Δοσολογία Φαρμάκων στα Παιδιά: Αντιπυρετικά, Αντιβιώσεις & Συχνά Λάθη

1Τι σημαίνει σωστή δοσολογία στα παιδιά

Σωστή δοσολογία στα παιδιά δεν σημαίνει «τόσο έδωσα και την προηγούμενη φορά» ούτε «τόσο παίρνει συνήθως ένα παιδί αυτής της ηλικίας». Σημαίνει ότι το φάρμακο ταιριάζει στο σωστό παιδί, στη σωστή ένδειξη, στο σωστό βάρος, στο σωστό σκεύασμα, στη σωστή συγκέντρωση και στο σωστό χρονικό διάστημα χορήγησης. Ακόμη και όταν δύο παιδιά έχουν τον ίδιο πυρετό, βήχα ή πονόλαιμο, μπορεί να μη χρειάζονται το ίδιο φάρμακο και σίγουρα δεν χρειάζονται πάντα την ίδια ποσότητα.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην παιδική ηλικία, όπου μικρές διαφορές στο βάρος ή στη συγκέντρωση του σιροπιού μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά τη σωστή δόση. Άλλο παιδί μπορεί να χρειάζεται μικρότερη ποσότητα για απλή ανακούφιση από πυρετό, ενώ σε άλλο παιδί η ίδια ποσότητα μπορεί να είναι ανεπαρκής ή λανθασμένη αν δεν έχει προηγηθεί σωστός υπολογισμός.

Στον παιδικό πληθυσμό, από τα συχνότερα λάθη είναι η χρήση παλιάς οδηγίας, παλιού σιροπιού που έχει μείνει στο σπίτι ή μιας «δόσης από μνήμης» επειδή «έτσι το δίναμε και την άλλη φορά». Η σωστή χρήση απαιτεί κάθε φορά επανέλεγχο του βάρους του παιδιού, της περιεκτικότητας του σκευάσματος και των οδηγιών του παιδιάτρου ή του φύλλου οδηγιών, ακόμη και αν πρόκειται για γνώριμο φάρμακο.

2Γιατί μετρά περισσότερο το βάρος από την ηλικία

Στα περισσότερα παιδιατρικά φάρμακα, η δοσολογία υπολογίζεται κυρίως με βάση το βάρος, επειδή αυτό αντανακλά πιο αξιόπιστα το πώς κατανέμεται, απορροφάται και μεταβολίζεται το φάρμακο στον οργανισμό του παιδιού. Η ηλικία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένας πρακτικός βοηθητικός οδηγός, αλλά δεν είναι η πιο ακριβής μέθοδος όταν υπάρχει διαθέσιμο πρόσφατο βάρος.

Αυτό εξηγεί γιατί δύο παιδιά 4 ή 5 ετών μπορεί να χρειάζονται διαφορετική ποσότητα από το ίδιο σιρόπι. Ένα παιδί που ζυγίζει αισθητά περισσότερο δεν πρέπει να παίρνει αυτόματα την ίδια δόση με ένα μικρότερο παιδί μόνο και μόνο επειδή έχουν την ίδια ηλικία ή πάνε στην ίδια τάξη. Η ηλικία λέει περίπου «σε ποια φάση ανάπτυξης» βρίσκεται το παιδί· το βάρος όμως βοηθά πολύ περισσότερο στον πρακτικό υπολογισμό της δόσης.

Για αυτό, όταν ο παιδίατρος ή το φύλλο οδηγιών μιλούν για mg/kg, ουσιαστικά ζητούν να προσαρμόσουμε τη δόση στο συγκεκριμένο σώμα του συγκεκριμένου παιδιού και όχι σε έναν γενικό μέσο όρο. Αυτή η εξατομίκευση είναι βασικός λόγος που η παιδιατρική δοσολογία δεν πρέπει να γίνεται πρόχειρα ή με σύγκριση από άλλο παιδί της οικογένειας.

3Τι σημαίνει mg/kg στην πράξη

Η ένδειξη mg/kg σημαίνει «χιλιοστόγραμμα φαρμάκου ανά κιλό σωματικού βάρους». Είναι ο βασικός τρόπος με τον οποίο υπολογίζονται πολλά παιδιατρικά σχήματα, ιδιαίτερα όταν χρειάζεται μεγαλύτερη ακρίβεια. Το πιο σημαντικό σημείο για τον γονιό είναι να ξεχωρίζει ότι άλλο είναι τα mg και άλλο τα ml. Τα mg αφορούν την ποσότητα της δραστικής ουσίας, ενώ τα ml αφορούν τον όγκο του σιροπιού που θα μετρηθεί με σύριγγα ή δοσομετρικό κυπελλάκι.

Αυτό σημαίνει ότι δύο σιρόπια μπορεί να έχουν το ίδιο φάρμακο αλλά διαφορετική περιεκτικότητα. Σε αυτή την περίπτωση, τα απαιτούμενα ml δεν θα είναι ίδια, ακόμη κι αν ο στόχος σε mg είναι ακριβώς ο ίδιος. Εδώ γίνονται πολύ συχνά πρακτικά λάθη όταν αλλάζει η συσκευασία, η μάρκα ή η συγκέντρωση και ο γονιός συνεχίζει να δίνει τον ίδιο όγκο «όπως πριν».

Με απλά λόγια, το σωστό ερώτημα δεν είναι μόνο «πόσα ml να δώσω;», αλλά πρώτα «ποια δόση σε mg χρειάζεται αυτό το παιδί;». Μόνο αφού απαντηθεί αυτό, έχει νόημα να μετατραπεί η ποσότητα σε ml με βάση τη συγκεκριμένη συσκευασία που έχετε στα χέρια σας.

Αυτός είναι και ο λόγος που η παιδιατρική δοσολογία δεν πρέπει να γίνεται «με το μάτι». Μικρή απόκλιση στα ml μπορεί να σημαίνει σημαντική απόκλιση στα mg, ειδικά σε βρέφη και μικρά παιδιά, όπου το περιθώριο λάθους είναι μικρότερο.

4Αντιπυρετικά στα παιδιά: πότε έχουν νόημα

Τα αντιπυρετικά δεν δίνονται μόνο και μόνο για να μειωθεί ο αριθμός στο θερμόμετρο. Σύμφωνα με το NICE (National Institute for Health and Care Excellence, Ηνωμένο Βασίλειο), στην πράξη έχουν νόημα όταν το παιδί με πυρετό δείχνει ενοχλημένο, καταβεβλημένο, πονά ή δεν αναπαύεται καλά. Στόχος δεν είναι απλώς να «πέσει το 38,5», αλλά να νιώσει το παιδί καλύτερα, να μπορεί να ξεκουραστεί, να πίνει υγρά και να έχει πιο άνετη γενική εικόνα.

Με απλά λόγια, ένα παιδί που έχει πυρετό αλλά πίνει υγρά, επικοινωνεί, παίζει σχετικά καλά και δεν φαίνεται ιδιαίτερα δυσφορικό δεν χρειάζεται υποχρεωτικά άμεσο αντιπυρετικό μόνο επειδή «έγραψε 38,3» ή «έφτασε 38,7». Αντίθετα, όταν το παιδί πονά, είναι εξαντλημένο, ανήσυχο ή δεν μπορεί να κοιμηθεί, ένα σωστά δοσμένο αντιπυρετικό μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά στην ανακούφιση.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι ο πυρετός δεν αντιμετωπίζεται με πρακτικές όπως χλιαρό μπάνιο, «σφουγγάρισμα» ή υπερβολικό ξεσκέπασμα. Αυτές οι τακτικές δεν θεωρούνται σωστή θεραπεία του πυρετού και συχνά απλώς ταλαιπωρούν το παιδί χωρίς ουσιαστικό όφελος.

Άρα, η σωστή ερώτηση δεν είναι μόνο «πόσο πυρετό έχει;», αλλά κυρίως «πώς είναι το παιδί συνολικά;». Η γενική εικόνα, η ενυδάτωση, η επαφή με το περιβάλλον και η άνεση του παιδιού μετρούν περισσότερο από έναν μεμονωμένο αριθμό στο θερμόμετρο.

5Παρακεταμόλη: τι πρέπει να ξέρουν οι γονείς

Η παρακεταμόλη είναι από τα συχνότερα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στην παιδική ηλικία για πυρετό και πόνο. Συνήθως αποτελεί μία από τις πρώτες επιλογές όταν το παιδί είναι δυσφορικό, πονά ή δεν αναπαύεται καλά. Για να χρησιμοποιηθεί σωστά, ο γονιός πρέπει να βασίζεται κατά προτεραιότητα στο βάρος και όχι απλώς στην ηλικία ή σε παλιά εμπειρία από προηγούμενη ασθένεια.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στα μικρότερα παιδιά. Σε βρέφη πολύ μικρής ηλικίας και γενικά όταν υπάρχει αμφιβολία για τη σωστή ποσότητα, καλό είναι να προηγείται επικοινωνία με παιδίατρο. Κάθε βρέφος κάτω των 3 μηνών με πυρετό χρειάζεται άμεση ιατρική αξιολόγηση και δεν αντιμετωπίζεται απλώς με τη λογική «να δώσω πρώτα λίγο σιρόπι και να περιμένω».

Από τα πιο συχνά λάθη με την παρακεταμόλη είναι η επανάληψη της δόσης νωρίτερα από όσο πρέπει, η χορήγηση «στο περίπου» χωρίς μέτρηση με σύριγγα και η ταυτόχρονη χρήση διαφορετικών σκευασμάτων που περιέχουν το ίδιο δραστικό συστατικό. Αυτό μπορεί να συμβεί πιο εύκολα απ’ όσο νομίζουν πολλοί γονείς, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν στο σπίτι περισσότερα από ένα προϊόντα για πυρετό ή κρυολόγημα.

Γι’ αυτό η σωστή πρακτική είναι απλή: μία συσκευασία, σαφής έλεγχος της ετικέτας, σωστό δοσιμετρικό μέσο και καταγραφή του τι έχει ήδη δοθεί. Η παρακεταμόλη είναι χρήσιμο φάρμακο, αλλά όπως κάθε φάρμακο θέλει ακρίβεια και όχι «χορήγηση από συνήθεια».

6Ιβουπροφαίνη: πότε χρησιμοποιείται και πότε θέλει προσοχή

Η ιβουπροφαίνη είναι επίσης συχνή επιλογή για πόνο και πυρετό στα παιδιά. Μπορεί να βοηθήσει όταν το παιδί είναι δυσφορικό ή πονά, όμως δεν είναι φάρμακο που δίνεται «τυφλά» σε κάθε περίπτωση. Όπως και με την παρακεταμόλη, η σωστή χρήση εξαρτάται από το βάρος, τη συγκέντρωση του σκευάσματος και τις σωστές οδηγίες χορήγησης.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν το παιδί είναι αφυδατωμένο, κάνει πολλούς εμέτους, δεν πίνει αρκετά υγρά, έχει γνωστό νεφρικό πρόβλημα ή υπάρχει ιστορικό άσθματος όπου έχει δοθεί σύσταση να αποφεύγεται ή να χρησιμοποιείται μόνο μετά από ιατρική συμβουλή. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η λογική «να δώσω ιβουπροφαίνη γιατί τη δίνω πάντα» δεν είναι η πιο ασφαλής προσέγγιση.

Ένα ακόμη πρακτικό λάθος είναι να αντιγράφεται η δόση από αδελφό, ξάδελφο ή παλιά συνταγή χωρίς επανέλεγχο του βάρους και της περιεκτικότητας. Επίσης, δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητο ότι όλα τα παιδικά σιρόπια ιβουπροφαίνης είναι ίδια σε ml, ακόμη κι αν προορίζονται για παρόμοια χρήση.

Η ασφαλέστερη προσέγγιση είναι να αντιμετωπίζετε την ιβουπροφαίνη όπως κάθε παιδιατρικό φάρμακο: με σωστή μέτρηση, έλεγχο της ετικέτας, επανυπολογισμό της δόσης και χωρίς αυτοματισμούς επειδή «το έχουμε ξαναδώσει».

7Να εναλλάσσω παρακεταμόλη και ιβουπροφαίνη;

Ως γενική ρουτίνα, όχι. Η συνήθεια να δίνονται εναλλάξ παρακεταμόλη και ιβουπροφαίνη «για να πέσει πιο γρήγορα ο πυρετός» ακούγεται πρακτική, αλλά στην πραγματικότητα αυξάνει εύκολα τη σύγχυση και τον κίνδυνο λάθους. Η βασική αρχή είναι ότι τα δύο φάρμακα δεν δίνονται ταυτόχρονα και η εναλλαγή δεν πρέπει να γίνεται μηχανικά σε κάθε παιδί με πυρετό.

Στην καθημερινή πράξη, η άσκοπη εναλλαγή μπερδεύει πολύ εύκολα το ωράριο, ειδικά όταν υπάρχουν περισσότεροι φροντιστές στο σπίτι ή όταν οι δόσεις δίνονται νύχτα. Έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος να δοθεί φάρμακο νωρίτερα από όσο πρέπει, να χαθεί ο έλεγχος του τι έχει ήδη χορηγηθεί ή ακόμη και να γίνει διπλή δόση χωρίς πρόθεση.

Αν ένα παιδί εξακολουθεί να είναι πολύ δυσφορικό πριν φτάσει η ώρα για την επόμενη δόση, τότε μπορεί να χρειάζεται πιο προσεκτική εκτίμηση της κατάστασης και όχι απλώς «περισσότερα φάρμακα». Η εμμονή μόνο με τον αριθμό του πυρετού συχνά απομακρύνει τον γονιό από το βασικό ερώτημα: πώς είναι πραγματικά το παιδί;

Για τους περισσότερους γονείς, η πιο ασφαλής προσέγγιση είναι ένα φάρμακο τη φορά, σωστή μέτρηση, σωστή καταγραφή και επικοινωνία με παιδίατρο όταν υπάρχει αμφιβολία. Αυτό μειώνει τα λάθη και κρατά τη φροντίδα πιο καθαρή, πιο απλή και πιο ασφαλή.

8Αντιβιώσεις στα παιδιά: γιατί δεν υπάρχει μία δόση για όλα

Σε αντίθεση με τα αντιπυρετικά, οι αντιβιώσεις δεν μπορούν να μπουν σωστά σε έναν γενικό «οικογενειακό» πίνακα με μία δόση για κάθε παιδί. Η σωστή ποσότητα εξαρτάται από ποιο αντιβιοτικό χρησιμοποιείται, για ποια λοίμωξη δίνεται, πόσο σοβαρή είναι η εικόνα, ποια είναι η ηλικία και το βάρος του παιδιού, αλλά και αν υπάρχουν ειδικοί παράγοντες όπως νεφρική δυσλειτουργία, αλλεργίες ή ανάγκη για διαφορετικό μικροβιολογικό φάσμα.

Με απλά λόγια, άλλο δοσολογικό σχήμα μπορεί να χρειάζεται μια ωτίτιδα, άλλο μια στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα και άλλο μια διαφορετική βακτηριακή λοίμωξη, ακόμη κι αν το παιδί έχει παρόμοια ηλικία ή παρόμοιο βάρος. Αυτός είναι ο λόγος που η αντιβίωση δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζεται σαν «ένα κοινό σιρόπι για τον πυρετό», αλλά σαν φάρμακο που απαιτεί συγκεκριμένη ιατρική απόφαση.

Γι’ αυτό ένα άρθρο όπως το παρόν μπορεί να εξηγήσει τι πρέπει να προσέχουν οι γονείς, αλλά δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αυτοσχέδιο υποκατάστατο ιατρικής οδηγίας για συγκεκριμένη αντιβίωση. Για κάθε αντιβιοτικό, η τελική δόση πρέπει να προκύπτει από σαφή οδηγία παιδιάτρου ή από έγκυρη συνταγή και φύλλο οδηγιών για το συγκεκριμένο παιδί.

9Πότε τα αντιβιοτικά δεν βοηθούν

Τα αντιβιοτικά δεν δρουν στους ιούς. Αυτό σημαίνει ότι δεν θεραπεύουν το κοινό κρυολόγημα, τη γρίπη, τους περισσότερους πονόλαιμους και πολλές περιπτώσεις βήχα ή βρογχίτιδας. Επίσης, ούτε η πράσινη ούτε η κίτρινη μύξα σημαίνει αυτόματα ότι υπάρχει βακτηριακή λοίμωξη και ότι χρειάζεται αντιβίωση.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τους γονείς, γιατί συχνά η πίεση να «δοθεί κάτι πιο δυνατό» ξεκινά όταν το παιδί έχει πυρετό για λίγες ημέρες, βλέννες ή έντονο βήχα. Όμως η παρουσία συμπτωμάτων δεν σημαίνει από μόνη της ότι το πρόβλημα είναι βακτηριακό. Σε πολλές περιπτώσεις, το παιδί χρειάζεται χρόνο, παρακολούθηση, υγρά και σωστή εκτίμηση από γιατρό, όχι αντιβίωση από προεπιλογή.

Η αχρείαστη χρήση αντιβιοτικών εκθέτει το παιδί σε παρενέργειες χωρίς όφελος και ταυτόχρονα συμβάλλει στη μικροβιακή αντοχή. Αυτός είναι και ο λόγος που οι σύγχρονες οδηγίες δίνουν τόσο μεγάλη έμφαση στη συνετή συνταγογράφηση και στη μη χορήγηση όταν δεν υπάρχει σαφής λόγος.

10Τα πιο συχνά λάθη στη χορήγηση αντιβίωσης

Ένα από τα συχνότερα λάθη είναι να ξεκινά αντιβίωση από παλιά συνταγή «επειδή πέρσι είχε τα ίδια». Άλλο συχνό λάθος είναι η διακοπή της αγωγής μόλις το παιδί δείξει καλύτερα, χωρίς συνεννόηση με τον γιατρό. Εξίσου προβληματικό είναι να χορηγείται αντιβίωση σε λάθος ώρα ή σε λάθος ποσότητα επειδή ο γονιός μπερδεύει τα ml με τα mg.

Σημαντικό λάθος είναι επίσης η υπόθεση ότι «όλα τα σιρόπια αντιβίωσης είναι περίπου ίδια». Δεν είναι. Διαφέρουν στο δραστικό συστατικό, στη συγκέντρωση, στο φάσμα δράσης και στη σωστή δόση ανά λοίμωξη. Ακόμη και όταν δύο αντιβιώσεις μοιάζουν εξωτερικά ως σιρόπια, η χρήση τους δεν είναι εναλλάξιμη χωρίς ιατρική καθοδήγηση.

Για αυτό η αντιβίωση πρέπει πάντα να συνδέεται με συγκεκριμένη ιατρική οδηγία και όχι με οικογενειακή εμπειρία, συμβουλή τρίτων ή προηγούμενο επεισόδιο λοίμωξης.

11Πώς μετράμε σωστά σιρόπια και ml

Στα παιδιατρικά φάρμακα, η σωστή μέτρηση είναι κρίσιμο μέρος της σωστής δοσολογίας. Πρέπει να χρησιμοποιείται δοσιμετρική σύριγγα, ειδικό κυπελλάκι ή άλλο δοσομετρικό μέσο που συνοδεύει το φάρμακο, και όχι κουταλάκι κουζίνας. Τα κουταλάκια του σπιτιού δεν έχουν σταθερό όγκο και μπορούν εύκολα να οδηγήσουν είτε σε υποδοσολογία είτε σε υπερδοσολογία.

Εδώ χρειάζεται να θυμόμαστε ξανά ότι άλλο είναι τα mg και άλλο τα ml. Ο γονιός μετρά ml, αλλά αυτά πρέπει να αντιστοιχούν στη σωστή ποσότητα δραστικής ουσίας με βάση τη συγκεκριμένη συγκέντρωση του σκευάσματος. Γι’ αυτό δεν μετράμε ποτέ «στο περίπου» και δεν χρησιμοποιούμε «όση σύριγγα χώρεσε».

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν αλλάζει μάρκα, συσκευασία ή περιεκτικότητα. Το παιδί μπορεί να χρειάζεται την ίδια δραστική ουσία, αλλά όχι τα ίδια ml αν έχει αλλάξει η συγκέντρωση. Αυτό είναι από τα πιο εύκολα λάθη στην καθημερινότητα, ειδικά όταν οι συσκευασίες μοιάζουν μεταξύ τους.

Η σωστή μέτρηση μπορεί να φαίνεται μικρή λεπτομέρεια, αλλά στην παιδιατρική είναι βασικό μέρος της ασφάλειας. Μικρό λάθος στα ml μπορεί να σημαίνει σημαντική απόκλιση στη δόση, ιδιαίτερα σε βρέφη και μικρά παιδιά.

12Πότε πρέπει να μιλήσετε με παιδίατρο πριν δώσετε φάρμακο

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν πρόκειται για βρέφος μικρής ηλικίας, παιδί με χρόνια νοσήματα, ιστορικό αλλεργίας σε φάρμακα, νεφρικό ή ηπατικό πρόβλημα, συχνούς εμέτους, σημεία αφυδάτωσης ή όταν το παιδί ήδη λαμβάνει και άλλα σκευάσματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το «απλό σιρόπι για τον πυρετό» δεν είναι πάντα τόσο απλό, γιατί μπορεί να χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση ή πιο προσεκτικός υπολογισμός.

Επικοινωνία με παιδίατρο χρειάζεται επίσης όταν ο πυρετός επιμένει, όταν το παιδί φαίνεται πιο άρρωστο από όσο θα περιμένατε, όταν υπάρχει εξάνθημα, δυσκολία στην αναπνοή, έντονη υπνηλία, λήθαργος ή όταν δεν είστε βέβαιοι αν η εικόνα ταιριάζει περισσότερο με ιογενή ή βακτηριακή λοίμωξη. Η αμφιβολία εδώ δεν είναι αδυναμία· είναι λόγος για σωστή ιατρική καθοδήγηση.

Το βασικό μήνυμα είναι ότι η παιδιατρική φαρμακευτική αγωγή δεν πρέπει να γίνεται με αυτοματισμό. Όταν υπάρχουν ειδικοί παράγοντες κινδύνου ή ασυνήθιστη εικόνα, η ιατρική συμβουλή πριν από τη χορήγηση είναι η ασφαλέστερη επιλογή.

13Πότε ο πυρετός χρειάζεται άμεση ιατρική εκτίμηση

Από τα σημαντικότερα πρακτικά σημεία που πρέπει να θυμούνται οι γονείς είναι ότι βρέφος κάτω των 3 μηνών με θερμοκρασία 38°C ή περισσότερο χρειάζεται άμεση ιατρική αξιολόγηση. Σε αυτή την ηλικία δεν αρκεί η λογική «να δώσω πρώτα αντιπυρετικό και να δω πώς θα πάει».

Άμεση εκτίμηση χρειάζεται επίσης όταν το παιδί έχει δυσκολία στην αναπνοή, δεν πίνει υγρά, εμφανίζει σημεία αφυδάτωσης, κάνει σπασμούς, είναι ασυνήθιστα υπνηλικό, κάνει επίμονους εμέτους, έχει εξάνθημα που δεν εξαφανίζεται με την πίεση ή γενικά δείχνει εικόνα σοβαρής καταβολής. Η συνολική εικόνα του παιδιού είναι εδώ πιο σημαντική από έναν μεμονωμένο αριθμό στο θερμόμετρο.

Σε αυτές τις καταστάσεις, η σωστή αντίδραση είναι να ζητηθεί έγκαιρα ιατρική βοήθεια. Η καθυστέρηση επειδή «ίσως περάσει» ή επειδή «έπεσε λίγο μετά το σιρόπι» μπορεί να δημιουργήσει ψευδή αίσθηση ασφάλειας.

14Πρακτικός οδηγός για γονείς πριν από κάθε δόση

Πριν δώσετε οποιοδήποτε παιδιατρικό φάρμακο, αξίζει να σταματήσετε για λίγα δευτερόλεπτα και να κάνετε έναν σύντομο έλεγχο. Αυτή η μικρή παύση μειώνει σημαντικά τα λάθη, ιδιαίτερα όταν το παιδί έχει πυρετό νύχτα, όταν υπάρχει άγχος ή όταν περισσότεροι από ένας φροντιστές συμμετέχουν στη χορήγηση.

Στην πράξη, τα περισσότερα λάθη δεν γίνονται επειδή ο γονιός «δεν ξέρει», αλλά επειδή βιάζεται, μπερδεύεται από παρόμοιες συσκευασίες, δεν θυμάται ακριβώς την προηγούμενη ώρα δόσης ή θεωρεί ότι το φάρμακο είναι ίδιο με εκείνο που είχε χρησιμοποιηθεί παλιότερα. Ένας σύντομος έλεγχος πριν από κάθε χορήγηση κάνει τη διαδικασία πολύ πιο ασφαλή.

Αυτό το μικρό checklist δεν καθυστερεί τη φροντίδα. Αντίθετα, βοηθά να δοθεί το σωστό φάρμακο, στο σωστό παιδί, στη σωστή ποσότητα και στη σωστή στιγμή.

15Συχνές ερωτήσεις

16Τι να θυμάστε

17Κλείστε Ραντεβού & Βιβλιογραφία

Ερμηνεία αποτελεσμάτων από ιατρό στο εργαστήριό μας. Μπορείτε να προγραμματίσετε εξέταση ή να δείτε τον πλήρη κατάλογο διαθέσιμων εξετάσεων.