• 1. Τι είναι η καλλιέργεια κολπικού και τραχηλικού επιχρίσματος;
• 2. Κολπικό ή τραχηλικό επίχρισμα; Η βασική διαφορά
• 3. Πότε αρκεί το κολπικό επίχρισμα
• 4. Πότε χρειάζεται τραχηλικό επίχρισμα
• 5. Συμπτώματα που ταιριάζουν περισσότερο με κολπίτιδα
• 6. Συμπτώματα που μας βάζουν σε σκέψη για τραχηλίτιδα ή ΣΜΝ
• 7. Ποια μικρόβια μπορεί να αναζητηθούν
• 8. Καλλιέργεια ή PCR/NAAT; Ποια είναι η διαφορά
• 9. Πότε χρειάζεται συνδυασμός εξετάσεων
• 10. Προετοιμασία πριν από την εξέταση
• 11. Πώς λαμβάνεται το δείγμα
• 12. Σε πόσο χρόνο βγαίνουν τα αποτελέσματα
• 13. Πώς ερμηνεύονται σωστά τα αποτελέσματα
• 14. Εγκυμοσύνη και ειδικές περιπτώσεις
• 15. Υποτροπιάζουσες λοιμώξεις και αποτυχία θεραπείας
• 16. Σύντροφος, επανέλεγχος και πρόληψη επαναλοίμωξης
• 17. Ειδικές ομάδες: εμμηνόπαυση, διαβήτης, αντιβιώσεις, ανοσοκαταστολή
• 18. Συχνά λάθη πριν από τη λήψη δείγματος
• 19. Τι να ζητήσετε πρακτικά από τον γιατρό ή το εργαστήριο
• 20. Διαφορική διάγνωση: δεν είναι κάθε ενόχληση λοίμωξη
• 21. Συχνές ερωτήσεις
• 22. Τι να θυμάστε, CTA και βιβλιογραφία

1

Τι είναι η καλλιέργεια κολπικού και τραχηλικού επιχρίσματος;

Η καλλιέργεια κολπικού ή τραχηλικού επιχρίσματος είναι μια μικροβιολογική εξέταση που γίνεται σε δείγμα από τον κόλπο και/ή από τον τράχηλο της μήτρας, με στόχο να εντοπιστούν μικροοργανισμοί που σχετίζονται με συμπτώματα, φλεγμονή, υποτροπές ή πιθανή λοίμωξη. Παρότι στην καθημερινή συζήτηση πολλές γυναίκες χρησιμοποιούν τη λέξη «καλλιέργεια» σαν να είναι μία ενιαία εξέταση για όλα, στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι ακριβές. Άλλο είναι το ερώτημα μιας απλής κολπίτιδας, άλλο το ερώτημα μιας τραχηλίτιδας και άλλο το ερώτημα ενός πιθανού ΣΜΝ.

Η παρανόηση ξεκινά συνήθως από το γεγονός ότι τα συμπτώματα συχνά μοιάζουν μεταξύ τους. Κνησμός, έκκριση, δυσφορία, κάψιμο, οσμή ή ήπιος πόνος μπορεί να εμφανιστούν σε πολλές διαφορετικές καταστάσεις. Όμως δεν έχουν όλα τα αίτια την ίδια βαρύτητα, ούτε ελέγχονται με τον ίδιο τρόπο. Για παράδειγμα, μια μυκητίαση, μια βακτηριακή κολπίτιδα, μια τριχομονάδωση, μια τραχηλίτιδα από χλαμύδια ή μια μη λοιμώδης φλεγμονώδης κατάσταση μπορεί να δώσουν αλληλοεπικαλυπτόμενη κλινική εικόνα, αλλά η διαγνωστική προσέγγιση δεν είναι ίδια.

Η ουσία είναι ότι η σωστή λήψη δείγματος δεν είναι μηχανική διαδικασία. Δεν αρκεί να γίνει «κάτι γυναικολογικό μικροβιολογικό». Πρέπει να απαντηθεί πρώτα το ερώτημα: τι ακριβώς ψάχνουμε; Αν το κύριο πρόβλημα μοιάζει περισσότερο με κολπίτιδα, το κολπικό δείγμα συχνά είναι η σωστή αρχή. Αν όμως υπάρχει υποψία τραχηλίτιδας ή ΣΜΝ, μπορεί να χρειάζεται τραχηλικό δείγμα ή και ειδικός μοριακός έλεγχος. Αυτή η σωστή επιλογή εξοικονομεί χρόνο, μειώνει την αδικαιολόγητη χρήση φαρμάκων και αυξάνει τις πιθανότητες να δοθεί στοχευμένη θεραπεία από την πρώτη φορά.

2

Κολπικό ή τραχηλικό επίχρισμα; Η βασική διαφορά

Το κολπικό επίχρισμα αφορά δείγμα από τον κόλπο και συνδέεται περισσότερο με καταστάσεις που δίνουν εικόνα κολπίτιδας: κνησμό, τοπικό κάψιμο, ερυθρότητα, οσμή, αυξημένες εκκρίσεις ή υποτροπιάζουσες κολπικές ενοχλήσεις. Είναι δηλαδή η εξέταση που κοιτάζει το τοπικό περιβάλλον του κόλπου και χρησιμοποιείται όταν το πρόβλημα φαίνεται να αφορά κυρίως την κολπική χλωρίδα ή τοπικές φλεγμονές του κόλπου.

Το τραχηλικό επίχρισμα, αντίθετα, λαμβάνεται από τον τράχηλο και αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν η κλινική σκέψη μετατοπίζεται προς τραχηλίτιδα, υποψία χλαμυδιακής ή γονοκοκκικής λοίμωξης, επίμονο εσωτερικό ερεθισμό, βλεννοπυώδεις εκκρίσεις από τον τράχηλο ή αιμορραγία μετά από σεξουαλική επαφή. Δηλαδή, δεν είναι απλώς «ένα πιο βαθύ δείγμα», αλλά δείγμα από διαφορετικό ανατομικό σημείο με διαφορετικό κλινικό νόημα.

Αυτός ο διαχωρισμός είναι ο πιο σημαντικός λόγος για τον οποίο η συγκεκριμένη σελίδα πρέπει να ξεχωρίζει από την απλή σελίδα για καλλιέργεια κολπικού επιχρίσματος. Εκεί η έμφαση είναι κυρίως στην εξέταση για κολπίτιδα. Εδώ η έμφαση είναι στη σωστή επιλογή δείγματος και στην κατανόηση του πότε το «κολπικό» δεν αρκεί και πότε το «τραχηλικό» είναι το ουσιαστικό βήμα.

3

Πότε αρκεί το κολπικό επίχρισμα

Το κολπικό επίχρισμα είναι συχνά αρκετό όταν η κλινική εικόνα δείχνει περισσότερο προς τοπική κολπική λοίμωξη ή διαταραχή της χλωρίδας. Τυπικές περιπτώσεις είναι οι γυναίκες που παραπονιούνται για κνησμό, κάψιμο, αίσθημα ερεθισμού, δύσοσμες ή λευκωπές εκκρίσεις, αίσθημα βάρους ή δυσφορία που εντοπίζεται κυρίως κολπικά και όχι βαθύτερα. Στο καθημερινό ιατρείο αυτό είναι το πιο συχνό σενάριο.

Το κολπικό επίχρισμα είναι επίσης λογική πρώτη επιλογή όταν υπάρχει ιστορικό υποτροπιαζουσών μυκητιάσεων, επαναλαμβανόμενων επεισοδίων «βακτηριακής κολπίτιδας», επίμονης οσμής ή τοπικής ενόχλησης που βελτιώνεται προσωρινά αλλά επανεμφανίζεται. Σε αυτές τις περιπτώσεις το πρόβλημα δεν είναι απλώς να επιβεβαιωθεί ότι «υπάρχει κάτι», αλλά να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς συμβαίνει, αν πρόκειται για το ίδιο αίτιο κάθε φορά, αν συνυπάρχουν περισσότερα από ένα αίτια ή αν έχει γίνει επαναλαμβανόμενη εμπειρική θεραπεία χωρίς σωστή τεκμηρίωση.

Συχνά, όταν το ιστορικό δεν περιλαμβάνει σαφείς παράγοντες κινδύνου για ΣΜΝ και τα συμπτώματα είναι καθαρά κολπικά, το κολπικό δείγμα αρκεί ως πρώτο βήμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείονται όλα τα άλλα σενάρια, αλλά ότι ξεκινάμε από το πιο πιθανό κλινικό ερώτημα. Η σωστή ιατρική προσέγγιση δεν είναι να κάνουμε «τα πάντα σε όλους», αλλά να επιλέγουμε στοχευμένα τις κατάλληλες εξετάσεις.

Ένα σημαντικό πλεονέκτημα αυτού του τρόπου σκέψης είναι ότι αποφεύγονται οι άσκοπες εξετάσεις, η σύγχυση από αμφίβολα αποτελέσματα και η ψυχολογική επιβάρυνση που προκαλεί ο υπερβολικός έλεγχος. Η διάγνωση είναι καλύτερη όταν το δείγμα απαντά σε συγκεκριμένο ερώτημα, όχι όταν γίνεται απλώς επειδή «κάτι πρέπει να κάνουμε».

4

Πότε χρειάζεται τραχηλικό επίχρισμα

Το τραχηλικό επίχρισμα αποκτά προτεραιότητα όταν το ιστορικό και τα συμπτώματα βάζουν στο τραπέζι την πιθανότητα τραχηλίτιδας ή σεξουαλικώς μεταδιδόμενης λοίμωξης. Κλασικές ενδείξεις είναι η αιμορραγία μετά από σεξουαλική επαφή, η βλεννοπυώδης έκκριση, η ενόχληση που εντοπίζεται «πιο μέσα» και όχι μόνο στην εξωτερική περιοχή, η επίμονη δυσφορία παρά προηγούμενες θεραπείες ή το ιστορικό νέου συντρόφου χωρίς προφύλαξη.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ερώτηση δεν είναι απλώς αν υπάρχει κολπίτιδα, αλλά αν υπάρχει λοίμωξη που αφορά περισσότερο τον τράχηλο και που χρειάζεται διαφορετικό δείγμα ή και διαφορετική τεχνική ανίχνευσης. Εδώ συζητιούνται πιο συχνά τα χλαμύδια, ο γονόκοκκος και, σε ειδικές περιπτώσεις, ορισμένα μυκοπλάσματα. Αν γίνει μόνο «γενική καλλιέργεια κολπικού» σε τέτοιο σενάριο, υπάρχει κίνδυνος να μη δοθεί η πραγματικά χρήσιμη απάντηση.

Το τραχηλικό επίχρισμα μπορεί επίσης να είναι απαραίτητο όταν μια γυναίκα έχει επαναλαμβανόμενη τραχηλίτιδα, όταν τα συμπτώματα επιμένουν χωρίς σαφή απάντηση από προηγούμενο κολπικό έλεγχο, ή όταν υπάρχει ιστορικό έκθεσης σε ΣΜΝ και χρειάζεται πιο ειδικός διαγνωστικός σχεδιασμός. Επομένως, δεν είναι «πιο πλήρης» ή «πιο ισχυρή» εξέταση γενικά. Είναι το σωστό εργαλείο όταν το ερώτημα αφορά τον τράχηλο.

Σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά όταν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για χλαμυδιακή ή γονοκοκκική λοίμωξη, ο γιατρός δεν θα μείνει μόνο στην κλασική λογική της καλλιέργειας, αλλά θα προτείνει και μοριακή εξέταση PCR/NAAT. Αυτή η διάκριση είναι κεντρική για να μη χαθεί η ουσία του ελέγχου.

5

Συμπτώματα που ταιριάζουν περισσότερο με κολπίτιδα

Η κολπίτιδα είναι ο ευρύτερος όρος για κολπική φλεγμονή ή/και λοίμωξη, και στην καθημερινή πράξη εκφράζεται συνήθως με ένα γνωστό σύμπλεγμα συμπτωμάτων: έκκριση, κνησμό, κάψιμο, οσμή, δυσφορία και τοπικό ερεθισμό. Αυτή η συμπτωματολογία είναι πολύ συχνή και δεν σημαίνει πάντα το ίδιο πράγμα, αλλά είναι το σημείο από όπου συνήθως ξεκινά ο διαγνωστικός έλεγχος.

Σε μυκητιασικού τύπου εικόνα, η γυναίκα περιγράφει συχνά έντονο κνησμό, ερεθισμό, αίσθημα καψίματος, πόνο ή ενόχληση στην επαφή και λευκωπές εκκρίσεις. Σε άλλες περιπτώσεις κυριαρχεί περισσότερο η δυσάρεστη οσμή, ιδίως μετά τη σεξουαλική επαφή, με πιο λεπτές ή γκριζόλευκες εκκρίσεις, κάτι που στρέφει περισσότερο τη σκέψη σε διαταραχή της κολπικής χλωρίδας. Η τριχομονάδα μπορεί να δώσει κάψιμο, ενόχληση, έκκριση που αυξάνεται σε όγκο και μερικές φορές χαρακτηριστική οσμή ή αλλαγή χρώματος.

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι τα συμπτώματα αυτά δεν είναι ειδικά. Δηλαδή, δεν επιτρέπουν πάντα να ξέρουμε με βεβαιότητα από πριν τι συμβαίνει. Γι’ αυτό και η φράση «νομίζω πως είναι πάλι μύκητες» συχνά αποδεικνύεται παραπλανητική. Το ίδιο ισχύει για τη «βακτηριακή κολπίτιδα», που πολλές γυναίκες θεωρούν ότι αναγνωρίζουν μόνες τους από την οσμή. Η εικόνα μπορεί να μοιάζει, αλλά η ασφαλής διάγνωση χρειάζεται σωστή εκτίμηση.

Το σωστό είναι να αντιμετωπίζεται η κολπίτιδα ως κλινικό σύνδρομο που θέλει διαφοροποίηση αιτίων, όχι σαν μία ενιαία διάγνωση. Αυτή η λογική είναι που κάνει χρήσιμη την εξέταση και προστατεύει από λάθος ή άσκοπες αγωγές.

6

Συμπτώματα που μας βάζουν σε σκέψη για τραχηλίτιδα ή ΣΜΝ

Η τραχηλίτιδα μπορεί να είναι πιο αθόρυβη από την κλασική κολπίτιδα. Μερικές γυναίκες έχουν ελάχιστα ή μη ειδικά συμπτώματα, όπως μικρή αύξηση εκκρίσεων, δυσφορία στην επαφή, αίσθημα εσωτερικής ενόχλησης ή ελαφρά αιμορραγία μετά από σεξουαλική επαφή. Άλλες έχουν πιο ξεκάθαρη εικόνα με ερεθισμό, πόνο κατά την επαφή, πόνο ή κάψιμο κατά την ούρηση ή βλεννοπυώδεις εκκρίσεις.

Η παρουσία αιμορραγίας μεταξύ περιόδων ή ειδικά μετά τη σεξουαλική επαφή δεν σημαίνει αυτόματα ΣΜΝ, αλλά είναι στοιχείο που υποχρεώνει σε πιο προσεκτική εκτίμηση του τραχήλου. Το ίδιο ισχύει για την επίμονη ενόχληση που δεν ταιριάζει σε απλή μυκητίαση ή σε γυναίκες που έχουν ήδη λάβει εμπειρική αγωγή χωρίς ουσιαστική βελτίωση.

Παράλληλα, το ιστορικό παραγόντων κινδύνου έχει μεγάλη σημασία. Νέος σύντροφος, περισσότερος από ένας σύντροφος, επαφή χωρίς προφυλακτικό, σύντροφος με γνωστό ΣΜΝ ή προηγούμενο ιστορικό χλαμυδίων/γονόκοκκου αλλάζουν αισθητά τη διαγνωστική στρατηγική. Σε αυτά τα σενάρια, η ερώτηση «να κάνω μόνο καλλιέργεια;» συνήθως δεν αρκεί. Χρειάζεται να τεθεί το ερώτημα «μήπως χρειάζεται στοχευμένος μοριακός έλεγχος;»

Η σωστή κλινική σκέψη εδώ είναι ιδιαίτερα σημαντική, επειδή πολλές τραχηλικές λοιμώξεις μπορεί να είναι ολιγοσυμπτωματικές. Δηλαδή, η απουσία έντονων συμπτωμάτων δεν αποκλείει ουσιαστικό πρόβλημα. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που ο σωστός έλεγχος πρέπει να βασίζεται όχι μόνο στην ένταση των ενοχλημάτων αλλά και στο ιστορικό έκθεσης.

7

Ποια μικρόβια μπορεί να αναζητηθούν

Το τι ακριβώς μπορεί να αναζητηθεί εξαρτάται από το είδος του δείγματος και από τη μέθοδο που θα χρησιμοποιηθεί. Στο κολπικό περιβάλλον συζητάμε συχνά για Candida, Trichomonas vaginalis και για καταστάσεις που αφορούν διαταραχή της φυσιολογικής χλωρίδας. Στο τραχηλικό ή σε ειδικά ουρογεννητικά μοριακά panels συζητιούνται περισσότερο τα Chlamydia trachomatis, η Neisseria gonorrhoeae και, ανάλογα με το κλινικό πλαίσιο, ειδικά μυκοπλάσματα.

Εδώ όμως χρειάζεται μεγάλη προσοχή: η ανίχνευση ενός μικροοργανισμού δεν ισοδυναμεί πάντα με τη βεβαιότητα ότι αυτός εξηγεί ολόκληρη την κλινική εικόνα. Υπάρχουν ευρήματα που μπορεί να έχουν διαφορετική βαρύτητα ανάλογα με την ηλικία, τα συμπτώματα, το αν υπάρχει κύηση, αν έχει προηγηθεί αγωγή, αν υπάρχει υποτροπή ή αν πρόκειται για τυχαίο αποικισμό. Για αυτό και το αποτέλεσμα δεν πρέπει ποτέ να διαβάζεται απομονωμένα από το ιστορικό.

Ιδιαίτερη σύγχυση προκαλεί συχνά το θέμα των μυκοπλασμάτων και ουρεοπλασμάτων. Πολλές γυναίκες τα αναφέρουν σαν να είναι πάντοτε υποχρεωτικό μέρος κάθε γυναικολογικού μικροβιολογικού ελέγχου. Στην πραγματικότητα, η κλινική τους σημασία δεν είναι ίδια σε όλες τις περιπτώσεις και η διερεύνησή τους πρέπει να έχει συγκεκριμένο λόγο. Ειδικά για το Mycoplasma genitalium, η διεθνής τάση δεν είναι ο αδιάκριτος έλεγχος σε όλες τις ασυμπτωματικές γυναίκες, αλλά η στοχευμένη χρήση σε πιο ειδικά σενάρια.

Άρα, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι «να ψάξουμε ό,τι υπάρχει», αλλά να αναζητηθούν τα πιο κλινικά relevant παθογόνα με τρόπο που να βοηθά πραγματικά τη διάγνωση και τη θεραπεία.

8

Καλλιέργεια ή PCR/NAAT; Ποια είναι η διαφορά

Η καλλιέργεια είναι η κλασική μικροβιολογική μέθοδος με την οποία το εργαστήριο προσπαθεί να αναπτύξει ζωντανούς μικροοργανισμούς σε ειδικά θρεπτικά υλικά. Το σημαντικό πλεονέκτημά της είναι ότι, όταν αναπτυχθεί παθογόνο βακτήριο, μπορεί να ακολουθήσει και αντιβιόγραμμα, δηλαδή δοκιμή ευαισθησίας/αντοχής σε αντιβιοτικά. Αυτό έχει μεγάλη αξία όταν υπάρχει αποτυχία θεραπείας, υποτροπή ή ανάγκη πιο στοχευμένης αγωγής.

Το PCR/NAAT είναι μοριακή τεχνική που ανιχνεύει γενετικό υλικό μικροοργανισμών. Δεν «περιμένει να μεγαλώσει» το μικρόβιο, αλλά ψάχνει το DNA ή RNA του. Για ορισμένα παθογόνα, ιδίως πολλά ΣΜΝ, αυτή η προσέγγιση είναι πιο ευαίσθητη και πιο κατάλληλη από την κλασική καλλιέργεια. Για αυτό και τα χλαμύδια συνήθως ελέγχονται με NAAT, ενώ και ο έλεγχος για γονόκοκκο συχνά βασίζεται στον ίδιο τύπο τεχνολογίας.

Από πρακτική άποψη, το σωστό ερώτημα δεν είναι «ποιο είναι καλύτερο γενικά;» αλλά «ποιο είναι καλύτερο για αυτό που ψάχνουμε τώρα;». Αν ο στόχος είναι να διαπιστωθεί αν υπάρχει Candida, να αξιολογηθεί μια βακτηριακή κολπίτιδα ή να ληφθεί αντιβιόγραμμα για συγκεκριμένο βακτηριακό παθογόνο, η κλασική μικροβιολογική λογική μπορεί να είναι απολύτως σωστή. Αν όμως το ερώτημα είναι χλαμύδια, γονόκοκκος ή ειδική στοχευμένη ανίχνευση μικροοργανισμού που δεν ταιριάζει στην απλή καλλιέργεια, τότε η μοριακή μέθοδος είναι η πιο λογική επιλογή.

Σε πολλές γυναίκες χρειάζεται ο σωστός συνδυασμός των δύο, όχι η αντιπαράθεση τους. Αυτό είναι το σημείο όπου ο σωστός σχεδιασμός από τον γιατρό και το εργαστήριο κάνει πραγματική διαφορά στο αποτέλεσμα και στην επόμενη θεραπευτική απόφαση.

9

Πότε χρειάζεται συνδυασμός εξετάσεων

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου μια μόνο εξέταση δεν αρκεί για να δώσει πλήρη εικόνα. Για παράδειγμα, μια γυναίκα μπορεί να έχει κνησμό και αυξημένες εκκρίσεις που θυμίζουν κολπίτιδα, αλλά ταυτόχρονα να υπάρχει πρόσφατη ερωτική επαφή χωρίς προφύλαξη με νέο σύντροφο. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η κλασική καλλιέργεια κολπικού μπορεί να είναι σωστή, αλλά να μην αρκεί αν υπάρχει παράλληλη υποψία ΣΜΝ.

Συνδυαστικός έλεγχος χρειάζεται επίσης σε υποτροπές, σε περιπτώσεις που έχουν προηγηθεί πολλαπλές εμπειρικές θεραπείες, σε γυναίκες με μικτή συμπτωματολογία ή όταν ένα προηγούμενο αποτέλεσμα δεν εξηγεί το σύνολο της εικόνας. Είναι πολύ συχνό να συνυπάρχει ένα «απλό» πρόβλημα της κολπικής χλωρίδας με κάτι άλλο που χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση. Η σωστή απάντηση τότε δεν είναι να επαναλαμβάνεται η ίδια αγωγή, αλλά να οργανώνεται πιο ολοκληρωμένος έλεγχος.

Η συνδυαστική λογική είναι χρήσιμη και σε γυναίκες που έχουν βγάλει «καθαρά» αποτελέσματα αλλά επιμένουν να έχουν ουσιαστικά συμπτώματα. Μπορεί να χρειάζεται νέο δείγμα από άλλο σημείο, άλλη μέθοδος ή αναθεώρηση της αρχικής διάγνωσης. Το ζητούμενο είναι η κλινική ακρίβεια, όχι η υπερβολή στις εξετάσεις.

Ένα καλά σχεδιασμένο πλάνο μπορεί να περιλαμβάνει κολπικό δείγμα, τραχηλικό δείγμα, μοριακό έλεγχο, αξιολόγηση pH, μικροσκοπική εκτίμηση, ή αντιβιόγραμμα, ανάλογα με την περίπτωση. Αυτό δεν είναι «παραπάνω έλεγχος από όσο χρειάζεται». Είναι ο σωστός έλεγχος όταν το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο.

10

Προετοιμασία πριν από την εξέταση

Η σωστή προετοιμασία πριν από τη λήψη είναι κρίσιμη, επειδή ένα κακό ή «πειραγμένο» δείγμα μπορεί να οδηγήσει σε λιγότερο αξιόπιστο αποτέλεσμα. Συνήθως συστήνεται να αποφευχθεί η σεξουαλική επαφή περίπου 24 ώρες πριν, καθώς και η χρήση κολπικών υποθέτων, κρεμών, αντισηπτικών, ντους ή τοπικών σκευασμάτων για 48–72 ώρες πριν από τη λήψη, εκτός αν ο γιατρός έχει δώσει διαφορετικές οδηγίες.

Η εξέταση καλό είναι να προγραμματίζεται εκτός περιόδου, επειδή το αίμα μπορεί να αλλοιώσει την εκτίμηση ή να δυσκολέψει τη σωστή αξιολόγηση του δείγματος. Αν η ασθενής λαμβάνει ή έχει λάβει πρόσφατα αντιβίωση ή αντιμυκητιασική θεραπεία, πρέπει να το αναφέρει υποχρεωτικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει ο έλεγχος, αλλά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται το αποτέλεσμα.

Ένα πολύ συχνό λάθος είναι η έναρξη θεραπείας «για καλό και για κακό» λίγο πριν από το τεστ. Οι γυναίκες που έχουν περάσει παρόμοιο επεισόδιο στο παρελθόν συχνά νιώθουν ότι αναγνωρίζουν τα συμπτώματα και ξεκινούν μόνες τους υπόθετα ή αντιμυκητιασικά. Το πρόβλημα είναι ότι έτσι μπορεί να τροποποιηθεί η εικόνα και να χαθεί η ευκαιρία για σωστή διάγνωση.

Για τον λόγο αυτό, πριν από τη λήψη καλό είναι να ζητούνται συγκεκριμένες οδηγίες από το εργαστήριο ή τον γιατρό που έχει ζητήσει την εξέταση. Δεν είναι όλες οι μέθοδοι ίδιες, ούτε όλα τα εργαστήρια ακολουθούν ακριβώς την ίδια ροή.

11

Πώς λαμβάνεται το δείγμα

Η λήψη γίνεται συνήθως με τη βοήθεια κολποδιαστολέα και ειδικού αποστειρωμένου στυλεού. Ο γιατρός ή ο επαγγελματίας υγείας λαμβάνει δείγμα από τον κόλπο, από τον τράχηλο ή και από τα δύο σημεία, ανάλογα με το τι χρειάζεται να ελεγχθεί. Η διαδικασία είναι σύντομη και διαρκεί συνήθως λίγα δευτερόλεπτα. Οι περισσότερες γυναίκες αισθάνονται μόνο ήπια ενόχληση ή πίεση, όχι πραγματικό πόνο.

Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι τόσο η αίσθηση της λήψης, αλλά η σωστή τοπογραφία του δείγματος. Δηλαδή, να ληφθεί ακριβώς από το σημείο που συνδέεται με το διαγνωστικό ερώτημα. Ένα άριστο εργαστήριο δεν μπορεί να δώσει άριστη απάντηση από λάθος ή ανεπαρκές δείγμα. Για αυτό η λήψη δεν πρέπει να γίνεται σαν μια ενιαία ρουτίνα ίδια για όλες τις γυναίκες και για όλα τα συμπτώματα.

Μετά τη λήψη, το δείγμα τοποθετείται σε κατάλληλο μέσο μεταφοράς ή σε μέσο ειδικά σχεδιασμένο για καλλιέργεια ή μοριακή ανάλυση. Από εκεί και πέρα, η σωστή διαχείριση, η σήμανση και η προώθηση στο εργαστήριο παίζουν επίσης ρόλο στην ποιότητα της τελικής απάντησης.

Σε ορισμένες εξετάσεις, ειδικά στον μοριακό έλεγχο για χλαμύδια και γονόκοκκο, η σύγχρονη πρακτική μπορεί να επιτρέπει και άλλα κατάλληλα ουρογεννητικά δείγματα πέρα από το τραχηλικό, ανάλογα με το πρωτόκολλο και τον κλινικό στόχο. Όμως αυτό πρέπει να αποφασίζεται οργανωμένα και όχι αυθαίρετα.

12

Σε πόσο χρόνο βγαίνουν τα αποτελέσματα

Ο χρόνος εξαρτάται από το είδος της εξέτασης. Οι κλασικές καλλιέργειες χρειάζονται συνήθως 24–72 ώρες, ενώ αν χρειαστεί αντιβιόγραμμα μπορεί να απαιτηθεί επιπλέον χρόνος. Ο μοριακός έλεγχος PCR/NAAT μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να είναι πιο γρήγορος, αλλά ο ακριβής χρόνος διαφέρει ανάλογα με την τεχνολογία, τη ροή του εργαστηρίου και το αν πρόκειται για μεμονωμένο τεστ ή panel πολλών παθογόνων.

Το σημαντικό είναι ότι το «γρήγορο» δεν είναι πάντα και το «κατάλληλο». Ένα άμεσο αποτέλεσμα σε λάθος δείγμα ή με λάθος μέθοδο δεν βοηθά πραγματικά. Αντίθετα, ένα λίγο πιο αργό αποτέλεσμα που απαντά στο σωστό ερώτημα είναι συχνά πολύ πιο πολύτιμο για τη θεραπευτική απόφαση.

Σε γυναίκες με άγχος για τα αποτελέσματα, καλό είναι να διευκρινίζεται από πριν αν θα βγει ένα πρώτο αποτέλεσμα και μετά συμπληρωματική απάντηση, αν υπάρχει πιθανότητα νέου ελέγχου ή αν η τελική ερμηνεία θα δοθεί μόνο σε συνδυασμό με κλινική εκτίμηση. Αυτή η ενημέρωση μειώνει τη σύγχυση και τις πρόωρες ερμηνείες.

Πρακτικά, είναι προτιμότερο να περιμένει κανείς μια καλά οργανωμένη και σωστά ερμηνευμένη απάντηση, παρά να στηρίζεται σε βιαστική ανάγνωση αποτελεσμάτων που τελικά δεν λύνουν το πρόβλημα.

13

Πώς ερμηνεύονται σωστά τα αποτελέσματα

Ένα αποτέλεσμα μπορεί να είναι αρνητικό, θετικό, μεικτό ή κλινικά αμφίβολο. Το αρνητικό αποτέλεσμα δεν σημαίνει πάντα ότι «δεν έχετε τίποτα». Μπορεί να σημαίνει ότι η λοίμωξη αφορά άλλο σημείο, ότι είχε προηγηθεί θεραπεία, ότι αναζητήθηκε λάθος παθογόνο, ότι το δείγμα δεν ήταν το καταλληλότερο ή ότι το πρόβλημα τελικά δεν είναι λοιμώδες.

Το θετικό αποτέλεσμα επίσης δεν πρέπει να διαβάζεται αποσπασματικά. Ένα εύρημα έχει αξία όταν συνδέεται με τα συμπτώματα, την ηλικία, την παρουσία κύησης, την προηγούμενη αγωγή και το σεξουαλικό ιστορικό. Μερικές φορές η απομόνωση ή η ανίχνευση ενός μικροοργανισμού δεν αρκεί από μόνη της για να εξηγήσει όλη την εικόνα, ιδίως αν πρόκειται για μικτό πρόβλημα ή αν συνυπάρχουν και μη λοιμώδεις παράγοντες.

Το αντιβιόγραμμα, όταν υπάρχει, είναι πολύ χρήσιμο επειδή βοηθά στη στοχευμένη θεραπεία. Δεν αντικαθιστά την ιατρική κρίση, αλλά περιορίζει τον εμπειρικό χαρακτήρα της αγωγής. Στις μοριακές μεθόδους, αντίθετα, μπορεί να έχουμε πολύ αξιόπιστη ανίχνευση παθογόνου χωρίς να έχουμε τις ίδιες πληροφορίες αντοχής που δίνει μια κλασική καλλιέργεια.

Ο ιδανικός τρόπος ανάγνωσης είναι ο εξής: το αποτέλεσμα δεν είναι η διάγνωση από μόνο του, αλλά το εργαστηριακό κομμάτι της διάγνωσης. Η τελική εικόνα χτίζεται όταν συνδυαστεί το αποτέλεσμα με το ιστορικό, τα συμπτώματα, την κλινική εξέταση και την ανταπόκριση στη θεραπεία.

14

Εγκυμοσύνη και ειδικές περιπτώσεις

Στην εγκυμοσύνη, η αξιολόγηση κολπικού και τραχηλικού δείγματος έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί η διάγνωση και η θεραπεία αφορούν όχι μόνο τη μητέρα αλλά και το έμβρυο ή το νεογνό. Ο πιο γνωστός έλεγχος σε αυτό το πλαίσιο είναι ο έλεγχος για στρεπτόκοκκο ομάδας Β (GBS) στο τέλος της κύησης, ο οποίος γίνεται σε συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο λίγο πριν από τον τοκετό.

Παράλληλα, η έγκυος μπορεί να χρειαστεί έλεγχο και για συμπτώματα που μοιάζουν με κολπίτιδα ή για υποψία ΣΜΝ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε ενόχληση στην κύηση είναι απαραίτητα λοίμωξη. Οι φυσιολογικές αλλαγές των εκκρίσεων, οι ορμονικές μεταβολές, η αυξημένη ευαισθησία των ιστών και η συχνότερη τοπική δυσφορία μπορούν να μπερδέψουν την κλινική εικόνα. Για αυτό η σωστή τεκμηρίωση πριν από οποιαδήποτε αγωγή είναι ακόμη πιο σημαντική.

Σε εγκύους με κνησμό, οσμή ή αυξημένες εκκρίσεις, ο έλεγχος πρέπει να γίνεται με προσοχή και με τρόπο που να απαντά στο πραγματικό ερώτημα. Αν υπάρχουν παράγοντες κινδύνου για ΣΜΝ, το πλάνο αλλάζει. Αν το πρόβλημα αφορά περισσότερο τοπική κολπική ενόχληση, η προσέγγιση είναι διαφορετική. Η κύηση δεν αλλάζει μόνο τη βαρύτητα της απόφασης, αλλά και το πόσο προσεκτικά πρέπει να ερμηνεύονται τα συμπτώματα.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι ειδικές περιπτώσεις, όπως προηγούμενος πρόωρος τοκετός, ιστορικό νεογνικής λοίμωξης, παρατεταμένες αντιβιώσεις στην κύηση ή εμμένουσα δυσφορία παρά αρχική θεραπεία. Εκεί η επιλογή εξέτασης πρέπει να είναι ακόμα πιο στοχευμένη και εξατομικευμένη.

15

Υποτροπιάζουσες λοιμώξεις και αποτυχία θεραπείας

Οι υποτροπές είναι από τα πιο συχνά και πιο εκνευριστικά προβλήματα στην καθημερινή γυναικολογική πράξη. Πολλές γυναίκες νιώθουν ότι ζουν σε έναν κύκλο: εμφανίζονται συμπτώματα, δίνεται αγωγή, υπάρχει προσωρινή βελτίωση και μετά από λίγες εβδομάδες ή λίγους μήνες το πρόβλημα επιστρέφει. Αυτό δεν σημαίνει πάντα «ανθεκτικό μικρόβιο». Συχνά σημαίνει ότι δεν έχει απαντηθεί σωστά το αρχικό ερώτημα.

Η αποτυχία θεραπείας μπορεί να οφείλεται σε λανθασμένη διάγνωση, σε ακατάλληλη διάρκεια αγωγής, σε ατελή συμμόρφωση, σε συνυπάρχον δεύτερο αίτιο, σε εκ νέου έκθεση ή σε συνθήκες που προδιαθέτουν σε επανεμφάνιση του προβλήματος. Στον διαβήτη, στις ορμονικές μεταβολές, μετά από αντιβίωση ή σε ανοσοκαταστολή, οι υποτροπές μπορεί να έχουν διαφορετική λογική και να απαιτούν πιο προσεκτική διερεύνηση.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η σωστή στρατηγική δεν είναι να δοκιμάζονται διαδοχικά φάρμακα «μέχρι να πετύχει κάτι». Χρειάζεται να ξαναγίνει η διαγνωστική σκέψη από την αρχή: πρόκειται όντως για μυκητίαση; υπάρχει τραχηλικό στοιχείο; χρειάζεται NAAT; υπάρχει μικτή εικόνα; πρέπει να αναζητηθεί Mycoplasma genitalium ή άλλο ειδικό παθογόνο; μήπως το πρόβλημα τελικά είναι μη λοιμώδες;

Εδώ φαίνεται περισσότερο από οπουδήποτε αλλού η αξία της σωστής διαφοροποίησης ανάμεσα σε κολπικό, τραχηλικό, καλλιέργεια και μοριακό έλεγχο. Όσο πιο νωρίς γίνει σωστά αυτή η διάκριση, τόσο μικρότερη είναι η πιθανότητα να μπουν οι γυναίκες σε φαύλο κύκλο επαναλαμβανόμενων και συχνά άστοχων θεραπειών.

16

Σύντροφος, επανέλεγχος και πρόληψη επαναλοίμωξης

Σε ορισμένες λοιμώξεις, η αντιμετώπιση δεν αφορά μόνο τη γυναίκα αλλά και τον σύντροφο. Αυτό ισχύει κυρίως όταν μιλάμε για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, όπου η μη ταυτόχρονη αξιολόγηση και θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε επαναλοίμωξη ή σε παρατεταμένο κύκλο προβλήματος. Αντίθετα, δεν χρειάζεται θεραπεία συντρόφου σε κάθε επεισόδιο κολπίτιδας ή σε κάθε θετικό κολπικό εύρημα. Η απόφαση εξαρτάται από το παθογόνο και από το κλινικό πλαίσιο.

Ο επανέλεγχος επίσης δεν είναι ίδιος για όλες τις περιπτώσεις. Μπορεί να χρειάζεται όταν υπάρχουν υποτροπές, εγκυμοσύνη, εμμονή συμπτωμάτων, αβέβαιη κλινική ανταπόκριση ή όταν το παθογόνο ανήκει σε κατηγορία που απαιτεί συγκεκριμένο follow-up. Σε άλλες περιπτώσεις, η επανάληψη εξέτασης χωρίς σαφή λόγο απλώς αυξάνει το άγχος και το κόστος χωρίς ουσιαστικό όφελος.

Η πρόληψη της επαναλοίμωξης στηρίζεται περισσότερο στη σωστή ενημέρωση παρά σε υπερβολικά «τοπικά» μέτρα. Η χρήση προφυλακτικού όπου χρειάζεται, η αποφυγή αυθαίρετης λήψης αντιβιοτικών, η αποφυγή επιθετικών κολπικών πλύσεων, η ολοκλήρωση της συνιστώμενης θεραπείας και η σωστή επανεκτίμηση όταν τα συμπτώματα δεν υποχωρούν έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από το να αλλάζουν συνεχώς σκευάσματα χωρίς διάγνωση.

Σε ειδικά σενάρια, όπως μετά από θεραπεία για τριχομονάδα, ο χρόνος επανελέγχου έχει σημασία και δεν γίνεται άμεσα χωρίς λόγο, επειδή ορισμένες μοριακές μέθοδοι μπορεί για ένα διάστημα να ανιχνεύουν υπολειμματικό γενετικό υλικό και όχι κλινικά ενεργό λοίμωξη. Για αυτό ο επανέλεγχος πρέπει να γίνεται οργανωμένα και όχι αυθαίρετα.

17

Ειδικές ομάδες: εμμηνόπαυση, διαβήτης, αντιβιώσεις, ανοσοκαταστολή

Υπάρχουν ομάδες γυναικών στις οποίες τα συμπτώματα, τα εργαστηριακά ευρήματα και η τελική ερμηνεία χρειάζονται μεγαλύτερη προσοχή. Στην εμμηνόπαυση, για παράδειγμα, η πτώση των οιστρογόνων αλλάζει το τοπικό περιβάλλον, μεταβάλλει τη χλωρίδα, αυξάνει την ξηρότητα και κάνει τους ιστούς πιο ευαίσθητους. Έτσι μπορεί να εμφανιστούν κάψιμο, δυσφορία, πόνος στην επαφή ή ερεθισμός που μοιάζει με λοίμωξη, χωρίς να πρόκειται απαραίτητα για μικροβιακό πρόβλημα.

Στον σακχαρώδη διαβήτη, ειδικά όταν δεν είναι καλά ρυθμισμένος, οι μυκητιασικές λοιμώξεις μπορεί να είναι πιο συχνές και πιο επίμονες. Το ίδιο ισχύει μετά από παρατεταμένη ή πρόσφατη αντιβίωση, όταν διαταράσσεται η φυσιολογική χλωρίδα και αλλάζει η ισορροπία του κολπικού περιβάλλοντος. Σε αυτές τις γυναίκες, μια απλή επανάληψη της ίδιας αγωγής δεν είναι πάντα αρκετή χωρίς εργαστηριακή επιβεβαίωση.

Η ανοσοκαταστολή είναι επίσης ειδική κατηγορία, είτε σχετίζεται με φάρμακα είτε με υποκείμενο νόσημα. Οι λοιμώξεις μπορεί να έχουν πιο άτυπη εικόνα, να είναι πιο επιθετικές ή να επιμένουν περισσότερο. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και σε γυναίκες με χρόνια δερματολογικά προβλήματα της περιοχής ή με χρόνιες φλεγμονώδεις καταστάσεις.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η σωστή στρατηγική είναι εξατομικευμένη. Δηλαδή, δεν αρκεί να εφαρμοστεί αυτόματα η πιο συνηθισμένη λογική που θα εφαρμοζόταν σε μια νέα, υγιή γυναίκα με απλή πρώτη φορά κολπίτιδα. Η ιδιαίτερη βιολογία της κάθε ομάδας αλλάζει και τη βαρύτητα και την ερμηνεία των ευρημάτων.

18

Συχνά λάθη πριν από τη λήψη δείγματος

Το πρώτο και συχνότερο λάθος είναι η αυτοθεραπεία πριν από τον έλεγχο. Μια γυναίκα ξεκινά μόνη της υπόθετα ή αντιμυκητιασικά επειδή αναγνωρίζει «τα ίδια συμπτώματα με την προηγούμενη φορά». Αυτό μπορεί να αλλάξει προσωρινά την εικόνα και να δυσκολέψει τη μικροβιολογική απάντηση. Το δεύτερο συχνό λάθος είναι η χρήση τοπικών καθαριστικών, κολπικών πλύσεων ή αντισηπτικών λίγο πριν από την εξέταση.

Άλλο σημαντικό λάθος είναι να γίνεται εξέταση στην περίοδο ή πολύ κοντά σε αυτήν, όταν η παρουσία αίματος μπορεί να δυσκολεύει την αξιολόγηση. Επίσης, συχνά δεν αναφέρεται στο εργαστήριο ότι υπήρξε πρόσφατη αγωγή, ότι τα συμπτώματα είναι υποτροπιάζοντα ή ότι υπάρχει σαφής πιθανότητα ΣΜΝ. Αυτό στερεί από τον γιατρό και το εργαστήριο σημαντική πληροφορία που μπορεί να αλλάξει το είδος του ελέγχου.

Συχνό είναι και το λάθος της υπεραπλούστευσης. Δηλαδή η ασθενής να ζητά «να δούμε αν έχω μύκητες» ενώ τα συμπτώματα ή το ιστορικό υποδεικνύουν ότι πρέπει να τεθεί πολύ πιο ευρύ ερώτημα. Ή το αντίστροφο: να γίνεται εκτεταμένος έλεγχος για ΣΜΝ όταν το κλινικό πρόβλημα είναι μια κλασική τοπική κολπίτιδα χωρίς σχετικούς παράγοντες κινδύνου.

Τέλος, λάθος είναι και η σύγκριση παλιών με νέες εξετάσεις σαν να ήταν ίδιες, ενώ μπορεί να αφορούν διαφορετικά δείγματα ή διαφορετικές μεθόδους. Δεν σημαίνει πάντα «λάθος του εργαστηρίου» όταν τα αποτελέσματα δεν είναι ίδια. Μπορεί απλώς να μην έγινε ο ίδιος τύπος ελέγχου.

19

Τι να ζητήσετε πρακτικά από τον γιατρό ή το εργαστήριο

Αν θέλετε ο έλεγχος να γίνει σωστά, αξίζει να κάνετε μερικές πολύ απλές αλλά ουσιαστικές ερωτήσεις. Πρώτα: από ποιο σημείο πρέπει να ληφθεί το δείγμα; Κολπικό, τραχηλικό ή και τα δύο; Δεύτερο: ποιο είναι το βασικό κλινικό ερώτημα; Κολπίτιδα, ΣΜΝ, υποτροπή, αποτυχία θεραπείας, έλεγχος στην κύηση ή κάτι πιο ειδικό;

Τρίτο: χρειάζεται μόνο καλλιέργεια ή και PCR/NAAT; Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πρακτική ερώτηση για τη συγκεκριμένη σελίδα. Αν ο γιατρός εξηγήσει από την αρχή ότι για ορισμένα παθογόνα ο μοριακός έλεγχος είναι πιο κατάλληλος, η γυναίκα αποφεύγει τη σύγχυση και ξέρει τι πραγματικά κάνει.

Χρήσιμο είναι επίσης να ρωτήσετε πότε είναι σωστό να γίνει το τεστ, τι πρέπει να αποφύγετε πριν από τη λήψη, πότε θα βγουν τα αποτελέσματα, αν μπορεί να ακολουθήσει αντιβιόγραμμα και ποιος θα κάνει την τελική ερμηνεία. Σε υποτροπές, καλό είναι να μεταφέρεται αναλυτικά όλο το πρόσφατο ιστορικό: προηγούμενες αγωγές, διάρκεια τους, ανταπόκριση, σχέση με τον κύκλο, σχέση με σεξουαλική επαφή και τυχόν συνυπάρχοντα νοσήματα.

Αυτός ο τρόπος συνεργασίας με τον γιατρό και το εργαστήριο κάνει τον έλεγχο πολύ πιο αποδοτικό. Η σωστή πληροφορία πριν από τη λήψη είναι συχνά εξίσου σημαντική με το ίδιο το αποτέλεσμα.

20

Διαφορική διάγνωση: δεν είναι κάθε ενόχληση λοίμωξη

Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της σελίδας. Δεν είναι κάθε κνησμός, κάθε κάψιμο ή κάθε έκκριση λοίμωξη. Υπάρχουν πολλές μη λοιμώδεις καταστάσεις που μιμούνται εντυπωσιακά μια κολπίτιδα ή μια τραχηλική ενόχληση. Η υπερβολική χρήση καθαριστικών, τα αρωματικά προϊόντα, τα σερβιετάκια, οι αλλεργικοί ερεθισμοί, η ξηρότητα, οι ορμονικές μεταβολές, ακόμη και ο μηχανικός ερεθισμός μπορούν να δώσουν παρόμοια συμπτωματολογία.

Στην εμμηνόπαυση, για παράδειγμα, η ατροφική ή υποοιστρογονική κατάσταση μπορεί να προκαλέσει κάψιμο, ξηρότητα, δυσπαρευνία και ερεθισμό που εύκολα παρερμηνεύονται ως «μικρόβιο». Σε άλλες γυναίκες, δερματολογικές παθήσεις του αιδοίου ή χρόνιες φλεγμονώδεις καταστάσεις μπορεί να μιμούνται κολπίτιδα επί μήνες. Αν αντιμετωπίζονται ξανά και ξανά με αντιμυκητιασικά ή αντιβιοτικά χωρίς τεκμηρίωση, όχι μόνο δεν λύνεται το πρόβλημα αλλά συχνά επιδεινώνεται.

Εδώ ακριβώς φαίνεται η αξία και ενός αρνητικού αποτελέσματος. Ένα καθαρό αποτέλεσμα δεν είναι «άχρηστο», αλλά συχνά είναι το στοιχείο που μας λέει ότι πρέπει να αλλάξει η διαγνωστική κατεύθυνση. Δηλαδή, να σταματήσουμε να ψάχνουμε επίμονα για λοίμωξη και να σκεφτούμε άλλες αιτίες.

Η σωστή διάγνωση δεν είναι μόνο να βρεθεί το μικρόβιο όταν υπάρχει. Είναι και να αναγνωριστεί έγκαιρα ότι δεν υπάρχει μικροβιακό αίτιο όταν αυτό ισχύει. Αυτή η σκέψη προστατεύει από υπερθεραπεία, άσκοπη χρήση φαρμάκων και παρατεταμένη ταλαιπωρία.

21

Συχνές ερωτήσεις

22

Τι να θυμάστε, CTA και βιβλιογραφία

Η καλλιέργεια κολπικού και τραχηλικού επιχρίσματος δεν είναι «η ίδια εξέταση με διαφορετικό όνομα». Το σωστό δείγμα και η σωστή μέθοδος εξαρτώνται από το αν η εικόνα μοιάζει περισσότερο με κολπίτιδα, με τραχηλίτιδα ή με πιθανό ΣΜΝ. Σε πολλές γυναίκες αρκεί ένα σωστό κολπικό δείγμα. Σε άλλες, χρειάζεται τραχηλικό δείγμα και συχνά ειδικός μοριακός έλεγχος.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι η σωστή διάγνωση αποφεύγει τόσο την άσκοπη λήψη φαρμάκων όσο και την καθυστέρηση στην πραγματικά στοχευμένη θεραπεία. Ένα καλά επιλεγμένο μικροβιολογικό τεστ δεν είναι τυπική διαδικασία. Είναι εργαλείο κλινικής ακρίβειας, ειδικά όταν υπάρχουν υποτροπές, κύηση, έκθεση σε ΣΜΝ ή ασαφή αποτελέσματα από προηγούμενο έλεγχο.

Αν τα συμπτώματα επιμένουν, αν υπάρχει αβεβαιότητα για το ποια εξέταση είναι η σωστή ή αν έχετε μπερδευτεί ανάμεσα σε κολπικό, τραχηλικό, καλλιέργεια και PCR/NAAT, το πιο χρήσιμο βήμα είναι να οργανωθεί ο έλεγχος σωστά από την αρχή.

Ερμηνεία αποτελεσμάτων από ιατρό στο εργαστήριό μας. Μπορείτε να προγραμματίσετε εξέταση ή να δείτε τον πλήρη κατάλογο διαθέσιμων εξετάσεων.