύψει μπορεί να αλλάξει κάτι ουσιαστικό στη φροντίδα του ασθενούς. Αυτός είναι ο πιο σωστός τρόπος να σκεφτόμαστε τις εξετάσεις θρομβοφιλίας.

Έλεγχος έχει νόημα συχνότερα σε:

• νέους ασθενείς με ανεξήγητη φλεβική θρόμβωση,
• άτομα με επαναλαμβανόμενα θρομβωτικά επεισόδια,
• περιστατικά με ασυνήθιστη εντόπιση θρόμβωσης,
• γυναίκες με προσωπικό/οικογενειακό ιστορικό πριν από ιδιαίτερα υψηλού κινδύνου εγκυμοσύνη ή ειδικές μαιευτικές αποφάσεις,
• συγγενείς πρώτου βαθμού σε οικογένεια με τεκμηριωμένη σοβαρή κληρονομική ανεπάρκεια, όπου το αποτέλεσμα μπορεί να αλλάξει προληπτικό σχεδιασμό.

Αντίθετα, ο έλεγχος συχνά δεν έχει νόημα όταν γίνεται χωρίς κλινική ερώτηση ή όταν ο ασθενής βρίσκεται σε φάση που το αποτέλεσμα είναι πιθανό να είναι αλλοιωμένο. Δεν είναι χρήσιμο να γίνεται «για να ησυχάσω» μέσα σε οξεία θρόμβωση ή κατά τη διάρκεια φαρμακευτικής παρέμβασης που ξέρουμε ότι επηρεάζει το αποτέλεσμα.

Επίσης, ο γενικευμένος έλεγχος κάθε ατόμου με ένα μόνο μακρινό επεισόδιο ή χωρίς οικογενειακό/κλινικό βάρος δεν οδηγεί πάντα σε καλύτερη φροντίδα. Αυτό είναι σημαντικό, γιατί πολλές φορές οι εξετάσεις θρομβοφιλίας δημιουργούν περισσότερο άγχος από ό,τι πραγματική θεραπευτική πληροφορία.

15 Συχνές ερωτήσεις

16 Τι να θυμάστε

17 Κλείστε Ραντεβού & Βιβλιογραφία

Ερμηνεία αποτελεσμάτων από ιατρό στο εργαστήριό μας. Μπορείτε να προγραμματίσετε εξέταση ή να δείτε τον πλήρη κατάλογο διαθέσιμων εξετάσεων.